🔰همان لحظه فهمیدم که این، مهم‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین سؤال تمام زندگی من است: «می‌خواهی زنده بمانی؟»با خودم گفتم: «معلومه که می‌خوام زنده بمونم. وای، وای… پس موضوع همین است.»🔰 و ناگهان همه‌چیز برایم معنا پیدا کرد؛ تمام درام‌های زندگی‌ام، تمام اتفاقاتی که برایم افتاده بود، رابطه‌ام با مادرم، رابطه‌ام با تمام آن مردان سمی‌ای که در زندگی‌ام داشتم… همه‌چیز.«می‌خواهی زنده بمانی؟»من به‌نوعی به‌صورت غریزی فهمیدم که می‌توانم همین حالا جواب «بله» بدهم و در آن صورت برمی‌گردم، و اگر «نه» بگویم، اتفاق دیگری می‌افتد. البته نمی‌توانم دقیقاً بگویم چه اتفاقی، اما کاملاً احساس کردم که کسی این سؤال را از من می‌پرسد.🔰 من در آن فضا نشسته بودم و با خودم فکر می‌کردم: «خب، این واقعاً خیلی عجیب است… واقعاً اتفاق بزرگی است.»بعد یادم می‌آید که در درونم به سمت بالا نگاه کردم و گفتم «بله»، اما این «بله» یک بله معمولی نبود؛ یک بله درونی بود. چیزی متفاوت از معنایی که ما در زندگی روزمره از «بله» می‌فهمیم.و اتفاق بعدی که به یاد می‌آورم، زنی بود که به نظرم فوق‌العاده زیبا می‌آمد. او زن مسنی بود، یک خانم سالخورده با روسری سفید.او با چنان محبت و مهربانی عمیقی به چشم‌هایم نگاه کرد، صورتم را در دست‌هایش گرفت و نوازشم کرد و گفت: «حبیبی، حبیبی»؛ یعنی «عزیزم، عزیزم» و این واژه در عربی برای خطاب به زن به کار می‌رود.بعد با یک بطری پلاستیکی، قطره‌قطره آب داخل دهانم ریخت.🔰 اما در آن لحظه دیگر دوباره هوشیار شده بودم. دقیقاً، آن اتفاق بلافاصله بعد از آن تجربه رخ داد و اولین چیزی بود که دوباره به‌طور واضح درک کردم: اینکه آدم‌هایی اطرافم هستند.همچنین احساس بسیار عمیقی از شادی، قدردانی و آسودگی داشتم؛ از اینکه خوش‌شانس بودم و این اتفاق در طول روز رخ داده بود.بعد به سمت چپ نگاه کردم. آنجا یک اتوبوس مسافربری بود و مردم داخل اتوبوس از پشت شیشه‌ها به من نگاه می‌کردند.🔰 من شوک و وحشت را در چشم‌های آن آدم‌ها می‌دیدم.همان زن مسن، که اولین کسی بود که به من آب داد، آنجا بود و در واقع زمان زیادی هم نگذشته بود.یادم می‌آید در آن گرمای شدید، روی شن‌های صحرا نشسته بودم. اطرافم خون وجود داشت، اما نمی‌توانستم بفهمم این خون دقیقاً از کجا می‌آید.دوباره پاها و دست‌ها و تمام اندامم را حرکت دادم و با خودم فکر کردم: خب، این‌ها کار می‌کنند، می‌توانم حرکتشان بدهم.🔰 و برای من خیلی مهم بود که مطمئن شوم هیچ آسیبی به ستون فقرات و کمرم وارد نشده است.🔰فکر می‌کنم این واقعاً بدترین سناریوی ممکن بود. بعد یادم می‌آید که به پایین و به بدنم نگاه کردم و دیدم این دستم تقریباً اصلاً دیده نمی‌شود.🔰 اما هیچ دردی نداشتم و حتی خون هم از آن نمی‌آمد. نگاه کردم و با خودم فکر کردم: «چی شده؟ اصلاً اینجا دستی وجود نداره.»🔰 با خودم گفتم: «شبیه یک شخصیت کارتونی شدی!» و بعد فکر کردم: «چه فکرهای عجیب و غریبی داری می‌کنی.»🔰 اما واقعاً هیچ دردی نداشتم. بعد از مدتی متوجه شدم که دستم به شکل عجیبی به سمت عقب پیچیده و به همین دلیل از زاویه‌ای که من به آن نگاه می‌کردم، اصلاً دیده نمی‌شد.🔰 چون دست نسبتاً لاغری دارم، وقتی متوجه شدم دستم این‌طور به سمت عقب خم شده، با خودم گفتم: «عجب! دستم چطور این‌قدر به سمت عقب خم شده؟ تازه پوستش هم اصلاً پاره نشده. چه جالب!»