🔰بله، هر وقت از مردم می‌پرسیدم که آیا چند تراژدی هم انتخاب می‌کنند، تقریباً همیشه می‌گفتند: «حتماً.»🔰بعد از آن می‌پرسیدم: «اگر آنجا، در آن جزیره متروک، کاملاً تنها باشید و یک تراژدی تماشا کنید، آیا گریه خواهید کرد؟» و طبیعتاً پاسخشان این بود که بله، گریه خواهند کرد.🔰فکر می‌کنم شرایط زندگی ما نیز تا حدی شبیه همین است؛ انگار زندگی‌های ما داستان‌هایی هستند که در یک چارچوب بزرگ‌تر روایت می‌شوند.البته این دیدگاه پرسش‌های بیشتری ایجاد می‌کند.🔰نمی‌دانم چرا، اما یاد یک اتفاق بسیار تأثیرگذار از دوران سال دوازدهم دبیرستانم افتادم. آن زمان در کتاب انگلیسی دوره دبیرستان، «افسانه‌های کانتربری» اثر جفری چاسر را می‌خواندم. نمی‌دانم این اثر برای شما آشناست یا نه.بله، می‌شناسم.🔰این اثر درباره گروهی از زائران است که به سمت کانتربری سفر می‌کنند. یک اثر متعلق به قرون وسطی است.بله، متوجه شدم.🔰زائران در مسیر زیارت کانتربری برای اینکه زمان سفر را بگذرانند، برای یکدیگر داستان تعریف می‌کنند.بنابراین چیزی وجود دارد که می‌توان آن را چارچوب داستانی نامید: داستان اصلی، سفر زائران به سوی کانتربری است.🔰درون این چارچوب، هر یک از زائران داستان شخصی خودش را برای سرگرم کردن دیگران تعریف می‌کند.بله، متوجه شدم.🔰نویسنده دیگری که شاید برای مردم آشناتر باشد، بوکاچو است. در کتاب او، «دکامرون»، اساساً با ساختاری مشابه روبه‌رو هستیم.چند جوان برای فرار از طاعون به ویلایی دورافتاده پناه می‌برند و برای سرگرم کردن یکدیگر داستان تعریف می‌کنند.🔰بنابراین در اینجا نیز یک چارچوب کلی وجود دارد و درون آن، داستان‌های فردی قرار گرفته‌اند.🔰و من از خودم می‌پرسم ساختار کلی این ماجرا چگونه است.🔰فرض کنیم، فقط فرض کنیم، برای داستان‌های زندگی ما نیز یک چارچوب بزرگ‌تر وجود داشته باشد.آیا آگاهی‌ای که احتمالاً پس از مرگ خواهیم داشت نیز بخشی از داستان شخصی ماست؟ یا اینکه با نوع دیگری از آگاهی روبه‌رو هستیم؟🔰من پاسخ این سؤال را نمی‌دانم. این پرسش برایم بسیار جذاب است. من همچنان به پژوهش ادامه می‌دهم، اما چیزی که می‌خواهم بگویم این است که به نقطه‌ای رسیده‌ام که دیگر نمی‌توانم خودم را از نظر فکری یک قدم جلوتر ببرم.🔰اگرچه ایده یک نمایشنامه و داستان‌های شخصی که درون یک چارچوب بزرگ‌تر قرار دارند برایم بسیار جذاب است، اما می‌خواهم دوباره روی یک نکته تأکید کنم؛ زیرا احساس می‌کنم عمق اخلاقی موجود در مرور زندگی اهمیت بسیار زیادی دارد.🔰به نظر من، این موضوع به حقیقت مهمی اشاره می‌کند.چیزی که در اینجا بسیار قابل توجه است، دو نکته است.🔰بسیاری از افرادی که تجربه نزدیک به مرگ داشته‌اند، می‌گویند موضوع اصلی تجربه‌شان عشق، یادگیری عشق و تلاش برای کسب دانش بوده است.🔰اما گروه سومی هم وجود دارند؛ افرادی که پس از این تجربه، با استعدادهای هنری شگفت‌انگیزی بازمی‌گردند.برای مثال، افرادی هستند که پیش از تجربه‌شان حتی یک‌بار قلم‌مو به دست نگرفته بودند یا هیچ ارتباطی با موسیقی نداشتند، اما پس از آن ناگهان به هنرمندان یا نوازندگان بسیار ماهری تبدیل شدند.🔰نمی‌دانم آیا مثلاً دکتر آنتونی سیکوریا را می‌شناسید؟بله، البته.🔰و فرد دیگری هم هست به نام وینسنت هانزل، یک شراب‌ساز آلمانی، که در تجربه نزدیک به مرگش به او گفته شده بود باید نقاشی کند تا بتواند چیزی از جهان پس از مرگ را منتقل کند.🔰او پس از آن ناگهان به هنرمندی شگفت‌انگیز تبدیل شد. حتی نقاشی‌هایش را نمی‌فروشد.بنابراین هیچ انگیزه تجاری در میان نیست.🔰من این داستان را خیلی خوب می‌شناسم.فکر می‌کنم در مورد پول، حساسیت مشترکی با شما دارم. نه اینکه پول را تحقیر کنم، اما واقعاً با مسائل مالی چندان راحت نیستم.🔰پول در روند فکری من اساساً جایی ندارد. به همین دلیل زندگی من هم تا حد زیادی شبیه زندگی بسیاری از پژوهشگران و نویسندگان بوده است.کاملاً درک می‌کنم.🔰خب، آقای مودی، با اینکه صحبت کردن با شما واقعاً لذت‌بخش است، فکر می‌کنم کم‌کم باید به پایان گفت‌وگو نزدیک شویم.اما یک سؤال دیگر هم دارم.🔰ما کمی درباره تناسخ صحبت کردیم. آیا مایلید چند کلمه دیگر درباره آن بگویید؟🔰تناسخ چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟ ممکن است ما را به کجا برساند؟ دیدگاه شما درباره آن چیست؟🔰چیزی که برای من بسیار جالب است، این باور رایج و دیرینه در ایالات متحده است نمی‌دانم در آلمان وضعیت چگونه است که نظریه تناسخ از شرق آمده است.🔰بر اساس این تصور، در قرن نوزدهم، گوروهای شرقی این نظریه را به نوعی کنفرانس دانشگاهی درباره ادیان آورده‌اند.🔰اما این درست نیست.🔰ریشه سنت فکری ایالات متحده و به‌طور کلی جهان غرب، در این زمینه، به فیثاغورس بازمی‌گردد.