سه نوع مردی که روانشناسی رابطه از آن‌ها صحبت می‌کندگاهی کیفیت یک رابطه را از رفتار طرف مقابل نمی‌توا

سه نوع مردی که روانشناسی رابطه از آن‌ها صحبت می‌کندگاهی کیفیت یک رابطه را از رفتار طرف مقابل نمی‌توان فهمید؛ بلکه باید دید در کنار او به چه آدمی تبدیل می‌شوی. روانشناسان معتقدند پویایی یک رابطه، روی احساسات، رفتار و حتی نقش‌هایی که دو نفر در آن می‌گیرند تأثیر می‌گذارد. به همین دلیل، می‌توان سه الگوی رایج را در روابط عاطفی دید.۱. مرد بالغ؛ کسی که باعث می‌شود خودِ واقعی‌ات باشیدر کنار یک مرد بالغ، لازم نیست همیشه مراقب باشی، نقش بازی کنی یا نگران قضاوت شدن باشی. احساس امنیت باعث می‌شود راحت بخندی، شوخی کنی، آسیب‌پذیر باشی و حتی جنبه کودکانه و بازیگوش شخصیتت را نشان بدهی.این مرد مسئولیت احساسات و تصمیم‌های خودش را می‌پذیرد، اشتباهاتش را گردن دیگران نمی‌اندازد و رابطه را یک همکاری دوطرفه می‌بیند، نه میدان رقابت. تحقیقات روانشناسی هم نشان می‌دهد روابط سالم زمانی شکل می‌گیرند که دو نفر بیشتر در نقش «شریک برابر» باشند، نه والد و کودک.۲. مردی که هنوز از نظر هیجانی بالغ نشده استگاهی یک مرد از نظر سنی بزرگسال است، اما از نظر هیجانی هنوز مانند یک پسر رفتار می‌کند. در این رابطه، کم‌کم زن خودش را در نقش مادر می‌بیند؛ کسی که باید یادآوری کند، مشکلات را حل کند، آرامش بدهد، مسئولیت‌ها را جمع کند و بار عاطفی رابطه را به دوش بکشد.این الگو معمولاً به‌مرور جذابیت عاطفی و جنسی را هم کاهش می‌دهد؛ چون وقتی یکی نقش والد را می‌گیرد، دیگری ناخودآگاه در نقش کودک قرار می‌گیرد و رابطه از حالت برابر خارج می‌شود.۳. مردی که تو را وادار می‌کند همیشه «بار رابطه» را به دوش بکشیگاهی مشکل فقط وابستگی یا نابالغ بودن نیست. بعضی روابط طوری پیش می‌روند که همیشه یک نفر باید برنامه‌ریزی کند، تصمیم بگیرد، گفت‌وگو را شروع کند، اختلاف‌ها را حل کند و مسئولیت حفظ رابطه را بر عهده بگیرد.در روانشناسی به این وضعیت «عدم تعادل در مسئولیت رابطه» گفته می‌شود؛ یعنی بار ذهنی و عاطفی رابطه روی دوش یک نفر می‌افتد. این موضوع ربطی به مفاهیمی مثل «انرژی زنانه» یا «انرژی مردانه» ندارد؛ مسئله اصلی، نابرابری در مسئولیت‌پذیری و قدرت در رابطه است. اگر این الگو ادامه پیدا کند، معمولاً به خستگی، دلزدگی و احساس تنهایی منجر می‌شود.شاید مهم‌ترین سؤال در شروع یا ادامه هر رابطه این نباشد که «او چقدر مرا دوست دارد؟» بلکه این باشد:کنار این آدم، آرام‌تر می‌شوم یا مضطرب‌تر؟بیشتر شبیه خود واقعی‌ام می‌شوم یا مدام مجبورم نقش بازی کنم؟احساس می‌کنم یک شریک کنارم دارم یا یک نفر که باید مدام از او مراقبت کنم؟پاسخ این سؤال‌ها، گاهی بیشتر از هر معیار دیگری، کیفیت واقعی یک رابطه را نشان می‌دهد.Are You the Parent, Partner, or Child in Your Relationship?-Dr romanellipsychologytoday@nadidparid | Zhuaan