حکمت ۲۱۱: وَ قَالَ (ع) الْجُودُ حَارِسُ الْأَعْرَاضِ- وَ الْحِلْمُ فِدَامُ السَّفِیهِ- وَ الْعَفْوُ زَكَاةُ الظَّفَرِ- وَ السُّلُوُّ عِوَضُكَ مِمَّنْ غَدَرَ- وَ الِاسْتِشَارَةُ عَیْنُ الْهِدَایَةِ- وَ قَدْ خَاطَرَ مَنِ اسْتَغْنَی بِرَأْیِهِ- وَ الصَّبْرُ یُنَاضِلُ الْحِدْثَانَ- وَ الْجَزَعُ مِنْ أَعْوَانِ الزَّمَانِ- وَ أَشْرَفُ الْغِنَی تَرْكُ الْمُنَی- وَ كَمْ مِنْ عَقْلٍ أَسِیرٍ تَحْتَ هَوَی أَمِیرٍ- وَ مِنَ التَّوْفِیقِ حِفْظُ التَّجْرِبَةِ- وَ الْمَوَدَّةُ قَرَابَةٌ مُسْتَفَادَةٌ وَ لَا تَأْمَنَنَّ مَلُولًا.حکمت ۲۱۱: حضرت امام (ع) فرمود: بخشندگی، نگاه‌دارنده آبروست، و شكیبایی دهان بند بی‌خردان، و عفو زكات پیروزی، و دوری كردن، كیفر خیانتكار، و مشورت چشم هدایت است. و آن كس كه با رأی خود احساس بی‌نیازی كند به كام خطرها افتد، شكیبایی با مصیبت‌های شب و روز پیكار كند، و بی‌تابی، زمان را در نابودی انسان یاری دهد، و برترین بی‌نیازی ترك آرزوهاست، و چه بسا عقل كه اسیر فرمانروایی هوس است، حفظ و به كار گیری تجربه رمز پیروزی است، و دوستی نوعی خویشاوندی به دست آمده است، و به آن كس كه به ستوه آمده و توان تحمّل ندارد اعتماد نكن.