✅ چند‌توصيه‌درباره‌سلامت‌روان✍ #فريبرز_محموديان در شماره ۲۲۰۶ روزنامه #نقدحال فکر کنيم که بچه‌ي خودم

✅ چند‌توصيه‌درباره‌سلامت‌روان✍ #فريبرز_محموديان در شماره ۲۲۰۶ روزنامه #نقدحال فکر کنيم که بچه‌ي خودمان هستيم‌:‌‌ باخودمان طوري صحبت کنيم که انگار با بچه خود حرف مي‌زنيم‌. درحق خودمان پدر و مادري کنيم‌. ‌‌لباس خوب براي خود بپوشيم و به خودمان محبت کنيم. زندگي و مشکلات خود را وقتي خسته هستيم‌، ارزيابي نکنيم: وقتي خسته هستيم‌، ظرفيت رواني کافي براي حل مشکلات را نداريم‌. پس کمي استراحت و سپس به اين موضوعات فکر کنيم. گاهي‌اوقات مجبور هستيم‌، خودخواه باشيم: شايد احساس بدي به اين موضوع داشته باشيم‌، ولي همه مجبورند اول به خودشان رسيدگي کنند تا توان و انرژي کافي براي ادامه زندگي و يا کمک به ديگران را داشته باشند. ‌اگر نمي‌توانيم پرواز کنيم‌، بدويم: اگر نمي‌توانيم بدويم‌، راه برويم.‌ همواره به‌سمت جلو حرکت کنيم‌، اصلا هم مهم نيست چقدر‌، حتي در روزهايي که توان کافي نداريم يک قدم خيلي کوچک هم کافي‌ است. ‌هر کلامي که بر زبان مي‌آوريم داراي انرژي هم‌وزن خودش است و خود را به‌صورت فيزيکي در دنياي مادي نمايان مي‌کند.‌ زماني‌که از موضع ضعف و ناتواني در‌مورد خود صحبت مي‌کنيم، ارتعاش شکست را به جهان ساطع و شکست، ناراحتي و مشکلات به‌صورت فزاينده وارد زندگي‌مان مي‌شود.‌ همواره سعي کنيم با کلام مثبت‌، اتفاقات عالي را به زندگي خود دعوت کنيم‌، خود را تحسين کنيم و به ويژگي‌هايي که داريم با تمام وجود افتخار نماييم.‌ ‌من انسان موفقي هستم.‌ ‌من انسان بالياقتي هستم.‌ ‌من به خودم افتخار مي‌کنم.‌ ‌من عاشق خودم هستم.‌ ‌من دوست‌داشتني هستم‌‌ و اينگونه با خودمان سخن بگوييم و اينگونه جريان انرژي مثبت را در زندگي‌مان بيفزاييم تا جهان به تاييدهاي دروني ما پاسخ مثبت بدهد. آگاه باشيم‌: ‌کلمات منفي و مثبت به‌مثابه کارت دعوتي است براي خداي‌ناکرده شکست‌، ناراحتي و مشکلات و يا اتفاقات عالي که لايق آنها نيز هستيم، پس در تنظيم کارت دعوت‌هاي‌مان نهايت دقت و توجه را داشته باشيم.‌ اين يعني اينکه ‌خودمان را از خوشي‌هاي دنيا و زندگي، محروم نکنيم. ‌در مقابل مشکلات تسليم نشويم و زانوي غم بغل نگيريم.‌ ‌خودمان را دوست داشته باشيم و به خودمان و خواسته‌هاي‌مان احترام بگذاريم. يادمان باشد ‌بهترين دوست ما »تصويرهاي‌ ذهني خوب ما از خودمان« است‌.‌ ديگران را دوست بداريم حتي کساني که با ما همراه و هم‌عقيده نيستند. از کسي متنفر نباشيم که روزگارمان رنگ تنفر نگيرد و سياهي جذب نکند. ‌از هيچ‌کس توقعي نداشته باشيم که جز دلگيري پيامدي به‌همراه ندارد.‌ يادمان باشد که شايد کسي هم از ما توقعي دارد و ما نمي‌دانيم.‌‌ گاهي فکر‌کردن زياد، ما را از زندگي دور مي‌کند‌. »يا بايد زندگي کرد يا فکر؛ دوتايي با هم نمي‌شود.« گاهي آن‌قدر در تحليل، ‌پيش‌بيني و مرور گذشته غرق مي‌شويم ‌که لحظه‌ي اکنون را از‌ دست مي‌دهيم.‌ ‌ذهن، اگر بي‌وقفه درگير باشد،‌ مي‌تواند ما را از تجربه‌ي واقعي زندگي دور کند؛ ‌از حس‌کردن، حضور‌داشتن و لمس ساده‌ي لحظه‌ها.‌ ‌فکر‌کردن‌ لازم است، اما ‌نه تا جايي‌که جاي زندگي را بگيرد.‌‌ ‌شايد آرامش از جايي شروع شود که گاهي کمتر تحليل کنيم و بيشتر زندگي را تجربه کنيم.‌ سوال‌: توي اين روزها بيشتر در‌حال زندگي‌کردن هستيم يا بيش از حد فکر‌کردن‌؟@naghdehall