در سال ۹۰۶ میلادی، فرقه‌ای از ایرانیان به نام قرمطیان که از دل ظلم‌ها، تحقیرها و فروپاشی ایران پس از حمله‌ی اعراب برخاسته بودند، به کاروان زائرانی که از مکه بازمی‌گشتند، یورش بردند و هزاران تن از آنان را کشتند. اما اوج ماجرا در سال ۹۳۰ میلادی بود؛ زمانی که ابوطاهر گناوه‌ای، فرمانده‌ی قرمطیان، رهبری یکی از جنجالی‌ترین رخدادهای تاریخ اسلام را بر عهده گرفت: حمله به مکه.او ابتدا با ظاهری صلح‌آمیز وارد شهر شد و به دروغ سوگند خورد که قصد تعرض ندارد. اما پس از ورود، ارتش تحت فرمانش، مسجدالحرام را با خون زائران رنگین کرد، کعبه را آتش زد، اشیای مقدس آن را ربود، درِ کعبه را کند و پارچه‌ی آن را تکه‌تکه میان سربازانش تقسیم کرد.چاه زمزم با جسد کشته‌شدگان آلوده شد، و حجرالاسود، سنگ مقدس مسلمانان، ربوده و به شرق عربستان منتقل گردید؛ جایی که برای بیش از دو دهه در دست قرمطیان ماند. این سنگ بعدها شکسته، در گونی‌ای پیچیده، به مسجد کوفه انداخته شد؛ همراه با این جمله:«به فرمان آن را گرفتیم و به فرمان آن بازگرداندیم.»ابوطاهر در میانه‌ی کشتار، با لحنی تمسخرآمیز گفت:«من از خدا و خدا از من است؛ او شما را می‌آفریند، و من شما را نابود می‌کنم.»و همچون پاسخی تاریخی به جمله‌ی سعد بن ابی‌وقاص که پس از قادسیه گفته بود «کجایند آن فیل‌های ساسانی؟»، این‌بار ایرانیان پرسیدند:«کجایند پرندگان ابابیل؟ و کجاست سنگ سجیل؟»این حمله، نه صرفاً یک انتقام، بلکه شکلی از اعتراض تاریخی علیه قرن‌ها تحقیر و اشغال ایران بود. قرمطیان، به‌درستی یا نادرستی، می‌خواستند نظم حاکم را به چالش بکشند، و نشان دهند که تاریخ، اگرچه خاموش است، اما فراموش‌کار نیست.منبع در📚:تاریخ طبری (الطبری، محمد بن حریر، تاریخ الرسل والملوک، جلد ۴)الکامل فی التاریخ (ابن اثیر، جلد۲). تاریخ طبری (الطبری، جلد ۱۰) الکامل فی التاریخ (ابن‌اثیر، جلد ۸)،دائرةالمعارف،صنوبری،ویکی‌پدیا (مداخل ابوطاهر گناوه‌ای)،@nachoda