از متن رمان واشینگتن بلک:چیزی که میان لجن‌ها افتاده بود، جنازه‌ی ویلیام بود، در لباسی خاکستری. چهره‌

از متن رمان واشینگتن بلک:چیزی که میان لجن‌ها افتاده بود، جنازه‌ی ویلیام بود، در لباسی خاکستری. چهره‌اش از درد مچاله شده بود، چشم‌هایش از حدقه بیرون زده و زبان سیاهش آویزان بود. چند روزی از مرگش گذشته بود و بدنش دستخوش اتفاقات غریبی بود. به نظر متورم و انباشته از گاز می‌آمد و پوستش لکه‌لکه و اسفنجی شده بود. وحشتی خزنده وجودم را پُر کرد.وقتی سرانجام ارباب لب به حرف زدن باز کرد، صدایش آرام بود و خشک و خسته.اِراسموس وایلد گفت: «چیزی که می‌بینید، سیاه‌برزنگی‌ای است که خودش را کُشته. او برده‌ی من بود، ولی خودش را کُشت. بنابراین درواقع از من دزدی کرده. او دزدی بیش نیست.» بعد مکثی کرد و دست‌هایش را روی گودی کمرش گذاشت. «می‌دانم که بعضی از شما معتقدید بعد از مردن از نو در وطنتان به دنیا می‌آیید.» انگار می‌خواست چیز دیگری هم بگوید، ولی سکوت کرد، بعد ناگهان برگشت و به سرکارگری که چرخ‌دستی را آورده بود اشاره‌ای کرد.آن مرد با یک ساطور روی جنازه خم شد، کف دستش را زیر چانه‌ی ویلیام گذاشت و شروع به بریدن کرد. صدای چندش‌آور بریده شدن گوشت خیس و خرد شدن استخوان‌ها در گوش‌هایمان پیچید و دیدیم که سر ویلیام از بدن متورم و بی‌جانش جدا شد.سرکارگر ایستاد و سر جداشده را میان دو دستش گرفت. بعد به‌طرف چرخ‌دستی برگشت و تیرک چوبی بلند را از روی آن برداشت. یک انتهای آن را در خاک خشک فروبرد و سر ویلیام را به انتهای تیز آن زد.ارباب با صدای بلند گفت: «هیچ‌کس بدون سرش از نو به دنیا نمی‌آید. از این به بعد با هرکسی که خودش را بکُشد همین کار را خواهم کرد. حواستان را جمع کنید. اگر باز هم به کُشتن خودتان ادامه دهید، هیچ‌کدامتان روی وطنتان را نمی‌بینید. بگذارید مرگ به‌طور طبیعی به سراغتان بیاید.»#واشینگتن_بلک#اسی_ادوجیان #سید_میثم_فدائی #نشر_نفیر 🆔 @nafirpublicationswww.nafirpub.ir