🔰ما در واقع زمانی که ماشین واژگون شد، داخل صحرا بودیم. می‌توانم بگویم که من در تمام مدت هوشیار بودم، اما این نمی‌تواند کاملاً درست باشد، چون لحظه‌ای را به یاد می‌آورم که ماشین بعد از واژگونی، در صحرا روی سقف متوقف شد.🔰 من سر و ته آویزان بودم و به‌طور غریزی دست و پاهایم را حرکت دادم و با خودم فکر کردم: «خب، نخاع و اندام‌هایت سالم‌اند و فلج نشده‌ای.»🔰 این اولین چیزی بود که به‌صورت کاملاً غریزی به ذهنم رسید. متوجه شدم خون نسبتاً زیادی وجود دارد، یک بررسی سریع انجام دادم و با خودم گفتم: «خب، از این حادثه جان سالم به در برده‌ای و فلج هم نشده‌ای. همین خودش خیلی خوب است.»🔰 بعد به سمت چپ نگاه کردم. من سمت راست، روی صندلی شاگرد نشسته بودم، اما راننده دیگر آنجا نبود و من اصلاً متوجه نشده بودم که او چطور از ماشین خارج شده است.🔰 طبیعتاً باید یک بازه زمانی قابل‌توجهی وجود داشته باشد که در آن این مرد توانسته باشد از ماشین به بیرون پرتاب شود، خارج شود یا هر اتفاق دیگری برایش افتاده باشد.🔰 یادم می‌آید با خودم فکر کردم: «ممکن است او مرده باشد.» اما همان لحظه به خودم گفتم: «الان نمی‌توانی به این موضوع فکر کنی، چون اول باید ببینی چطور خودت از ماشین خارج شوی.»🔰 اما متوجه شدم که اصلاً نمی‌توانم طوری حرکت کنم که کمربندم را باز کنم.🔰 بعد یادم می‌آید یک مرد جوان از میان شیشه‌های شکسته، سرش را داخل ماشین آورد. فکر می‌کنم از شیشه عقب بود؛ البته من راننده نیستم و اصطلاحات مربوط به قسمت‌های مختلف ماشین را خیلی خوب نمی‌دانم. او یک مرد مصری با موهای تیره بود.🔰 وقتی به چشم‌هایش نگاه کردم، از نگاهش می‌شد فهمید که وضعیت چقدر وخیم است. وحشت را در چشم‌هایش دیدم؛ انگار چشم‌های او برای من تبدیل به یک تصویر شد و من از طریق نگاهش فهمیدم: «آه، پس اوضاع واقعاً این‌قدر بد است.»🔰 او با حالتی وحشت‌زده نگاهم می‌کرد و بعد مرا از ماشین بیرون کشید.🔰 واقعاً نمی‌توانم بگویم در آن موقعیت چقدر زمان گذشته بود؛ زمان دیگر در آن شرایط معنای مشخصی نداشت.🔰 اصلاً نمی‌توانم بگویم تجربه نزدیک به مرگ من دقیقاً از چه لحظه‌ای شروع شد.🔰 فقط می‌توانم بگویم که در تمام این چرخه، از لحظه‌ای که متوجه شدم ماشین دارد واژگون می‌شود و از جاده خارج می‌شویم، تا آن لحظه مشخصی که دوباره هوشیار شدم، باید در یک نقطه‌ای از این بازه این تجربه اتفاق افتاده باشد.🔰 حتی امروز، گاهی تکه‌های بسیار کوچکی از خاطرات یا احساسات دوباره به یادم می‌آیند؛ چیزهایی در حد ذرات بسیار ریز از آن تجربه.🔰 اما چیزی که به یاد دارم این است که همه‌جا بسیار گرم و بسیار روشن بود. البته گرما می‌توانست ناشی از گرمای شدید خودِ صحرا باشد.🔰 خیلی گرم بود، خیلی روشن بود و مهم‌تر از همه، اصلاً ترسناک یا بد نبود.🔰 احساسش مثل این بود که درون یک بالش یا توده‌ای نرم از پنبه قرار گرفته باشی؛ چیزی بسیار نرم و آرام.🔰 و چیزی که به‌شدت و با وضوح از آن تجربه با خودم بیرون آوردم، هرچند متأسفانه نمی‌دانم این تجربه از نظر زمانی، در ابعاد دنیوی، چقدر طول کشیده بود، یک احساس بسیار عمیق بود: اینکه همه‌چیز یکی است.🔰 توصیفش کمی عجیب است، چون تقریباً هر کسی که چنین تجربه‌ای داشته و درباره‌اش صحبت کرده، همین را به نوعی توصیف می‌کند.🔰 همه‌چیز یکی بود.انگار همه‌چیز یک فضای بسیار بزرگ، نرم و بی‌انتها بود.و در آنجا یک آرامش بسیار بزرگ وجود داشت؛ آرامشی عمیق و کامل.🔰 حتی یادم نمی‌آید که در آن لحظه کسی کنار من بوده باشد. احساس می‌کردم این تجربه را کاملاً به تنهایی پشت سر می‌گذارم.🔰 در حالی که در واقعیت باید آدم‌هایی اطراف من بوده باشند، چون بعداً یک اتوبوس مسافربری پر از آدم دیدم. طبیعتاً آنها باید همان اطراف بوده باشند، اما من اصلاً حضورشان را در آن لحظه درک نکرده بودم.🔰 بعد دوباره چیزی با من صحبت کرد؛ اما این بار کاملاً واضح بود. صدایی بود که صدای خودم نبود.نمی‌توانم بگویم زن بود یا مرد، اما خیلی واضح از من پرسید: «می‌خواهی زنده بمانی؟»🔰 من همان‌جا نشسته بودم و با خودم فکر کردم: آه… فهمیدم.