فانتزی‌ سفیدوصف عیش، یک‌دهم عیش هم نیست. صرفا دروغی سفید است. پس کمی دروغ سفید بنویسم. از چیزهایی که شاید نوشتنش از فانتزی‌های درون سرم باشد شاید هم افتضاح شود. فانتزی‌ من از یک رابطه‌ی عاشقانه، چیزی که در دنیای واقعی به ندرت یافت می‌‌شود:هر از چندی داشتن آخر هفته‌هایی محبوس در یک اتاق و تماشای انواع و اقسام فیلم و سریال. در این مدت نظافت منزل به حداقل برسد (کاری که تا به حال تجربه نکرده‌ام) صرفا تمیز بودن دهان و بدن و رختخواب کافی‌ست. جعبه‌های پیتزا، لیوان‌های قهوه، چای و آبمیوه و بطری‌های خالی آب در گوشه و کنار اتاق در صورت لزوم جمع می‌شوند. تختخواب می‌شود یک جزیره، دور از تلفن و شلوغی‌های هفته.از اول هفته، زندگی عادی شروع می‌شود. آخر هفته‌ها چنان نزدیکی و آرامشی بخشیده که نیازی نیست کل هفته به پای هم بپیچیم. در صورت لزوم و داشتن وقت پرسیدن احوال دیگری کفایت می‌کند. گاهی اگر هر کدام تنها یا ناراحت بود قراری وسط هفته در یک کافه. زندگی زیر یک سقف تا ابد، همه چیز را به نابودی می‌کشد. همین که بدانی کسی را تا ابد داری، یعنی وقت هست. یعنی اشتباه‌ها عادی می‌شوند، بخشش‌ها درخواست نمی‌شوند. حالا که می‌نویسم به همان نقطه‌ی مهم زندگی مشترک یعنی بچه فکر می‌کنم. چیزی که اگر مادرم بود شاید آنقدرها توی ذهنم وول نمی‌خورد. اما هر سالی که می‌گذرد خدا را بیشتر شکر می‌کنم برای آینده‌ی پاهای کوچکی در کنارم، نگران نمی‌شوم و گریه نمی‌کنم. هر سال، دنیا را واقعی‌تر می‌بینم و هرچه واقعی‌تر می‌بینم خودم را بیشتر گول می‌زنم، تمام زورم به گول زدن خودم می‌رسد. من نسل بعدم را هیچ‌وقت نمی‌توانم فریب بدهم. اگر روزی پرسید چرا به دنیا آوردی جوابی ندارم. پس رابطه‌ی عاشقانه دیگر برایم امکان ورود موجود کوچک و جدیدی نیست. وقتی بچه نیست، خود رابطه می‌ماند. رابطه امکان آزادی بیشتری دارد و همین‌جاست که همه چیز سخت و پیچیده می‌شود. این فانتزی‌ها را هر آدمی دوست دارد پس چه آدمی بودنش مهم است. دو نفر که هوای تازه را برای تنهایی، استقلال فکری، رسیدن به ابعاد دیگر زندگی بخواهند. دو نفر که بی‌اجبار و گیر و گور، بهترین خودشان را برای دیگری بسازند و از ارج و قرب آن روزهای شیرین آغاز نکاهند. دو تا آدم که یا این‌طرف در هستند یا وقتی می‌روند، در را هم پشت سرشان می‌بندند. سلیقه‌ی موسیقایی و بویایی و بینایی نسبتا نزدیکی دارند. حرف‌های مشترک و دنیاهای جالب کشف نشده و البته جذاب برای هم. دو تا آدمی که نزدیک شدن به عمق دیگری برایشان چالش باشد، نه تسلط روی هم و اثبات کت بر تن داشتن در رابطه.چنین رابطه‌ای همه چیزش چفت و بست می‌شود، حتی مدتش دیگر برای هیچ‌کدام مهم نیست هرچند تا ابد ناگسستنی‌ باشد می‌تواند کمتر از یک‌سال پایان یابد.نمی‌دانم عجیب بود یا نه. این فانتزی یک خاستگاه حسی دارد. از بخشی از وجودم می‌آید که آزادی، عشق، احترام و بلوغ را کنار دو کودک دیوانه و بازیگوش در دو بدن زندگی می‌کند.نغمه فاطمی@naghmehneviss