*خاطره ی شنیدنی استاد شهریار از کلیسا رفتن ....* در حدود سال ۱۳۲۰ در یکی از روزها، عصر هنگام ، با اس

*خاطره ی شنیدنی استاد شهریار از کلیسا رفتن ....* در حدود سال ۱۳۲۰ در یکی از روزها، عصر هنگام ، با استاد صبا و استاد عبادی در حالی که سرخوش بودیم ، به بیرون زدیم ، استاد صبا گفتند که در کلیسای ارامنه ، مراسمی برپاست ، آنجا برویم و از نزدیک شاهد مراسم باشیم. کلیسا داخل کوچه ای قرار داشت.آن روزها مثل حالا همه جا آسفالت نبود. اکثر کوچه ها پر از گل ولای بود. مشکل می توانستی کفشی تمیز در پای کسی ببینی. ما گل و لای کوچه جلودارمان نبود .جوانی مان گل کرد و رفتیم. دختر خانمی مسیحی که بسیار زیبا و ملوس و دلربا بود ، به طرف کلیسا می رفت. چکمه برقی که آن روزها مد شده بود به پا داشت و با ژست مخصوصی راه می رفت . بی اختیار به دنبالش روان شدیم.  زمانی که هر سه ما در زیبایی آن دختر ترسا چیزی می گفتیم، استاد عبادی گفتند که شهریار چرا خاموشی؟ جای شعر این جاست.استاد صبا هم نظر ایشان را تائید کردند. بی درنگ شروع کردم و استاد صبا هم یادداشت می کردند.دختر مسیحی گام هایش را آهسته کرده بود و کاملا گوشش با ما بود:ای پری چهره که آهنگِ کلیسا داریسینهِ مریم و سیمای مسیحا داریگرد رخسارِ تو روح القدس آرد به طوافچو تو ترسا بچه، آهنگِ کلیسا داریآشیان در سرِ زلفِ تو کند طایرِ قدسکه نهالِ قدِ چون شاخه ی طوبا داریجز دلِ تنگِ من ای مونس جان،جای تو نیستتنگ مَپسند دلی را که در او جا داریمه شود حلقه به گوشِ تو که گردن بندیفلک افروزتر از عقد ثریا داریبه کلیسا روی و مسجدیانت در پیچه خیالی مگر ، ای دخترِ ترسا داری ؟!پای من در سرِ کوی تو به گِل رفت فروگر دلت سنگ نباشد گِلِ گیرا داریآتشین صاعقه ام بر سرِ سودایی زددختر این چکمه برقی که تو در پا داریدگران خوشگلِ یک عضو و تو سر تا پا خوبآنچه خوبان همه دارند ، تو تنها داریآیتِ رحمتِ روی تو به قرآن مانَددر شگفتم که چرا مذهبِ عیسا داریکارِ آشوبِ تماشای تو کارستان کردراستی نقشِ غریبی و تماشا داریکشتی خواب به دریاچهِ اشکم گم شدتو به چشمم که نشینی دلِ دریا داریشهریارا ز سرِ کوی سهی بالایاناین چه راهی است که با عالمِ بالا داریوقتی به خود آمدیم ، دیدیم که چند نفر از بزرگان ارامنه از در کلیسا خارج شدند و ما را با احترام تمام به داخل کلیسا راهنمایی کردند.  وارد شدیم .عده ای ما را شناختند. با احترام هرچه تمام تر ما را نواختند و خواستند که در مراسم شان شرکت کنیم. دختر مسیحی همه چیز را به حاضران شرح داد.  به دستور منسوبان دختر ، پذیرایی خوبی از ما به عمل آمد. از من خواستند که شعر را بخوانم.  با اینکه خجالت می کشیدم اما اصرار حاضران مرا وادار کرد تا شعر را از استاد صبا بگیرم و بخوانم. استاد صبا ، ویلون یکی از نوازندگان حاضر و همچنین استاد عبادی، تار یکی از آنها را  گرفتند و مرا همراهی کردند.  بزمی شاعرانه تشکیل شد و تا نصف شب ادامه داشت. صبا و عبادی غوغا کردند. آن شب از شب هایی بود که هرگز فراموش نمی کنم .حالا حساب کنید اگر این داستان در مورد یک دختر مسلمان پیش آمده بود ،چه خونها ریخته میشد و چه جنگها چرادر پی داشت .واقعا چرا ما چنین گشته ایم🥺🤔😟بر گرفته از کتاب : در خلوت شهریار ( ۲ ) صفحه ۸۸ نشر آذران، تبریز.  @naghmehayefaribaei