صبح، گفت‌وگوی خاموشِ کوهستان است؛با نگاه‌های نافذش، چهره‌های متغیرش، چشمه‌سارهای زلالش و آبِ سردِ یخ

صبح، گفت‌وگوی خاموشِ کوهستان است؛با نگاه‌های نافذش، چهره‌های متغیرش، چشمه‌سارهای زلالش و آبِ سردِ یخچال‌ها؛با عطشِ شیرینِ نوشیدنِ برف‌های آب‌شده.کوه را باید زیست؛ایستاد میانِ باد و طوفان، خشمِ آسمان را تاب آوردو پس از آرامش، چشم‌ها را در زلالیِ کوه شست✍https://t.me/Nangaparbatboroujerd