ابلهدار و ندارش را در کوله‌ای به دوش می‌کشد تا لبه‌ی پرتگاه می‌رود و بی‌هراس از سقوط، شادمان است. کو

ابلهدار و ندارش را در کوله‌ای به دوش می‌کشد تا لبه‌ی پرتگاه می‌رود و بی‌هراس از سقوط، شادمان است. کوله‌اش را بارها نثار عشق و راهزن و غفلت می‌کند. خالی می‌شود و لبریز می‌گردد، دارا می‌شود و نداری را می‌چشد. ریش‌سفید می‌بیند، قداست را می‌فهمد، دانایی را لمس می‌کند، از تشویش سقوط با هراس به چیزها می‌چسبد و دوباره رها می‌شود. روزها را در تردید و عدم قطعیت شب می‌کند. نظام زندگی‌اش از هم می‌پاشد، می‌سازد و می‌ریزد. سوال می‌کند و زیر سوال می‌رود. سایه می‌شود و خودش را پیدا نمی‌کند. ابله روزها را با همان کوله و عدم قطعیت می‌گذراند. در گذر زمان هر چه می‌پذیرد را مردود می‌کند. مسیر ابله، رفتنی نیست رهایی از کوله‌ی همیشه متصل است. کوله‌ای که می‌تواند هزاران بار خالی و لبریز شود، متفاوت و یکسان باشد. رهایی ابله در گرو نبالیدن و ننالیدن از کوله‌ است. این مسیر ابله به دانایی است. پرتگاهش آمادگی دائمی برای زمین گذاشتن کوله‌بار است. بزرگ‌ترین، تلخ‌ترین و سخت‌ترین آموزگارش کوله‌ی اوست.نغمه فاطمی@naghmehneviss