🔰 بعضی‌ها اینجا می‌گویند که آگاهی درون مغز قرار دارد. من هم فکر می‌کنم آگاهی در مغز شماست، اما در ع

🔰 بعضی‌ها اینجا می‌گویند که آگاهی درون مغز قرار دارد. من هم فکر می‌کنم آگاهی در مغز شماست، اما در عین حال فکر می‌کنم آگاهی بدن شما را هم احاطه کرده است. به‌عبارتی، فکر می‌کنم داشتن تجربه خروج از بدن ممکن است.🔰 قبل از آن حادثه، خیلی به این موضوع فکر نکرده بودم. اما برای من، دیدار با لیف زمانی که هر دو بیهوش و در کما بودیم، آن‌قدر واقعی بود که نمی‌توانستم آن را چیزی غیرواقعی بدانم.🔰 بنابراین وقتی مادرم گفت که او فوت کرده است، من از قبل این را می‌دانستم؛ چون من و او از یکدیگر خداحافظی کرده بودیم.🔰 و ما به همان شیوه‌ای از هم خداحافظی کردیم که به نظرم شما هم خیلی وقت‌ها وقتی با آمبولانس کار می‌کنید، انجام می‌دهید.🔰 مثلاً اگر من و شما راننده آمبولانس باشیم و یک شب بسیار سنگین و خسته‌کننده را پشت سر گذاشته باشیم، صبح آن‌قدر خسته‌ایم که تنها چیزی که آرزو داریم این است که به خانه برگردیم و خودمان را روی تخت بیندازیم.🔰 اما با وجود این خستگی، واقعاً دوست دارید بعد از یک شب سخت به همکارتان بگویید: «رفیق، بابت امشب ممنونم. حالا می‌توانیم برویم خانه.»🔰 من و لیف هم با همین احساس از یکدیگر خداحافظی کردیم و گفتیم: «ممنونم، حالا می‌توانیم برویم خانه.»🔰 بنابراین چیزی که ما در فرهنگ خودمان می‌گوییم این است که «لیف از دنیا رفت»، اما تجربه من این بود که او فقط از دنیا نرفته بود؛ او به خانه رفته بود.بله. من در زمانی که در کما بودم، یک تجربه بسیار عظیم و شگفت‌انگیز دیگر هم داشتم.🔰 به‌نوعی از من دعوت شده بود که بتوانم ببینم همه‌چیز در آغاز، در زمانی بسیار دور، چگونه شروع شده است.🔰 به یاد دارم که در درونم کمی حالت هیجان و تنش داشتم. خیلی کنجکاو بودم؛ درست مثل یک کودک، مثلاً در شب سال نو یا شب کریسمس.🔰 به من نشان داده شد که در دل طبیعت هستم. روی یک خط‌الرأس کوهستانی قرار داشتم؛ بالای یک رشته‌کوه بسیار مرتفع.🔰 در سمت راست من، دره‌ای بسیار عمیق و U‌شکل قرار داشت و طبیعت زیبایی درون این دره دیده می‌شد.🔰 در پایین دره، رودخانه‌ای آبی جریان داشت. جنگل‌های سرسبز و چمنزارهای باز هم در آنجا دیده می‌شد. طبیعت واقعاً شگفت‌انگیزی بود.🔰 در طرف دیگر دره نیز همان نوع خط‌الرأس کوهستانی قرار داشت که در لبه‌های آن صخره‌هایی دیده می‌شد و مانند این منظره، امتداد پیدا می‌کرد.🔰 با خودم گفتم: «وای! واقعاً چه جای فوق‌العاده‌ای است.»🔰 همه‌چیز شبیه یک بعدازظهر تابستانی بود. هوا آرام بود و دمای آن مطبوع؛ نه سردم بود و نه بیش از حد گرم.🔰 همه‌چیز آن‌قدر آرام و زیبا بود که انگار در بهشت قرار داشتم.🔰 ناگهان یک انفجار درونی عظیم، یا به‌اصطلاح «انفجار به داخل»، اتفاق افتاد.🔰 می‌دانید، در یک انفجار معمولی، همه‌چیز از مرکز شروع می‌شود و به سمت بیرون حرکت می‌کند؛ اما در یک انفجار درونی، برعکس است؛ همه‌چیز از بیرون شروع می‌شود و به سمت یک مرکز حرکت می‌کند.🔰 بنابراین تمام چیزهایی که در این دره می‌دیدم، از جای خود کنده شدند و به سمت آسمان رفتند و در آسمان آبی، شکل یک چشم را به خود گرفتند.🔰 و درون این چشم، در قسمت عنبیه، می‌توانستم سیاره ما، یعنی زمین، را ببینم.🔰 می‌توانستم اقیانوس‌ها و قاره‌ها را ببینم؛ قاره‌هایی سبز و زرد که سرشار از زندگی بودند.🔰 دیدن زمین درون عنبیه این چشم، منظره‌ای فوق‌العاده زیبا بود.🔰 ناگهان انرژی و نیرویی را هم دیدم که از مردمک این چشم بیرون می‌آمد.🔰 اولین چیزی که دیدم این بود که نمی‌توانستم تصور کنم تمام این قدرت، در قالب یک نیروی عظیم انرژی، از درون این چشم در آسمان بیرون می‌آمد.🔰 همان لحظه احساس کردم در برابر آن، بسیار بسیار کوچک هستم؛ درست مثل یک کودک کوچک.🔰 بنابراین نگاهم را پایین انداختم، چون این نیرو واقعاً عظیم و غیرقابل تصور بود.🔰 اما درست قبل از اینکه نگاهم را پایین بیندازم، دیدم که یکی از ویژگی‌های این انرژی، یکی از ویژگی‌های این پرتو نور، عشق بود.