تقصیر زلزله استما کنار حوضچه‌های محوطه نشسته‌ایم. به صدای آب گوش می‌دهم بدنم لخت و مسخ صدای آب، حرکا

تقصیر زلزله استما کنار حوضچه‌های محوطه نشسته‌ایم. به صدای آب گوش می‌دهم بدنم لخت و مسخ صدای آب، حرکات تاب‌بازی تو با پاهایت و بوی چمن‌های خیس شده. همیشه یک نگرانی موذی خیالم را می‌جود اگر بیشتر بنشینم اینجا بستنی‌ها آب می‌شوند. دلم یک بستنی می‌خواهد اگر به تو تعارف کنم ممکن است از تمام غریبه‌ها چیز بگیری و بخوری اگر تعارف نکنم دلت می‌خواهد. صدایی از پشت سرمان می‌شنوم فارسی حرف می‌زند می‌گوید: نرگس بیا خونه. نگاهش می‌کنی و شانه‌هایت را بالا می‌اندازی. موهایت خرمایی و کوتاه است. صورتت آفتاب‌سوخته، روی زانوی راستت یک زخم داری. حدس می‌زنم مثل خودم دخترک آرام و سر به‌زیری نیستی. صدا دوباره حرف‌هایش را تکرار می‌کند در جوابش می‌گویی: اینجا پیش این خانومم، جایی نمی‌رم. صدایت شبیه جغجغه در فضا می‌پیچد. صدا قول می‌گیرد جایی نروی، به زبان ترکی به من می‌گوید: ببخشید. فارسی جواب می‌دهم: نگران نباشید فعلا اینجا هستم. صدا به طرفم می‌آید، می‌گوید: عهه شما ایرانی هستین؟ ببخشیدا این بچه اذیتتون که نکرد؟ نگاهش می‌کنم. زنی با قد متوسط، تی‌شرت گشاد و شلوارک جین روبه‌رویم ایستاده، موهایش کوتاه و بلوند است. در دست چپش قلاده‌ی یک سگ را نگه داشته، سگی موفرفری و نسکافه‌ای. گفتم: اذیت؟ تازه اومدم که دیدم این خانوم هم اینجا نشسته. دختر نگاهم می‌کند همچنان پاهایش را در فاصله‌ی بین نیمکت و زمین تاب می‌دهد، به زن می‌گوید: مامان برو دیگه من میام. زن قلاده‌ی سگ را آزادتر می‌کند و می‌رود در فضای باز آن‌طرف ساختمان‌ها دنبال جایی برای کارخرابی سگش. به دختر نگاه می‌کنم می‌پرسم: بستنی می‌خوری؟ می‌خندد. دو تا بستنی از جعبه‌ی شش‌تایی در می‌آورم، هنوز آب نشده‌اند.قبل از دادن بستنی به دختر می‌گویم: چون مامانت اجازه داد کنارم بشینی بهت بستنی دادم. بستنی را می‌گیرد و گاز می‌زند، یا بستنی خوردن این بچه از من بهتر است یا لذت لیس زدن و نرم‌نرمک خنک شدن سق دهان را بلد نیست. اگر بچه‌ی مردم نبود یادش می‌دادم چطوری لیس بزند و مزه‌ی شاتوت‌ها را در دهانش بیشتر نگه دارد.مادرش می‌رسد و یک بستنی هم به او تعارف می‌کنم مثل دخترش گاز می‌زند، این‌ها چرا لیس نمی‌زنند؟ چرا با بستنی بازی نمی‌کنند؟تشکر می‌کند و کنارم می‌نشیند، دخترش مشغول بازی با سگ است.شش ماهه از شوهرم جدا شدم، نرگس توی تابستون پیش منه، بعد می‌ره ایران پیش باباش، هر کاری کردم دادگاه بچه رو به من بده نشد. نرگس که بره من می‌مونم و این سگ اسمش پُلیه.به سگش نگاه می‌کند و می‌خندد. چشم‌هایش پُر می‌شود و می‌گوید: هفته‌ی دیگه بابای نرگس می‌آد اینجا و نرگس رو می‌بره.نگاهش می‌کنم و حرفی روی زبانم نمی‌آید، وقتی کسی را حس می‌کنم لال می‌شوم، زبانم کلمات را گم می‌کنند.بالاخره گفتم: تا چشم به هم بذارید تابستون سال بعد شده.حس می‌کنم چه حرف نامربوطی زدم. خندید و گفت: واقعا نفهمیدم چطوری شیش ماه از امسال گذشت، من اینجا می‌مونم چند ساله دیگه ایران نمی‌رم، با خونواده‌م کاری ندارم اونام با من کاری ندارن. تنها دردم دوری از این زلزله‌ست. دیشب بهم گفت تقصیر منه تو و بابا جدا شدین، اگه دختر بهتری بودم تو پیشم بودی.حالا من چجوری بذارم این بچه هفته‌ی بعد بره. می‌خوام ببرمش پیش پیسکولوژ (روانشناس) این بچه حس می‌کنه طلاق ما تقصیر اونه.می‌خواستم بگویم خب راست می‌گوید مقصر است. من همسن نرگس بودم فکر می‌کردم اگر درسم بهتر بود، سر کلاس شلوغ نبودم و انضباطم بیست می‌شد، مامانم نمی‌مرد. مگر غیر از این است؟ اصلا غیر از این باشد عجیب است. خب دو دوتا می‌شود چهار تا خانم. اگر نرگس مقصر نیست پس چه کسی مقصر است که شب‌ها در آغوش شما نخوابد و موهایش را نوازش نکنید؟ بچه که آرام باشد کس و کارش نمی‌میرند، دور نمی‌شوند، طلاق نمی‌گیرند.نگفتم ولی، ترسیدم قصد کند من را هم ببرد پیش پیسکولوژ.نغمه فاطمی@naghmehneviss