کلبه‌ی اوزایلیتا رسیدن باد پاییز به کلبه‌ام، دو سه هفته‌ مانده. این لباس‌های عاریه‌ی اتو کشیده و اه

کلبه‌ی اوزایلیتا رسیدن باد پاییز به کلبه‌ام، دو سه هفته‌ مانده. این لباس‌های عاریه‌ی اتو کشیده و اهم‌اهم کردن پشت واژه‌ها.تظاهر از آدمیزاد کثافت می‌سازد،‌ مثل ترس. ترس از هر چیزی.شجاعت از آنِ موجودی است که در جهانی بی‌خالق، از خودش نترسد.موجودی که توسری‌خور نمانده باشد، مهم نیست چقدر توسری خورده باشد مهم، نماندن است.مهم نیست چقدر از اختگی فرار کند، مهم جسارت داشتن است، عیان ضعف بهترین جسارت است.افکارم در کمال بی‌نظمی منظم می‌شوند. قصد قانع کردن من را ندارد و همین صداقتش را اثبات می‌کند.قصد بالا رفتن هم، می‌داند زیاد که بالا بروی با ماتحت به حضیض می‌خوری.پیشنهاد کرد یادداشت‌های سینماتوگرافی برسون را بخوانم، امروز تمام شد.‌برسون در استفاده از موسیقی برای تاثیرگذاری فیلم مخالف است.یادداشت‌های عریان کارگردانی که دنبال دست‌آویزهای دیگر هنر نبود.هرکس دنبال دست‌آویز نیست و وصل است به نظام خودش در ذات، اصیل و الهه است. از اینجا الهه‌ها کمیابند و رمه‌ها تندیس آن‌ها را به پرینترهای سه بعدی می‌دهند تا چیزی برابر اصل بسازند، بوی پی و پشم هم علاج است.پرسید آیا نسبت به ازدواج گارد دارم؟ این دیگر چه سوالی است. خب نمی‌دانم. سوالی که جوابش را نمی‌دانم چرا می‌پرسی. اصلا اول بسم‌الله چرا باید این سوال را پرسید. توضیح من چه یک کلمه چه هزاران واژه باشد کافی نیست. اصلا من اوزایلی هستم. اینجا به آدم‌فضایی‌ها اوزایلی می‌گویند از آدم‌فضایی بیشتر دوستش دارم، باری مخوف و خاکستری دارد.فکر عوض کردن رنگ در و دیوارم، کاش آن رنگ طوسی قبلی را عوض نمی‌کردم. یک ابر ظرفشویی را در سطل رنگ فرو می‌کنید، رنگ طوسی تیره یا همان آنتراسیت. آرام با ابر آغشته به رنگ روی دیوار ضربه می‌زنید، حالا شما دیواری با نمای سیمانی دارید. کاش این کار را بعد از خواندن این یادداشت نکنید چون حتما خوب از آب در نمی‌آید. جسارت همین است که من بگویم نه تو بگویی مگه با توعه، امتحان می‌کنم یاد می‌گیرم.مثل همین آدمی که می‌گویم نه و می‌گوید مگه با توعه.جسور است و کمی...عشق هم چیز عجیبی است، عجیب‌تر هوای تازه و حال جدید است. صفر می‌شوی و لطیف‌تر از برگ گل. این‌ها را من نمی‌گویم. او‌ می‌گوید. در پی عشق و عاشقی نبودم و تو مسحورم کردی.ساچ عه واوگفت دقت کردم چقدر می‌نویسی حس کردم، فکر کردم.‌ من آمده‌ام که ناز بنیاد کند. این‌ها را من نمی‌گویم. قسمت رنگ‌آمیزی دیوار این یادداشت متعلق به من است و گفتم امتحانش نکنید.پی‌نوشت: احتمالا برای شما هم پیش آمده در اینستاگرام، مشغول تماشای ویدئویی احساسی باشید و ناگهان به هر دلیلی، صدای ویدئو (که معمولا با موسیقی سوزناکی همراه است) قطع شود و این قطع‌شدن، نم بوجود آمده در چشم شما را خشک کند. این امر تنها بیانگر یک چیز است: آن تصاویر، به اندازه‌ی کافی غمگین نیستند.یکی از مسائلی که برسون ۶۰ سال پیش از ابداع اینترنت و تنها با اتکا بر سینما و تلویزیون، به وفور روی آن تمرکز می‌کند، ترکیب اصوات و تصاویر است. برسون در چند نوبت تاکید می‌کند:۱. تصویر و صدا نباید حامی یکدیگر باشند.۲. موسیقی نه به عنوان عامل همراهی کننده، نه به عنوان پشتیبان، نه به عنوان تقویت کننده.۳. از سر و صدا باید به عنوان موسیقی استفاده کرد.۴. چه فیلم‌هایی که با موسیقی وصله‌پینه شده‌اند! این فیلم‌ها مالامال از موسیقی‌اند و موسیقی مانع می‌شود تا بدانیم و ببینیم که هیچ‌چیز در آن تصاویر نیست.و چنین است حقیقت تلخی که باورش دشوار اما به ما اثبات می‌کند حتی موسیقی گوش‌نواز کارایندرو بر روی تصاویر دل‌انگیز آنگلوپولوس هم نوعی حقه‌بازی با احساسات است، ولو قصد فیلمساز نبوده باشد.نغمه فاطمی@naghmehneviss