عظمت بی‌انتها از خروش بادها و هیاهوی طوفان، از بی‌قراریِ کوهستان، تا سکوتِ آرامِ ابرها و امتدادِ بی‌کرانِ افق... همه‌جا نشانی از یک عظمتِ بی‌انتهاست؛ ردّی از حضوری که در هر صخره، هر وزش باد، هر تکه ابر و هر طلوع، زیبایی را به تماشا می‌گذارد. کوهستان تنها…#تکه وقتی صعود، لذت کوهستان را از ما می‌گیردگاهی آن‌قدر خود را درگیر صعودهای بی‌برنامه، آمادگی‌های ناکافی و فشارهای پراسترس می‌کنیم که فراموش می‌کنیم کوهستان، میدان اثباتِ خود نیست؛ میدانِ شناختِ خود است.وقتی هیجان جای عقلانیت را می‌گیرد، نه‌تنها از لذت این ورزش مفرّح و جان‌افزا دور می‌شویم، بلکه چشممان را بر شگفتی‌هایی می‌بندیم که در هر قدم، پیشِ روی ماست؛ از سکوت یک خط‌الرأس تا رقص ابرها بر شانه‌های کوه.گاهی قله را فتح می‌کنیم، اما لحظات طلاییِ کوهستان را از دست می‌دهیم.شاید صعود واقعی آن‌جاست که هم به قله برسیم و هم فرصت کنیم زیبایی مسیر را ببینیم، نفس بکشیم، بیندیشیم و با خاطره‌ای آرام و عمیق بازگردیم.کوهستان را فقط نباید صعود کرد؛ باید آن را زندگی کرد.✍https://t.me/Nangaparbatboroujerd