چت تلگرامت رو باز کردم که یکی از موزیک‌های رد و بدل شده رو بردارم. توی ورق زدن‌ها وسوسه شدم که یه نگ

چت تلگرامت رو باز کردم که یکی از موزیک‌های رد و بدل شده رو بردارم. توی ورق زدن‌ها وسوسه شدم که یه نگاهی به عکس‌ها و ویدیوهامون بندازم. عکس‌ها و ویدیوهایی که هرروز صبح و هرشب قبل از خواب برای همدیگه گرفته می‌شد. عکسی که صبح قبل از سرکار توی آینه گرفته بودی، عکسی که شب با چهره‌ی زار و نزار از توی تخت گرفته بودم، ویدیویی که توش دارم برات فلان اتفاق رو تعریف می‌کنم، عکسی که از رنگ جدید موهات انداختی؛ زوم می‌کنم روی چهره‌ت، روی چشم‌هات و لب‌ها. چند وقت پیش، جایی بین خواب و بیداری، به فریدا گفته بودم که چطور هربار که سرت رو می‌کردی توی بغلم بهت می‌گفتم که چشم‌هات زیبا ست. تصویر رو بزرگ می‌کنم. چشم‌هات رو با دقت نگاه می‌کنم. هیچی یادم نیست! هیچی یادم نیست! اگر این عکس نبود، باید برای یادآوری چشم‌هات تلاش می‌کردم و بعد هم یک تصویر کلی و بدون جزئیات می‌ساختم!ویدیو رو باز می‌کنم‌. داری در مورد یک مسئله‌ی کاری صحبت می‌کنی. صدات رو گوش می‌دم. چشم‌هام رو می‌بندم و سعی می‌کنم این لحن و صدا رو توی مغزم زنده کنم. نمی‌تونم. یادم نیست. انگار یک نفر فایل‌های مربوط به تو رو از توی قفسه برداشته و با خودش به ناکجاآباد برده. حالا توی قفسه یک ردیف خالی هست که می‌دونم متعلق به تو بوده. یک ردیف که می‌دونم زمانی جزئی‌ترین چیزهای مربوط به تو رو توی خودش جا می‌داده.به این قفسه خالی نگاه می‌کنم، به ردیفی که خالیه و تنها چیزی که در موردش می‌دونم اینه که فلانی زمانی اینجا بود🙂🙂🙂