حیا در سکوت گوش می‌داد هنوز نمی‌فهمید چرا این حرف‌ها را برایش می‌گویند. تا اینکه عادل نام حامد را به زبان آورد. پدرت، حامد حیا حیرت زده گفت پدرم؟ عادل سرش را پایین انداخت. بلی، دخترم. پدرت حامد بود. حیا به مریم نگاه کرد مریم دیگر نتوانست اشک‌هایش را نگه…سایه‌های سرنوشتنویسنده: مدینه ابوی#قسمت_دهماما حیا ناگهان از جا بلند شد.چند قدم عقب رفت.قلبش آن‌قدر تند می‌زد که صدای ضربانش را در گوش‌هایش می‌شنید.به مریم نگاه کرد، بعد به عادل.پس مادر واقعی‌ام کی است؟هیچ‌کس جواب نداد.حیا صدایش را بلندتر کرد:مادرم کی است؟!مریم لب‌هایش را به هم فشرد. اشک از صورتش پایین می‌آمد.حیا با صدایی لرزان پرسید:چرا من را داد؟سکوت.من چه کار کرده بودم؟مریم یک قدم به طرفش برداشت.دخترم…حیا فوراً عقب رفت.نگین دخترم!همین جمله بیشتر از هر چیز دیگری او را به گریه انداخت.اگر دخترت بودم، چرا این همه سال برایم نگفتین؟مریم جوابی نداشت.گاهی سکوت، از هر جوابی دردناک‌تر است.حیا با دست صورتش را پوشاند.چرا هیچ‌کس برایم نگفت؟ چرا؟عادل خواست چیزی بگوید، اما حیا با گریه گفت:فقط امشب… خواهش می‌کنم هیچ‌کس دنبالم نیاید.و پیش از آن‌که کسی مانعش شود، وارد اتاقش شد و در را بست.صدای بسته شدن در، در تمام خانه پیچید.مریم همان‌جا ایستاد.دستش را روی قلبش گذاشت.عادل… فکر می‌کنی از دستش دادیم؟عادل نگاهش را به در اتاق دوخت.نمی‌دانم.اما هر دو می‌دانستند که چیزی در دل حیا شکسته است؛ چیزی که شاید دیگر به سادگی مثل گذشته نمی‌شد.آن شب حیا تا دیر وقت گریه کرد.روی تخت نشسته بود و زانوهایش را در آغوش گرفته بود.یک پرسش می‌آمد و پرسش دیگری جایش را می‌گرفت.«چرا پدرم را ندیدم؟»«مادرم چرا من را سپرد؟»«کجا زندگی می‌کند؟»«آیا هنوز مرا به یاد دارد؟»و از همه دردناک‌تر:«آیا اصلاً دوستم داشت؟»حیا بالش را روی صورتش فشرد تا صدای گریه‌اش به بیرون نرود.اما هرچه بیشتر تلاش می‌کرد خودش را آرام کند، تصویرهای گذشته بیشتر پیش چشم‌هایش می‌آمدند.اولین روز مکتب…دست مریم در دستش بود.اولین باری که تب کرده بود…مریم تمام شب کنار بسترش نشسته بود.روزی که در مسابقه‌ی مکتب مقام گرفته بود…اشک‌های شوق مریم را دیده بود.و عادل…همان مردی که همیشه وقتی از کار برمی‌گشت، اول سراغ او می‌آمد.همان پدری که هیچ‌وقت نگذاشته بود احساس کند با خواهر و برادرهایش فرق دارد.حیا چشم‌هایش را بست.پس من کی هستم؟این پرسش آرام از لب‌هایش بیرون آمد.دختر آن زن؟یا…دختر مریم؟اشک دوباره از گوشه‌ی چشمش پایین آمد.برای نخستین بار فهمید ممکن است یک نفر هم‌زمان دو مادر داشته باشد و با این حال، از هر دو دور باشد.یکی او را به دنیا آورده بود.و دیگری بزرگش کرده بود.اما خودش نمی‌دانست کدام دردناک‌تر است؛ این‌که مادر واقعی‌اش او را ترک کرده بود، یا این‌که مریم تمام این سال‌ها حقیقت را از او پنهان کرده بود.گاهی آدم از حقیقت نمی‌شکند؛ از این می‌شکند که چرا حقیقت را این‌همه دیر فهمیده است.نزدیک‌های سحر، دیگر توان گریه کردن نداشت.چشم‌هایش را بست.بدنش خسته بود.سرش روی بالش سنگین شد.برای نخستین بار پس از ماه‌ها، احساس کرد تب ندارد.نه پیشانی‌اش داغ بود، نه قلبش آن‌طور آزاردهنده می‌تپید.آرام‌تر نفس کشید.خودش نمی‌دانست چرا.بیماری‌ای که ماه‌ها هیچ داکتری نتوانسته بود دلیلش را پیدا کند، همان شب کم‌کم آرام شد.انگار بدنش هم منتظر همین لحظه بود.انگار چیزی سال‌ها در وجودش قفل مانده بود و حالا، پس از شنیدن حقیقت، آرام گرفته بود.شاید بعضی دردها وقتی پنهان می‌مانند، آدم را از درون خسته می‌کنند؛ و گاهی دانستن حقیقت، با تمام تلخی‌اش، از ندانستن آرام‌تر است.صبح، وقتی چشم باز کرد، نور آفتاب از میان پرده‌ها روی دیوار افتاده بود.چند لحظه به سقف خیره ماند.بعد نشست.همه‌چیز را به یاد آورد.دیشب.حقیقت.مادر واقعی‌اش.پدر واقعی‌اش.و چهارده سالی که هیچ‌کدام را نمی‌شناخت.آرام از اتاق بیرون آمد.خانه مثل همیشه بود.خواهر و برادرهایش مشغول صبحانه بودند.صدای خنده‌ی کوچک‌ترین‌شان از حویلی می‌آمد.اما برای حیا، خانه دیگر مثل روز پیش نبود.همان خانه بود، همان آدم‌ها، همان صداها…اما چیزی در نگاه خودش به همه‌چیز تغییر کرده بود.وقتی وارد آشپزخانه شد، مریم مشغول آماده کردن صبحانه بود.همین که چشمش به حیا افتاد، دستش از حرکت ایستاد.چند ثانیه فقط به هم نگاه کردند.مریم آهسته گفت:صبح بخیر، دخترم.چیزی در دل حیا شکست.چشم‌هایش پر از اشک شد.چند قدم جلو رفت.و بدون این‌که چیزی بگوید، مریم را در آغوش گرفت.مریم انگار باورش نمی‌شد.دستانش را محکم دور حیا حلقه کرد.ببخش دخترم…گریه‌اش گرفت.ببخش که برایت نگفتیم. اگر می‌فهمیدم این‌قدر اذیت می‌شوی، شاید سال‌ها پیش حقیقت را برایت می‌گفتم.حیا هم گریه می‌کرد.صورتش را روی شانه‌ی مریم گذاشت.نه مادر…مریم چشم‌هایش را بست.همین یک کلمه برایش کافی بود.«مادر.»با شنیدن آن، انگار دوباره نفس کشید.اما حیا هنوز پرسش‌های زیادی داشت.پس از آن روز، هر شب پیش از خواب به زنی فکر می‌کرد که مادر واقعی‌اش بود.