وقتی کرونا شروع شد این وضعیت سرسری خوندن و سریع از همه چیز گذشتن به طرز فزاینده ای بین ما جان گرفت.ا

وقتی کرونا شروع شد این وضعیت سرسری خوندن و سریع از همه چیز گذشتن به طرز فزاینده ای بین ما جان گرفت.اون موقع ها که مصادف بود با تأسیس نجوای سکوت برای من.اوایلش وقتی تبلیغ حلقات مختلف رو میذاشتم یکی از شرایطی که به شرکت کننده ها متذکر می‌شدم این بود که سرعت خوندن ما پایینه و ممکنه هر جلسه فقط یک صفحه کتاب بتونیم بخونیمو اساسا از اولش هم هدفمون اتمام کتاب نیست.شاید خیلی جایگاه این شرط رو اون موقع درک نمی‌کردم چون هنوز نمی‌دونستم کرونا چه بلایی قراره سر ما بیاره.اون روزا همه میگفتن باید محتوا رو تو قالب های ساندویچی به مخاطب ارائه‌بدیم چون حوصله خوندن نداره ولی من خسته شده بودم از این جور کارایی که هیچ وقت دلم بهش راضی نمیشد.من مسئله‌ام این نبود که مخاطب اطلاعاتی بیشتر کسب بکنه بواسطه تولید رسانه‌ای مامسئله‌ام دقیقا این بود که تا وقتی نتونه بر این وضعیت ساندویچی خوندن غلبه کنهکلا اتفاق خاصی نمیفته.حس می‌کردم در دنیای آینده که همه اینطور شدن حتی یک نفر رو هم اگر بتونیم عمیق کنیم به نحوی که تحمل موندن روی یک مطلب و فکر کردن بهش رو پیدا کنه کار موثرتری انجام دادیمچه بسا در این دنیااین آدمای کمیاب حقیقتا بتونن اراده و عزمی‌ پیدا کنن و منشا تغییر واقعی در دنیا بشن.الان پنج سال از اون روزا میگذره و همچنان هم مشتری اینقدر آرام و با حوصله خوندن متن ها کمه ولی طی این پنج سال خودم چون باید بهش ملزم می‌شدم خیلی عوض شدم.چون این جنس برخورد صرفا اطلاعات به ما نمی‌ده کلا شخصیت آدم عوض میشه چه بسا روی اخلاق و رفتار ما هم اثر می‌ذاره ...اینکه ما تمرین کنیم مهارت عمیق خوانی پیدا کنیم از وضعیت کنونی مون قطعا بهتره. البته این طور مهارت یابی حتما سخته و شاید کم بیاریم.ولی اگر این تمرین ذیل یک عزمی باشه برای واقعا فهمیدن و نه صرفا پیدا کردن یک مهارت بنظرم بدون هیچ‌دشواری ما رو از این بی‌حوصلگی و سرسری خونی نجات میده