لطفا تعلل کنوقتی هوا مه‌آلود است چه چیزهایی می‌نویسی؟ وقتی از پنجره‌ی باز اتاقت به مهی غلیظ می‌نگری که ساختمان‌های اطرافت را پوشانده. اگر بخواهی چیزی بنویسی چه خواهد بود؟ اصلا می‌نویسی؟به نامه‌نگاری فکر کن. تصور کن در چنین هوایی بخواهی نامه‌ای بنویسی.ندانی که نوشتنش درست است یا نه. درست تو، نه حتی من و هیچ‌کس دیگر. هوای مه‌آلود برای نامه‌نگاری شاعرانه است ؟من می‌گویم نوشتن نامه‌ای در مه، یعنی ننویس. اگر می‌نویسی پست نکن. اگر پست می‌کنی برای ارسالش تا تابیدن آفتاب فردا صبر کن. هر چیز به ظاهر شاعرانه‌ای شعر نیست.شاید مه، خیالاتی گذرا باشد که فراموش ‌کرده آشکار نشود. شاید گم‌ شدن در یک صبح مه‌آلود را هیچ آفتابی پیدا نکند. در مه صبحگاهی نامه ننویس. اگر نوشتی تا تابش آفتاب، صبر کن. وقتی دوباره ساختمان‌ها را دیدی. وقتی چشم‌هایت کمی دورتر را دیدند.بگذار میان ما فقط یک‌ نفر وانمود ‌کند. شاید فردا مجبور بودی دوباره در صورت آن زن نگاه کنی. وانمود کنی که هیچ احساسی به او نداری. منتظر بنشینی تا روزی که زیر تیغ آفتاب هم بتوانی برایش بنویسی. نترسی و فریاد بزنی حتی اگر دست رد به سینه‌ات زد. لطفا تعلل کن. بگذار چشم‌ها و گوش‌هایت قصه‌‌ی نغمه‌های یک پرنده را تمام و کمال برایت تعریف کنند.‌نغمه فاطمی@naghmehneviss