حیا در سکوت گوش می‌داد هنوز نمی‌فهمید چرا این حرف‌ها را برایش می‌گویند. تا اینکه عادل نام حامد را به زبان آورد. پدرت، حامد حیا حیرت زده گفت پدرم؟ عادل سرش را پایین انداخت. بلی، دخترم. پدرت حامد بود. حیا به مریم نگاه کرد مریم دیگر نتوانست اشک‌هایش را نگه…زنی که چهره‌اش را نمی‌شناخت.صدایش را نشنیده بود.حتی نمی‌دانست حالا کجاست.گاهی از مریم می‌پرسید:عکسش پیشت است؟مریم چند لحظه خاموش می‌شد.شاید…می‌خواهم ببینمش.برای چه؟حیا نگاهش را پایین می‌انداخت.نمی‌دانم.پس از چند لحظه می‌گفت:فقط می‌خواهم بدانم شبیه کی هستم.مریم هر بار با شنیدن این جمله، نگاهش را از حیا می‌دزدید.چون می‌دانست پشت این سؤال ساده، سؤال‌های بزرگ‌تری پنهان شده است.ادامه دارد…