وسوسه‌ی تندی جهنمو تأخیر تبریکهمیشه برای خریدن فلفل وسوسه می‌شوم فلفل‌های تند و ریز، فلفل هالوپینو. موقع اضافه کردن چاشنی به غذا، همیشه وسوسه می‌شوم پول‌بیبر هم اضافه کنم با اینکه مدتی‌ است به گرمی و تندی ادویه‌ها حساسیت پیدا کردم و سرفه می‌کنم.کسانی که طرفدار فلفل‌های تند هستند می‌دانند تندی فلفل‌ها یکسان در بزاق دهان پخش نمی‌شود. پول‌بیبر وسط زبان را گرم می‌کند و می‌گزد، هالوپینو از همان اول در تمام دهان پخش می‌شود و گرما و گزیدگی تندش را تا نزدیکی استخوان‌های فک حس می‌کنیم. فلفل‌های سبز ریز، ملایم‌تر می‌سوزانند و برخی تا بناگوش را داغ می‌کنند.تندی در چشایی، شدت بیشتری دارد. گسی و ملسی و شیرینی، گزنده نیستند. شاید هر چیزی که شدت بالاتری دارد، توجه بیشتری را جلب می‌کند. از وقتی فلفل‌خور شده‌ام به تفاوت آزاد شدن مزه‌ها در دهانم بیشتر دقت می‌کنم.جهنم هم مثل فلفل تیز و تند است. جهنمی که در همین زندگی هر آدمی حداقل یک‌بار تجربه‌اش می‌کند. دروغ نیست اگر بگویم تا الان، چند جهنم را پشت سر گذاشته‌ام. بعد از عبور جهنم، بهشت نیست، شاید حس خوب آن مربوط به آرامش و اعتمادی است که به خودم پیدا کرده‌ام. گاهی آدمی را که بارها و بارها باعث رنجش خاطرم شده مقابلم تصور می‌کنم و به جای حرف زدن، چیزهایی که باید بگویم را برایش می‌نویسم. یک روز می‌بینم دیگر چیزی برای نوشتن از او نمانده. زخم‌هایی که زده هست اما امید به درک دیگر نیست. این عبور، از جهنم به بهشت نیست. خروج از آن در شعله‌ور است، می‌دانم چقدر از روزهای خوش‌باوری‌ام دلخور شده‌ام. اینجا بیرون از آن در، من هستم که در قبال خودم مسئولم. دیگر تلاشی برای زخم زبان زدن هم نیست.می‌گویی اشتباه کردم و اشتباه فهمیدم و می‌روی.گاهی دوباره از مقابل آن در رد می‌شوی، مکث می‌کنی، می‌خواهی بگویی سلام. اگر حافظه‌ات اتفاق‌های تلخ را پاک کند ممکن است وسوسه شوی. این میل دیگر به دیگری نیست. میل به صلح و عبور از زخم است. میل به درمان است. درمانی که هرگز آنجا نبوده و نیست.یاد می‌آوری و خودت را شماتت می‌کنی. روزی چه بی‌غل‌وغش به فلانی از احساسم به آدم‌های دیگر می‌گفتم. به ذهنم هم خطور نمی‌کرد آن لحظه‌های پاک و بی‌فکرم، پشت نعلبکی بشود برای تیز کردن چاقویی که در وقتش فرو کند.از زیبایی تو گفتن! مضحک است آدمی مثل شیخ‌های قلدر و ثروتمند عرب برای چند معشوقگی، توی صورتت نگاه کند. کسی که نه ثروت آن شیخ نه فکرهایش را قبول دارد اما قلدری و وقاحتش را حفظ می‌کند.یاد آن سال‌های بند‌های سبز افتادم و سروش‌هیچکس که می‌گفت: هر سربازی دیدی گل بدی بهش. که هر بلندگویی دیدی تف کنی بهش!یا نه، صبر کنی تا گلوی دروغ بریده شود. بی‌انتظار اتفاق، صبر کنی. اطمینان از سرانجام پایان هر خطی، آرامشی از جنس بیرون آمدن از یک در جهنمی دیگر می‌بخشد.با یک روز تاخیر، تولد موریس را تبریک گفتم. دو روز قبل‌تر تولد بابا بود. برای هر دوتایشان، عکسی فرستادم که خاطراتی از روزهای کنار هم بودنمان را زنده کند. این کار را در این مدت که کنارشان نیستم انجام می‌دهم، شاید برای آن‌ها معنی خاصی نداشته باشد، برای من یعنی دوست داشتم کنارت بودم و برای تولدت می‌بوسیدمت.نغمه فاطمی@naghmehneviss