بی‌پرسش بنویسمت حسش می‌کنیآنقدر فرصت داشتی تا کاملم کنی. هیچ‌چیز دیگری جز نوشته‌های تو مرا نمی‌ساخت، مثل مرگ مؤلف*. چه می‌نوشتی اگر نمی‌خواستی ناقص بروم. چگونه می‌نوشتی‌امدوست داشتم این‌ها بودم:غریبه با عرف، آشنا با احساس، شهودی قوی و بی‌توصیف. بپرسی حسش می‌کنی. بدانم آن‌سوی دالان‌های پیچ در پیچ تاریک، عاشقانه نیست. منگنه است. خطاست. جبر است عصبانیت و حسادت. بپرسی حسش می‌کنی بی‌که بپرسی. بپرسی نزدیک‌تر از خانواده‌ات باورم می‌کنی، بی‌که بگویی. بی‌که ببینی. گریه کنی چی. هیچ‌کس نداند چی. بگویی باید کامل بنویسمت. تو با دنیای مادیات زیادی غریبه‌ای. پول را بی‌ارزش نمی‌دانی اما لبه‌ی تیغ را ندیدی. گذشته‌های من بی‌پول را درک نمی‌کنی. بنویسی‌ آن مؤلف بازنشسته‌ی دست از پادرازتر نخواهم شد. اگر نپرسم، اگر نگویم، حسش می‌کنی؟تو باید کمی تظاهر و آداب اجتماعی یاد بگیری. خودم نوشتمت. می‌فهمم چرا بعضی از تنهاترین آدم‌ها را دوست می‌داری و برخی از محبوب‌ترین‌ها را نه. تو با آدم‌های رک‌گو دوست هستی با کودکان دوست‌تر. تو از شدت وضوح، گمراه می‌کنی. تو در فرافکنی نقش‌ها فرو نمی‌روی. سردرگمی‌ها تو را کدر نمی‌کنند. زمان و فضا تو را به آنچه در دست داری، وصل می‌کند. تو همان غاری هستی که گنجینه‌ای رازآلود داری و من در ورودی آن، بارها پرسه زده‌ام.تصمیم با من بود که لایه‌های عمیق‌تر را با ورود کشف کنم یا بیرون بمانم و قدم بزنم. تو را جوری می‌نویسم تا خویش کنجکاوم را مقابل احتیاط ببینم. تو را می‌نویسم و خودم را به چالشی دو سویه می‌کشم. خودم را به سویت می‌کشم و تو را در خویش می‌کُشم.هرچه به تو نزدیک‌تر می‌شوم، بیشتر آشکار می‌شوم.برای وضوح عجله نداری. مایلی مانند زندگی، خودبخود آشکار شوی.اگر مقصرم، آن‌سوی سکه‌ی بی‌تقصیرم را می‌بینی. نمی‌پرسم تا بگویی. می‌خواهم این‌گونه بنویسمت وقتی روی کاغذ صدای سوت قطار می‌آید. وقتی به ریل‌ها فکر می‌کنم و دیگر چیزی چاپ نمی‌کنم. آینه و شب است. قلم بر کاغذ می‌دود. می‌نویسم برایت: حسم می‌کنی؟فیلمنامه‌ی مرگ مؤلف/ محسن مخملبافنغمه فاطمی@naghmehneviss