سایه‌های سرنوشت نویسنده: مدینه ابوی #قسمت_یازدهم و ساعت‌ها فکر می‌کرد. گاهی خواهر کوچکش دروازه اتا

سایه‌های سرنوشت نویسنده: مدینه ابوی #قسمت_یازدهم و ساعت‌ها فکر می‌کرد. گاهی خواهر کوچکش دروازه اتاق را باز می‌کرد. «خواهر جان، بیا بازی کنیم.» حیا لبخند می‌زد. «شما بازی کنین، من کمی کار دارم.» در حقیقت کاری نداشت. فقط می‌خواست تنها باشد؛ جایی که بتواند…سایه‌های سرنوشتنویسنده: مدینه ابوی#قسمت_دوازدهمهمان کتابچه‌ای که سال‌ها احساساتش را در آن می‌نوشت.صفحه‌ای سفید باز کرد.مدتی قلم را روی کاغذ نگه داشت.بعد نوشت:«امروز فهمیدم ممکن است تمام عمر کسی را دوست داشته باشی و بعد از فهمیدن یک حقیقت، از خودت بپرسی آیا او هم تو را به همان دلیل دوست داشته است؟»چند لحظه به جمله نگاه کرد.بعد زیرش نوشت:«من از مریم و عادل بدم نمی‌آید.»مکث کرد.«اما از این می‌ترسم که شاید تمام این سال‌ها، من دلیل دیگری برای دوست داشته شدن داشته‌ام.»اشک روی کاغذ افتاد.حیا با پشت دست آن را پاک کرد.بعد صفحه را بست.زمستان آن سال، سردتر از سال‌های پیش آمده بود.صبح‌ها، حیا پیش از آن‌که مریم از خواب بیدار شود، کنار بخاری می‌نشست، کتاب‌هایش را باز می‌کرد و درس‌های صنف یازدهم را مرور می‌کرد.سال‌های مکتب یکی‌یکی گذشته بودند و حالا دیگر آن دخترک هفت‌ساله‌ای نبود که با کتابچه‌ای کوچک زیر درخت زردآلو می‌نشست و سؤال‌هایش را می‌نوشت.حالا سؤال‌هایش بزرگ‌تر شده بودند.آینده‌اش چه می‌شود؟بعد از مکتب چه خواهد کرد؟آیا می‌تواند کانکور بدهد؟آیا می‌تواند روزی کمپیوترساینس بخواند؟و مهم‌تر از همه، آیا می‌تواند برای زندگی خودش تصمیم بگیرد؟حیا هنوز برای هیچ‌کدام جواب قطعی نداشت، اما یک چیز را خوب می‌دانست:نمی‌خواست کسی به جای او تصمیم بگیرد.آن عصر، وقتی از مکتب برگشت، پیش از آن‌که دروازه حویلی را کاملاً باز کند، صدای چند زن را از داخل خانه شنید.صدای خنده.صدای استکان‌ها.صدای مریم که با کسی آرام صحبت می‌کرد.حیا وارد شد.اما همان لحظه متوجه چیزی شد.چند جوره کفش کنار دروازه بود.ایستاد.نگاهش روی یک جوره کفش مردانه ماند.قلبش بی‌دلیل تندتر زد.وقتی داخل اتاق شد، مریم را دید که در حال آوردن چای بود.مریم تا چشمش به حیا افتاد، لحظه‌ای ایستاد.«آمدی دخترم؟»حیا به مهمان‌ها نگاه کرد.«بلی.»بعد آهسته پرسید:«مهمان داریم؟»مریم لبخند کوتاهی زد.«بلی.»حیا چیزی نگفت.اما چشمش به مرد جوانی افتاد که کنار یکی از بزرگ‌ترهای خانواده نشسته بود.چهره برایش ناآشنا نبود.چند بار او را در مهمانی‌های فامیلی دیده بود.ساحل.خواهرزاده مریم.پسری که همیشه در جمع‌ها بیشتر از همه حرف می‌زد، با همه شوخی می‌کرد و حتی وقتی کسی نمی‌خندید، خودش به شوخی خودش می‌خندید.حیا از همان کودکی همیشه فکر می‌کرد ساحل زیادی حرف می‌زند.خیلی زیاد.و حالا دیدنش در خانه، آن هم در چنین جمعی، باعث شد ناگهان چیزی در دلش فرو بریزد.مریم جلو آمد.«بیا اتاق من.»حیا بدون حرف دنبالش رفت.همین که در بسته شد، پرسید:«چی شده؟»مریم چند لحظه به او نگاه کرد.«حیا جان…»حیا ایستاد.«بلی؟»مریم نفس عمیقی کشید.«ساحل با خانواده‌اش آمده.»«می‌دانم.»«برای صحبت درباره یک موضوع.»«چه موضوعی؟»مریم آرام گفت:«خواستگاری.»حیا چند ثانیه به مادرش خیره ماند.بعد با ناباوری خندید.«ساحل؟»«بلی.»«ساحل؟»مریم لبخند کم‌رنگی زد.«بلی دخترم، همان ساحل.»حیا سرش را تکان داد.«نه.»مریم هنوز چیزی نگفته بود.«من اصلاً نمی‌خواهم.»«هیچ‌کس نگفته که باید قبول کنی.»«پس چرا آمده؟»«برای اینکه صحبت شود.»حیا با ناراحتی گفت:«مادر، من صنف یازدهم استم.»«می‌دانم.»«من هنوز مکتب دارم.»«می‌دانم.»«می‌خواهم کانکور بدهم.»«می‌دانم.»«می‌خواهم پوهنتون بروم.»مریم دستش را گرفت.«و کسی نمی‌خواهد این‌ها را از تو بگیرد.»حیا آرام گفت:«پس چرا باید حالا درباره شوهر کردن فکر کنم؟»مریم جواب فوری نداشت.حیا ادامه داد:«من هنوز خودم را پیدا نکرده‌ام.»صدایش آرام بود، اما این بار در آن تردید نبود.«چطور می‌توانم درباره زندگی با یک نفر دیگر تصمیم بگیرم؟»مریم او را در آغوش گرفت.«اگر نمی‌خواهی، هیچ‌کس مجبورت نمی‌کند.»حیا سرش را روی شانه مریم گذاشت.«پس بگویین بروند.»مریم آهسته خندید.«فقط یک بار با او صحبت کن.»«برای چی؟»«برای اینکه اگر نه می‌گویی، به خاطر شناخت خودت باشد؛ نه فقط به خاطر اینکه از آمدنش عصبانی شدی.»حیا سر بلند کرد.چند لحظه فکر کرد.بعد گفت:«فقط صحبت.»«فقط صحبت.»چند دقیقه بعد، حیا وارد اتاق مهمان شد.ساحل همین که او را دید، لبخند زد.«سلام، حیا.»حیا نشست.«سلام.»ساحل به فنجان چای نگاه کرد.بعد به حیا.«راستش، فکر نمی‌کردم شما بیایین.»حیا ابرو بالا برد.«چرا؟»«چون اگر جای شما می‌بودم، خودم را در اتاق حبس می‌کردم.»حیا برای لحظه‌ای چیزی نگفت.ساحل لبخند زد.«البته اگر مریم خاله نبود، احتمالاً خودم هم نمی‌آمدم.»حیا با تعجب نگاهش کرد.«پس چرا آمدی؟»ساحل شانه بالا انداخت.«چون مادر و پدرم گفتند. بعد هم خاله گفت بهتر است خودمان صحبت کنیم.»حیا مستقیم پرسید:«تو واقعاً می‌خواهی ازدواج کنی؟»✨🌸*@NaBzEhSsasss*🌸