«نه، خیلی خوب است.» «پس چرا این‌قدر خاموش شدی؟» «هیچی.» عادل چند لحظه نگاهش کرد. بعد آرام نشست. «حیا.» «بلی؟» «اگر چیزی در دلت است، بگو.» حیا به قلم میان دست‌هایش نگاه کرد. دلش می‌خواست بگوید: «پدر، تو واقعاً پدر من استی؟» اما کلمه در گلویش گیر کرد. آخر سر…اگر تا فردا شب به ۴۰ ریکشن نرسه، دیگه نشر نمی‌کنم! 🥲😂ببینم چند نفر واقعاً همراه من هستن. 🤍🕊️