آستانه‌‌های پا‌هیچ‌گاه پاهایم تماما روی زمین نبودند. هیچ‌گاه پاهایم معلق در هوا نبودند. پاهای من در آستانه‌ی چند میلیمتری سطوح هستند. می‌گفت وقت تو رسیده نغمه، اگر دلم می‌خواهد نوشته‌هایت را آدم‌های بیشتری بخوانند بگذار این کار را انجام بدهم. انقدر مرا از خودت نترسان. من از تو می‌ترسم و از اینکه بگویم می‌ترسم، نمی‌ترسم. تا نگویم خلاص نمی‌شوم.درباره‌اش سوال پرسید. سکوت کردیم. دوباره حرف زدیم.گفت دلیلش شفاست. زخم‌هایت حرف نمی‌زنند و این ترسناکت می‌کند. تو پول نمی‌خواهی، حمایتم را اغلب پس می‌زنی، خودم را پس می‌زنی، انگار همه چیز را دست بالا می‌گیری. به قول نعیم چیزهایی از آدم‌ها می‌گویی که بعدها آدم از تو می‌ترسد. حرف زدیم. سکوت کردیم. پرسید آخرین بار خطاب به چه کسی جز خودم چیز نوشتم. گفتم دیشب برای زنی نوشتم که همیشه با نام خانوادگی خطابش می‌کردم، همرنگ جماعت نمی‌شد، شخصیتش والا بود حتی وقتی از من درک درستی نداشت. زیاد به او فکر می‌کنم. دست خودم نیست. وقتی وارد یک اتاق پُر از آدم می‌شوم یا کسی در اتاقی وارد می‌شود چیزی را حس می‌کنم، نادیده‌اش می‌گیرم و آن چیز دوباره سر و کله‌اش پیدا می‌شود. ممکن است کسی باب میل جماعتی نباشد و من قلبا درکش کنم، کسانی هم هستند محبوب همگان‌ و آرزو می‌کنم کاش چیز دیگری حس نمی‌کردم.من لرزش‌های پشت گلوی آدم‌ها را می‌شنوم. همان لحظاتی که می‌دانند چیزی غلط است و ادامه می‌دهند و ادامه می‌دهند.تفاوت نفهمی و ادای نفهمی را معمولا تشخیص می‌دهم. کاش برای این‌ها وقت می‌گذاشتم تا راهی داشت. این حس‌ها در لحظه می‌آیند، می‌روند عقب‌تر و دوباره در یک اتفاق و یا برخورد برمی‌گردند. شاید توبیخم می‌کنند. این درگیری قبل‌تر زیاد بود الان سخت نمی‌گیرم قرار نیست به کسی چیزی بگویم یا واکنشی بدهم، چیزی شبیه عذاب خواندن روزنامه‌ی فرداست وقتی نخواهی خبرها را بفروشی.می‌گفت زن‌ها و زخم‌هایشان در هم تنیده‌اند، چرا تو با زخم‌هایت شوخی می‌کنی؟هر چیزی می‌گفتم بیخود بود. چون این منم.این روزها بزرگ‌ترین بازگشتنم به حرف‌های سیناست. می‌گفت بیضایی هرگز فکر رفتن از ایران را نمی‌کرد ولی مجبور شد و رفت.بازگشتم به حرف‌های بیتاست روی سکوی سیمانی مدرسه وقتی بچه‌های سال‌پایینی والیبال بازی می‌کردند پرسید به نظرت بین این بچه‌ها کدوماشون خونه ندارن؟فکر کردم دستم انداخته، یادم رفته بود سال گذشته خانه‌‌شان گروی بانک بود، پدرش بدهی بالا آورد و هر کدام در خانه‌ی یکی از اقوام زندگی می‌کردند.می‌گفت دست خودش نیست آدم که می‌بیند فکر می‌کند این آدم خانه دارد یا نه؟ من هم مثل بیتا وقتی به آدم‌ها نگاه می‌کنم اولین فکرم حسی است که به وطن‌شان دارند. یعنی اینجایی‌اند یعنی کجایی‌اند دوست دارند برگردند یا مردد هستند.گلستان می‌گفت آدم دلش برای خشت و خاک که تنگ نمی‌شود.من در فکر راننده تاکسی و شوهر فامیل دور و آدم‌هایی هستم که می‌گویند اگر رئیس فلان جا بودند فلان می‌کردند، یعنی همان جایی که هستند همان قدرت کوچکی که دارند را فاسد نکرده‌اند؟یعنی این‌ها بی‌ربطند؟ کسی حرفم را درک می‌کند وقتی می‌گویم مساله‌ی حق زن و مرد از پایه از سوال اول بر مبنای دروغ است.چرا ماه‌هاست حس می‌کنم موضوع زندگی من دیگر برگشت و ماندن نیست، موضوع من نوشتن از راهی است که از آن آمده‌ام. چیزهایی است که شاید جامعه هم آماده باشد. وقتی دنبال تایید هیچ صنعتی نیستم و چه خوشبخت بوده‌ام مستقل روی راه و فکرم کار کنم، وقتی مطمئنم راه درست دقیقا همین راه است که نشانه‌اش سنگ است و بلا و حواس‌پرتی‌های اطراف، وقتی ایمان دارم که این شماره‌های کوچک رنگ‌شده تکه‌های تصویری متفاوت از زندگی من هستند، دیگر اینجا و آنجایش مساله نیست. من آن دختر یا پسر ایرانی که بیرون از ایران زندگی می‌کنند و کیف‌کوک شرایط راحت‌ترند شاید هم شکرگزار، نیستم. افکار دردناک دیدن از جایی دورترم. شاید برگردم چنان درگیر حاشیه‌های مسموم شوم که یادم برود قرار بود چه کار کنم. من به خوشبختی آن فرنگی‌های توریست در هر جای دنیا نبودم و نخواهم شد، ادایشان را هم در نمی‌آورم چون تمام بناها و توریست‌ها و شهرها در ذهنم سوال همیشگی را پخش می‌کند: اگه به ایران هم می‌رسیدند اگه ایران هم...وقتی هیچ‌وقت عکس و لباس رنگ‌وارنگ و شوآف وای چه حالی و آلبوم عکس از خودم و اجدادم در صفحه‌های مجازی مهم نبود برای همین است چون این درد را توی چشم‌های آدم‌های دیگر می‌جویم. یعنی آن‌ها هم با خودشان می‌گویند اگه کشورم فلان بود فلان می‌شدتا وقتی به این درد وصلم اینجا و آنجا کارم همین است.من یک ایرانی خوشبخت بیرون از ایران نیستم که ثابت کنم چیزی از زندگی بی‌دغدغه‌ی بلاد کفرنشین‌‌ها کم ندارم. یک بیتای دیگر روی سکوهای سیمانی بیرون از ایرانم که از خودش می‌پرسد یعنی این‌ها در خانه‌هایشان راحتند؟نغمه فاطمی@naghmehneviss