گاهی وقتا شرایط زندگی جوریه که مجبوری مدام سکوت کنیسکوت کنی چون ممکنه مقصود حرفات رو متوجه نمیشنسکوت واسه اینکه عزیزانت ناراحت نشنسکوت واسه آرامش خودت و اطرافیانتخلاصه همیشه سکوت میکنی دیگه کم کم سکوت کردت میشه یه عادتاونقد که جاهای بیشتری سکوت میکنی حتی اگه حق با تو باشه ام چیزی نمیگیدرحالی که درونت پره حرفی شبها ساعتها میشینی و به حرفایی که قراره بیانشون نکنی فکر میکنی دیگران ازتو چی میبینن ؟یه ادمی که هیچی نمیگه و ظاهرا هیچی براش مهم نیست و یه آدم سرخوشیه که همیشه ام لبخند میزنه .جالبه نه یه آدم چقد میتونه قوی باشه که این حجم از احساسات مختلف رو تو خودش نگهداره جوری که هیچکس متوجه نشه درونش چه خبره