از امروزهرگز به یاد ندارم موقع خروج از خانه، یک ظرف کثیف در سینک ظرفشویی مانده باشد یا اتوی بخاری که چند لحظه پیش از رفتن استفاده کرده‌ام را به همان حال وسط اتاق رها کرده باشم. بعد از زلزله اولین چیزی که درست می‌کنم تابلوهای روی دیوار هستند. گوشه‌های فرش باید در امتداد یک خط صاف باشند. تنها فرش کج خانه کنار تختم پهن شده. موقع مرتب کردن رختخوابم، جهت گل‌های روی لحاف و روبالشی‌ها باید رو به بالا باشند. دوست دارم همیشه پرده‌ها بوی تمیزی و عطر نرم‌کننده بدهند. مرتب و تمیز بودن فضای اطرافم ذهنم را آرام می‌کند. نعیم می‌گفت من مثل مونیکای سریال فرندز روی تمیزی وسواسم.همه چیز ولی به اینجا ختم نمی‌شود. همسایه‌ای دارم که به همراه دو فرزندش سه ماه تابستان اینجاست. سر و صدای زیادی دارند. از انداختن زباله‌ها در سطل آشغال گرفته تا بردن کفش‌هایشان داخل خانه، هیچ چیز را رعایت نمی‌کند.مثل همسایه‌ی طبقه بالایی که عوعوی بلند سگ تنهایش در خانه، پارسال کار را به گزارش دادن مردم به پلیس کشاند. سگی که یک‌روز پیش از رفتنش از آن قفس، شاشید به بالکن پایینی.همیشه دوست دارم بدانم توی سر این جور آدم‌ها چه می‌گذرد.دوشنبه‌ها روز تمیز کردن استخر و باشگاه است. یادم نبود طبق معمول، ساعت ۸:۳۰ توی باشگاه بودم. من بودم و خانمی که تقریبا کارش با تمیزکاری سالن تمام شده بود. توی محوطه پر از بچه گربه‌ شده. بعد از ورزش، رفتم بالا دوش گرفتم و از فروشگاه نزدیک خانه کمی خرید کردم. یک بسته کدی‌ماماسی یا همان غذای گربه خریدم. رفتم بالا و غذا را در ظرفی ریختم و برگشتم توی محوطه. هنوز هم از لمس کردن حیوانات حس خوبی ندارم، اما از دیدنشان خوشم می‌آید. راستش بیشتر ترسم از بیماری‌های پوستی است. وقتی ظرف را گذاشتم و کمی دور شدم، رفتند سراغ غذا، بو کشیدند و مشغول شدند. برگشتم خانه و رفتم سراغ ادریسی‌ها که زیر نور آفتاب سوخته بودند. برگ‌هایشان را هرس کردم. گل‌های خشک شمعدانی‌ها را هم زدم. هر چقدر این گیاهان از نور تند آفتاب در عذابند، یوکا برگ سبز کرده و بزرگ شده. واقعا احتیاج دارم مدتی دور از شهر زندگی کنم. صدای بوق ماشین‌ها و آدم‌ها مثل مته توی سرم می‌روند.دلم می‌خواهد زندگی را با عینک صورتی ببینم و بدانم که عینک را عمدا روی چشم‌هایم گذاشته‌ام. گاهی فکر می‌کنم تنم مثل پوست نوزاد، طاقت خیلی چیزها را ندارد. کم می‌آورد. کم می‌آورم. به اندازه‌ی هر بار ناامیدی از آدم‌ها، یک‌بار دیگر از خداوند ناامید می‌شوم. شاید برای همین است که نظم زندگی کوچکم را دو دستی و سفت چسبیده‌ام. نمی‌توانم تصور کنم خدا هم مثل همسایه‌هایم فکر کند. بی‌تفاوت باشد به درد سگی تنها و مریض. برایش مهم نباشد که دیگری از زندگی در مجاورتش آسایش دارد یا نه. این‌وقت‌ها دنیا برایم شکل دیوانه‌خانه می‌شود. و این فکر لعنتی که نظم و نظامش کجاست، اصلا برای چیست رهایم نمی‌کند.نغمه فاطمی@naghmehneviss