زنی که چهره‌اش را نمی‌شناخت. صدایش را نشنیده بود. حتی نمی‌دانست حالا کجاست. گاهی از مریم می‌پرسید: ع

زنی که چهره‌اش را نمی‌شناخت. صدایش را نشنیده بود. حتی نمی‌دانست حالا کجاست. گاهی از مریم می‌پرسید: عکسش پیشت است؟ مریم چند لحظه خاموش می‌شد. شاید… می‌خواهم ببینمش. برای چه؟ حیا نگاهش را پایین می‌انداخت. نمی‌دانم. پس از چند لحظه می‌گفت: فقط می‌خواهم بدانم شبیه…سایه‌های سرنوشتنویسنده: مدینه ابوی#قسمت_یازدهمو ساعت‌ها فکر می‌کرد.گاهی خواهر کوچکش دروازه اتاق را باز می‌کرد.«خواهر جان، بیا بازی کنیم.»حیا لبخند می‌زد.«شما بازی کنین، من کمی کار دارم.»در حقیقت کاری نداشت.فقط می‌خواست تنها باشد؛ جایی که بتواند بدون نگاه دیگران فکر کند.کم‌کم این تنهایی بخشی از وجود او شد.اما برخلاف چیزی که دیگران فکر می‌کردند، او از تنهایی ناراحت نبود.در تنهایی خودش را پیدا می‌کرد.رویاهایش را می‌ساخت.برای آینده برنامه می‌کشید.و مهم‌تر از همه، دردهایش را پنهان می‌کرد.چون یاد گرفته بود بعضی زخم‌ها را فقط خود انسان می‌فهمد.با وجود همه این‌ها، هنوز یک زخم کوچک در قلبش باقی مانده بود.هر وقت می‌دید پدرش بیشتر با برادر کوچکش شوخی می‌کند، دلش می‌گرفت.هر وقت مادرش بیشتر مصروف یکی از کودکان می‌شد، ناگهان فکرهای عجیبی به سراغش می‌آمد.«شاید چون فرزند واقعی‌شان نیستم…»بعد فوراً خودش را سرزنش می‌کرد.زیرا می‌دانست این فکر بی‌انصافی است.عادل و مریم هرگز میان او و دیگر فرزندانشان فرق نگذاشته بودند.اما زخم دانستن حقیقت، هنوز تازه بود.در همان روزها حیا وارد صنف هشتم شد.او نمی‌دانست سال‌های پیش رو چه چیزهایی برایش آماده کرده‌اند.نمی‌دانست در آینده پسری به نام ساحل وارد زندگی‌اش خواهد شد.نمی‌دانست روزی عاشق خواهد شد.نمی‌دانست برای رسیدن به رؤیای کمپیوترساینس چه مبارزه‌هایی در پیش دارد.اما یک چیز را خوب می‌دانست:زندگی او با همه دختران دیگر فرق داشت.و این تفاوت، تازه آغاز راه بود.پاییز آرام‌آرام از راه رسیده بود.برگ‌های زرد درخت زردآلوی حویلی، یکی‌یکی روی زمین می‌افتادند و نسیم خنکی عصرها میان شاخه‌هایش می‌پیچید.بیماری مرموزش رفته بود، اما چیزی در درونش تغییر کرده بود.دیگر آن دختر ساده‌ای نبود که همه چیز را همان‌طور که می‌دید، باور کند.حالا پشت هر لبخند، هر سکوت و هر خاطره‌ای دنبال معنا می‌گشت.حالا هر بار که به آسمان خیره می‌شد، احساس می‌کرد جایی در این دنیا کسی وجود دارد که بخشی از اوست.کسی که خونش در رگ‌های او جریان دارد.کسی که سال‌ها نامش را ندانسته بود.مادرش.نوریه.نامی که حالا در ذهنش تکرار می‌شد.گاهی هنگام درس خواندن.گاهی هنگام نماز.و گاهی نیمه‌های شب، وقتی همه خواب بودند.آن روز عصر، باران آرامی می‌بارید.آن روزها، حیا بیشتر از همیشه به خانه‌ای که در آن بزرگ شده بود، دقت می‌کرد.نه به دیوارها.نه به فرش‌ها.نه به گلدان‌های کنار کلکین.به آدم‌هایش.به مریم.به عادل.و به خودش.انگار بعد از چهارده سال، ناگهان چشم دیگری پیدا کرده بود؛ چشمی که هر چیزی را دوباره می‌دید و برای هر خاطره‌ای یک سؤال تازه داشت.صبح، وقتی مریم بشقاب نان و چای را پیش رویش گذاشت، حیا آرام گفت:«مادر، شما همیشه وقتی من مریض می‌شدم تا صبح بیدار می‌ماندین؟»مریم که مصروف ریختن چای بود، لحظه‌ای مکث کرد.«بلی دخترم. چرا؟»حیا شانه بالا انداخت.«هیچی.»اما «هیچی» نبود.شب قبل، برای نخستین بار با خودش فکر کرده بود:اگر من دختر واقعی‌اش نبودم، پس چرا این‌قدر دوستم داشت؟و سؤال دیگری بلافاصله بعدش آمده بود:شاید مجبور بود.شاید از روی عهدی که با مادرم بسته بود.شاید اگر آن روز مرا نمی‌گرفت، زندگی‌اش جور دیگری می‌شد.شاید…این «شاید»ها مثل قطره‌های باران بودند؛ یکی‌یکی می‌آمدند و کم‌کم جایی را در ذهنش خیس می‌کردند که پیش از آن خشک و آرام بود.مریم بشقاب را جلوتر کشید.«بخور دخترم، سرد می‌شه.»حیا به دست‌های او نگاه کرد.همان دست‌هایی که سال‌ها موهایش را بافته بودند.همان دست‌هایی که شب‌های تب روی پیشانی‌اش گذاشته بودند.همان دست‌هایی که روز اول مکتب، دست کوچک او را محکم گرفته بودند.ناگهان یک فکر تلخ از ذهنش گذشت:اگر مادرم بودم، باز هم همین کارها را می‌کرد؟بعد خودش از این فکر خجالت کشید.سرش را پایین انداخت.«مادر…»«جانم؟»حیا چند لحظه ساکت ماند.می‌خواست بپرسد:«اگر من دختر شما نبودم، باز هم دوستم می‌داشتین؟»اما نتوانست.فقط گفت:«چای تان سرد نشه.»مریم لبخند زد.اما لبخندش عجیب بود.گویی فهمیده بود پشت این جمله ساده، سؤال دیگری پنهان است.عصر، عادل از وظیفه برگشت.مثل همیشه، پیش از اینکه لباسش را عوض کند، به اتاق حیا سر زد.«درس‌هایت خلاص شد؟»حیا که پشت میز نشسته بود، سرش را بلند کرد.«بلی.»عادل یک بسته کوچک از جیبش بیرون آورد.«این را برایت آوردم.»حیا بسته را گرفت.یک قلم بود.قلمی ساده، اما زیبا.پیش از آنکه لبخند بزند، چیزی در ذهنش تکان خورد.این اولین قلم نبود.اولین کتاب هم نبود.اولین هدیه هم نبود.عادل در تمام این سال‌ها همیشه برایش چیزی می‌آورد.اما حالا حیا به جای خوشحال شدن، به یک سؤال فکر کرد:چرا؟چرا همیشه برای من چیزی می‌آورد؟عادل متوجه نگاهش شد.«خوش‌ات نیامد؟»حیا فوری گفت: