خانواده‌ها فقط با خون به هم وصل نمی‌شوند؛با تکرار اشتباه‌ها، با سکوت‌های موروثی، با عشق‌هایی که دیر گفته شدند و اندوه‌هایی که هر نسل نام تازه‌ای رویشان گذاشت.بعضی سرنوشت‌ها از همان اول نفرین نشده‌اند؛ فقط آن‌قدر تکرار شده‌اند که شبیه تقدیر به نظر می‌رسند.زمان در بعضی خانه‌ها جلو نمی‌رود؛ دور خودش می‌چرخد.آدم‌ها پیر می‌شوند، اما دردها با همان سنِ قدیمی برمی‌گردند...📚صد سال تنهایی@nadidparid | 1991