آن روزها را آهسته‌تر زندگی می‌کردیم؛شاید زیبایی، همان لحظه‌هایی بودکه شتابِ روزگار، ما را از دیدنشان غافل کرده بود؛لحظه‌هایی میانِ سپیدیِ برف و سرخیِ شقایق،🌷زیر سایهٔ استوار دماوند؛جایی که بهار، آرام و بی‌هیاهو،به ما یادآوری می‌کردزندگی، همین لحظه بود...و ما چه دیر فهمیدیمکه بعضی لحظه‌ها،دیگر تکرار نمی‌شوند. ✍https://t.me/Nangaparbatboroujerd