✅ گذری‌بر‌احوال‌و‌آثار«قصاب‌کاشانی»✍ #خدابخش_صفادل در شماره ۲۲۰۲ روزنامه #نقدحال سعيد قصاب کاشاني، ش

✅ گذری‌بر‌احوال‌و‌آثار«قصاب‌کاشانی»✍ #خدابخش_صفادل در شماره ۲۲۰۲ روزنامه #نقدحال سعيد قصاب کاشاني، شاعر پارسي‌گوي‌ در ميانه‌ي سده‌ي دوازدهم هجري مهشيدي مي‌زيسته است. او از شاعران نام‌آور و سخنوران خوش‌گفتار و رنگين‌خيال عصر صفوي است. هم‌روزگار و معاشر صائب تبريزي بوده، شعرهايش را پيش صائب مي‌خوانده و از او مي‌آموخته است.گفته‌اند، پيشه‌اش قصابي بوده و نام شعري‌اش قصاب. او شعر بسياري از مردم را از بر داشته و به ديدارگاه شاعران مي‌رفته است و در سرودن غزل‌ها با ايشان همراهي مي‌کرده است. نوشته‌اند، عامي بوده و خط و سواد چنداني نداشته اما هرگز در قافيه‌ها و به‌کار بردن واژه‌ها، اشتباه نمي‌کرد و سليقه‌اش‌ با آن‌که‌ بضاعت ادبي چنداني نداشته، از عهده‌ي پيوند کلام و رواني سخن بر‌مي‌آمده.اين بيت‌هاي مشهور از اوست:دندان که در دهان نبُوَد، خنده بدنماستدکان بي‌متاع چرا واکند کسيخوش‌گلشني‌ست حيف که گلچين روزگارفرصت نمي‌دهد که تماشا کند کسيعمر عزيز خود منما صرف ناکسانحيف از طلا که خرج مُطلا کند کسيدنيا و آخرت به نگاهي فروختمسودا چنين خوش‌است که يک‌جا کند کسي.پژوهش‌گران نوشته‌اند: »قصاب کاشاني يکي از شاعراني است که با شاگردي در نزد شاعر نامي هم‌روزگار خود، صائب، تلاش کرده است با آميختن تجربيات علم‌آموزي در نزد بزرگان‌ با زبان نويني که تحث تاثير اوضاع فرهنگي، اجتماعي و سياسي حاکم بر جامعه زمانش به‌دست آورده است، رويکردي نوين در تصويرسازي و شعرگويي داشته باشد. تمرکز قصاب کاشاني براي اثبات برتري خود از ديگر شاعراني که همزمان با او در شعر فارسي قلم‌فرسايي کرده‌اند در طولاني‌کردن توصيفات است نه کاربرد لغات و کلماتي که دور از ذهن و مهجور يا کهن باشد؛ چنانکه نمونه‌هاي اين‌گونهواژه‌ها در ديوان قصاب کاشاني انگشت شمار است.«مي‌گويند قصاب کاشاني‌ در کهنسالي، شاعرى را کنار گذاشت، به خراسان رفت‌ و تا پايان زندگي در مشهد ماند. چند سالي پيش از 1165 هجري مهشيدي برابر با 1130 خورشيدي‌ كه سال گردآوري تذكرة‌المعاصرين حزين لاهيجي است، در‌گذشت و در مشهد به خاک سپرده شد.ديوان شعرهاي قصاب کاشاني براي نخستين ‌بار در سال 1338 خورشيدي با خوانش و ويرايش و ديباچه‌ي پرتو بيضايي از شاعران معاصر ايراني، چاپ و پخش شد.شعر1دل پر از افغان و ظاهر خالي از جوشيم مااز سخن لبريز و از گفتار خاموشيم ماتا به بر گيريم هر دم تير تقدير تو راجمله اعضا، چون کمان، پيوسته آغوشيم ماچون تن آيينه پنهان در لباس جوهريمگر چه در ظاهر ز عرياني نمدپوشيم ماحرف بسيار است، اما رخصت گفتار نيستبر سر چندين هزار اسرار سرپوشيم مانزد اهل دل، زبانداني نمي‌دانيم چيستهر کجا قصاب، حرفي بگذرد گوشيم ما‌!شعر2رفتي ز چشم و مانده به جا ماجراي توخالي است در دو ديده‌ام اي دوست جاي توگويي که روشنايي‌ام از ديده رفته استتا گريه شسته از نظرم خاک پاي توخاکم به سر که از دل و جان در وجود منچيزي نمانده است که سازم فداي توبايد برونش از قفس سينه کرد زودمرغ دلي که پر نزند در هواي توپنهان مکن ز آينه رخسار خويش راچندان که کسب نور کند از صفاي توبگشا دري ز لطف که قصاب، ديده راکرده است حلقه‌ي درِ دولت‌سراي توشعر3بهر قتلم داد پيغامي که من مي‌خواستماز لبش حاصل شد آن کامي که من مي‌خواستماز جواب تلخ آن شيرين‌زبان راضي شدمبود در اين قند، بادامي که من مي‌خواستمشد درون سينه، نقش خاتم دل داغدارکرد پيدا اين نگين، نامي که من مي‌خواستمسر زد از گرد عِذار يار، خطي دل‌فريبدر چمن گسترده شد دامي که من مي‌خواستمناله؛ همدم، آه؛ آتش‌بار، مژگان؛ خون‌چکانداد آخر آن سرانجامي که من مي‌خواستمگردش چشمي ز يک نظاره‌ام مستانه کردداد ساقي باده از جامي که من مي‌خواستماز خم زلف تو آزادي نخواهد يافتنمرغ دل افتاده در دامي که من مي‌خواستمدر تبسم گفت زير لب که قربانم شويآخر، آن مه داد دشنامي که من مي‌خواستمبي‌تامل در رهش، قصاب! کردم جان نثارشد نصيب امروز آرامي که من مي‌خواستم@naghdehall