خرفتکمی‌گفت دختری با موهای بلند و سیاه به دنیا آورد، بند ناف دور گردنش پیچید و در لحظه‌ی تولد مرد. ب

خرفتکمی‌گفت دختری با موهای بلند و سیاه به دنیا آورد، بند ناف دور گردنش پیچید و در لحظه‌ی تولد مرد. بعد از فقدان آن دختر، مادر دو پسر شد. بعدها می‌گفت خوشحال است که دختر ندارد، چون دخترها با محرومیت‌ها و سختی‌های بیشتری زندگی می‌کنند. از وقتی به دنیا آمدم عاشق من بود، بعضی وقت‌ها از من مراقبت می‌کرد. وقتی مامان مرد رابطه‌ی ما نزدیک‌تر شد. از همان سال‌های اول رابطه‌ی خوبی داشتیم اصرار داشت بهش بگویم: مامان. محبت باسمه‌ای نام‌گذاری، انگار مامان گفتن به کسی همه چیز را حل می‌کند. بعد برای بیشتر رخنه کردن در دلم از روش مقایسه‌گری استفاده می‌کرد. مثلا مدام قربان‌صدقه‌ی نعیم یا پسرهایش که مثل نعیم برایم عزیز بودند، می‌رفت. اوایل کمی دلگیر می‌شدم،‌ تحریک می‌شدم خودم را بیشتر توی دلش جا کنم، یکی دو سال بعد‌ خودش و ترفندهایش، حتی محبتش را هم نمی‌خواستم. او مرا با چیزی تحریک می‌کرد که وجود نداشت. حسادتی که می‌خواست بیدار کند، مقایسه‌ای که برای رفتن در آن جایگاه از خودم بگذرم. هنوز هم گاهی با پدرم درباره‌اش حرف می‌زنیم و تاسف‌بار به خودش و آن دنیای کوچک توی سرش می‌خندیم. به قول بابا از خوش‌شانسی نه، از سر بی‌لیاقتی و خریت، دختر نداشتن را شانس بزرگش می‌دانست. از عنفوان جوانی خرفت و سر در گریبان بود، فکر می‌کرد می‌تواند بازی کی برام عزیزتره را با من راه بیندازد. نغمه فاطمی@naghmehneviss