زنی که چهره‌اش را نمی‌شناخت. صدایش را نشنیده بود. حتی نمی‌دانست حالا کجاست. گاهی از مریم می‌پرسید: ع

زنی که چهره‌اش را نمی‌شناخت. صدایش را نشنیده بود. حتی نمی‌دانست حالا کجاست. گاهی از مریم می‌پرسید: عکسش پیشت است؟ مریم چند لحظه خاموش می‌شد. شاید… می‌خواهم ببینمش. برای چه؟ حیا نگاهش را پایین می‌انداخت. نمی‌دانم. پس از چند لحظه می‌گفت: فقط می‌خواهم بدانم شبیه…«نه، خیلی خوب است.»«پس چرا این‌قدر خاموش شدی؟»«هیچی.»عادل چند لحظه نگاهش کرد.بعد آرام نشست.«حیا.»«بلی؟»«اگر چیزی در دلت است، بگو.»حیا به قلم میان دست‌هایش نگاه کرد.دلش می‌خواست بگوید:«پدر، تو واقعاً پدر من استی؟»اما کلمه در گلویش گیر کرد.آخر سر پرسید:«اگر من آن روز به خانه شما نمی‌آمدم، شما زندگی‌تان چطور می‌شد؟»عادل برای چند ثانیه کاملاً ساکت ماند.چهره‌اش تغییر کرد.نه از خشم.از درد.«چرا این سؤال را می‌پرسی؟»«همین‌طور.»«نه، حیا. همین‌طور نیست.»حیا چیزی نگفت.عادل آرام نفس کشید.«شاید زندگی ما فرق می‌کرد. شاید نه. آدم نمی‌تواند برای چیزی که اتفاق نیفتاده جواب دقیق بدهد.»حیا سرش را پایین انداخت.عادل ادامه داد:«اما یک چیز را می‌توانم با اطمینان بگویم.»حیا نگاهش کرد.«روزی که تو وارد این خانه شدی، دیگر هیچ‌وقت برای من یک طفل بیگانه نبودی.»چشمان حیا پر از اشک شد.اما این بار اشک‌هایش را پاک کرد.«اما من دختر شما نبودم.»عادل برای لحظه‌ای به او خیره ماند.«چه کسی گفته دختر بودن فقط به خون است؟»حیا جواب نداد.عادل دستش را روی میز گذاشت.«حیا، من نمی‌خواهم تو به خاطر حقیقتی که سال‌ها از آن بی‌خبر بودی، تمام خاطراتت را دروغ حساب کنی.»حیا آرام گفت:«ولی حالا نمی‌دانم کدام خاطره واقعی است.»این جمله، عادل را خاموش کرد.حیا ادامه داد:«وقتی مادر مرا بغل می‌کرد، فکر می‌کردم چون مادر من است.»صدایش لرزید.«حالا نمی‌دانم… شاید چون به مادر واقعی‌ام قول داده بود.»عادل خواست چیزی بگوید.اما حیا این بار اجازه نداد.«و وقتی شما مرا دخترم صدا می‌زدین…»لبخند تلخی زد.«حالا نمی‌دانم واقعاً دخترتان بودم یا فقط می‌خواستین این‌طور احساس کنم.»عادل آهسته از جا برخاست.چند قدم به طرف در رفت.پیش از بیرون شدن، برگشت.«هر چیزی که در این سال‌ها از ما دیدی، واقعی بود.»حیا چیزی نگفت.«حتی اگر روزی دیگر ما را پدر و مادر صدا نزنی، باز هم من هر شب برایت دعا می‌کنم.»در را آرام بست.حیا به قلم نگاه کرد.برای اولین بار، هدیه‌ای که عادل برایش آورده بود، برایش شیرین نبود.نه به خاطر خود قلم.به خاطر سؤالی که پشت آن می‌دید.آیا این محبت، انتخاب بود یا وظیفه؟آن شب، حیا کتابچه کوچکش را از زیر بالشت بیرون آورد.ادامه دارد….قشنگ حمایت کنید 💕🫠✨🌸*@NaBzEhSsasss*🌸