من و برادرم شهرامبعد از پیچ انحرافی به فیلمنامه، نگرش انتقادی به آراء رولان بارت از محمدمهدی لبیبی ر

من و برادرم شهرامبعد از پیچ انحرافی به فیلمنامه، نگرش انتقادی به آراء رولان بارت از محمدمهدی لبیبی را شروع کرده‌ام. خدا نکند گیر بدهم تا این مرگ مؤلف و نقدهایش را تمام نکنم، تمام نمی‌شوم. سی صفحه‌اش را خوانده‌ام و با نظریات زبان‌شناسی و اسطوره‌شناسی بارت و سوسور آشنا شده‌ام.دوستم از شیشلی کوبید و آمد اینجا تا برویم یک کلینیک زیبایی در نزدیکی خانه‌ی من. تازه توی کلینیک دریافتم چرا خرید ملک در این منطقه برای خارجی‌ها ممنوع شده. تمام هموطنانم را دیدم. انگار در ایران بودیم. دوستم رفت برای ویزیت. خانمی که کنارم نشسته بود پرسید: لبت رو کجا تزریق کردی؟ فرمودم: تزریقی توی صورتم ندارم دریغ از یک بوتاکس. از این اثبات بی‌تزریقی بیزار و شرمسار می‌شوم. خانم، اخمی در هم کشید و با موبایلش مشغول شد. حوصله‌ام سر رفت، در این مواقع می‌رفتم سراغ کندی‌کراش اما از وقتی فهمیدم بازی محبوب شبانه‌روزی بشار اسد هم بود، خوف برم داشته. شاید توی این بازی‌ها چیزی می‌ریزند. گوش و چشم تیز کردم و دیدم دور و برم نسبتا ساکت است. گشتم دنبال دفتر شعر «پری‌خوانی» و مشغول شدم. دوستم از اتاق دکتر برگشت و گفت: باید نیم ساعت دیگه صبر کنیم. خانم بغل‌دستی سرش را از توی موبایل در آورد رو کرد به دوستم و گفت: دوستتم همین‌جا لباشو تزریق کرده؟من هاج و دوستم واج نگاهش کردیم. دوستم پرسید: مگه تو فیلر زدی؟ فرمودم: به جدم نزدم از سوزن زدن توی صورت مورمورم میره هشتاد به بعد رو برای تزریق در نظر گرفتم. دوستم برای خانم توضیح داد که تزریق نکرده‌ام و برای اثبات ادعایش برادرم را مثال زد. به خانم گفت: لباشون خانوادگی این شکلیه. خانم، زیر لب و کمی بلندتر از زمزمه گفت: همچین می‌گید انگار نمی‌شه خواهر و برادر با هم تزریق کنن شهرام و شهره‌ام تزریق می‌کنن.هر چه شعر خوانده بودم پرید. دیدم بهتر است عکساشو پاره کنم نامه‌هاشو پاره کنم فکر یه چاره کنم. این مقدار صداقت توأم با خشونت خانم پکرم کرده، امسال از هر سال عاشق‌ترم کرده. باید به برادرم شهرام بگویم برای تزریق لب‌هایمان جای بد نرویم، همه‌ی عالم فهمیدند.وقتی کار دوستم تمام شد دعوتش کردم برویم خانه‌ی من، به اندازه‌ی نوشیدن یک فنجان قهوه‌‌ ماند. ساعت رسیدن اتوبوس‌ تکسیم را چک کرد و رفت. بعد از رفتنش دوش گرفتم. چند صفحه‌ی دیگر از کتاب نقد آراء بارت خواندم. رقصیدم و تمرینات لگن کلاس دیروز را تکرار کردم.برادرم شهرام تماس گرفت. موضوع را برایش تعریف کردم، گفت خوب شد پای پدرمان را نکشیدی وسط کلینیک. از اوضاع آخرین ترازنامه‌‌‌هایی که فرستاده بود پرسید. فرمودم نگاهی اجمالی کردم و به نظرم اوضاع خوب نیست برای بررسی بیشتر، گردش مالی بخش فروش در شش ماه اخیر را جداگانه بفرستد. موقع قطع کردن گفت در اینستاگرام برایم چیزی فرستاده. اینستاگرامم را باز کردم و در کمال ناباوری دیدم اکسپلور هم آپدیت جدید گرفته. بانویی برای آرایش دختری، او را روی صندلی نشانده و دختر از مشکلات رابطه‌ی تمام شده‌اش می‌گوید و مثل فیلم‌های بالیوود اشک می‌ریزد، خانم آرایشگر هم با لبخند و آرامش به دوربین زل زده، انگار می‌خواهد پسر ذلیل‌مرده را از توی جیبش در بیاورد و دختر را غافلگیر کند. چون از این سناریوهای ساختگی هم مورمورم می‌رود، دیدن ادامه‌اش را از دست دادم. بد نبود تحمل می‌کردم و‌ لااقل مدل آرایشش را می‌دیدم. شاید کلاهی با تور مشکی و لب‌های قرمز و چشم‌های اسموکی بود یا اصلا پسر را پیدا کرده بود و به شکل سوسک، گریمش می‌کرد.حالا هم هوس کرده‌ام یکی از فیلم‌های صمدآقا را ببینم. راستی شش صفحه‌ پی‌دی‌اف از مقاله‌ی مرگ مؤلف را به زبان انگلیسی پیدا کرده‌ام. اگر بیهوش نروم دست و پا شکسته برای خودم ترجمه‌اش می‌کنم.نغمه فاطمی@naghmehneviss