آخ از صدای آینه‌می‌خواهم با سپردن دامنی در باد و یک آدامس بادکنکی بنویسم، شبیه لحظه‌ای که به هوا می‌

آخ از صدای آینه‌می‌خواهم با سپردن دامنی در باد و یک آدامس بادکنکی بنویسم، شبیه لحظه‌ای که به هوا می‌پرم و عکاس عکسم را برمی‌دارد. یک تکه از لحظه‌های زیسته و نزیسته، حفر همین لحظه همین‌جا نه جای دیگری. در چشمک چراغ نیم‌سوز راه‌پله، در گوش‌هایم‌ آخ از گوش‌هایم که صدای ماشین‌ها و عوعوی سگ‌های میدان استارباکس را می‌شنوند، می‌شنوند تا دیوانه شوند، صداهای دور دور و ریز ریز، مثل راه رفتن همسایه‌ی بالایی در نیمه‌شب. صدای قدم‌هایش تشویش دارد. همیشه در حال بدوبدو است. انگار زمان را با پاهایش تندتر طی می‌کند، آدمی که در شب تند و بی‌وقفه قدم می‌زند منتظر است. منتظر تمام شدن و آغاز شاید. گوشه‌ی ذهنم در قدم‌های همسایه است. مثل روزهایی که بی‌حوصله‌ام و فروشنده‌ی پای صندوق هم دلش گرفته یا سگ پیر لمیده دم نگهبانی، گریه می‌کند. وقتی کیف‌کوکم برگ‌های سبز پرچین برق می‌زنند، صدای آب می‌آید،‌ بچه‌گربه‌ها سیرند و مادرشان را گم نمی‌کنند. سگ‌ها چرت می‌زنند. ولی همسایه‌ی بالایی شب‌ها همیشه تندتند راه می‌رود، منتظر است، یک پایان را می‌دود تا به آغاز دلخواهش زودتر برسد.ناخن‌های بلند این آینه‌ها گوش‌هایم را می‌خراشند. آخ از گوش‌هایم.نغمه فاطمی@naghmehneviss