آن روزها را آهسته‌تر زندگی می‌کردیم؛ شاید زیبایی، همان لحظه‌هایی بود که شتابِ روزگار، ما را از دیدنش

آن روزها را آهسته‌تر زندگی می‌کردیم؛ شاید زیبایی، همان لحظه‌هایی بود که شتابِ روزگار، ما را از دیدنشان غافل کرده بود؛ لحظه‌هایی میانِ سپیدیِ برف و سرخیِ شقایق،🌷 زیر سایهٔ استوار دماوند؛ جایی که بهار، آرام و بی‌هیاهو، به ما یادآوری می‌کرد زندگی، همین لحظه بود...…🔗هیچ‌کس با ایستادن بر فراز یک قله، کوه‌نورد نمی‌شود.کوه‌نوردی را نه ارتفاع می‌سازد، نه تعداد صعودها و نه عکس‌هایی که بر فراز قله‌ها ثبت می‌شوند؛ کوه‌نوردی، پیش از آنکه در گام‌ها شکل بگیرد، در منش انسان متولد می‌شود. هر سال، هزاران نفر بر دامنه‌های کوهها گام می‌گذارند؛ عده ای برای تماشا، گروهی برای ورزش، گروهی برای صعود و گروهی برای آرامش. اما همه را با یک معیار نمی‌ شود سنجید. این کوهستان، انسان‌ها را نه با سرعت صعود، بلکه با اخلاق صعود می‌شناسد.و قله پایان برنامه نیست؛ بازگشت سالم پایان برنامه است.httpa://t.me/Nangaparbatboroujerd