کوه؛ سلوکِ انسان تا خویشتنکوه، تنها جغرافیای صعود نیست؛سلوکی‌ست از خویشتن به خویشتن، و از خویشتن به خدا.آنچه مرا به سوی تو می‌کشد، تنها عشق نیست؛ شکوه توست؛ شکوهی که در سکوت صخره‌ها، در عظمت آسمان و در نفس‌های عمیقِ ارتفاع، انسان را از هیاهوی خویش جدا می‌کند تا حقیقتِ خویشتن را ببیند.در کوه، اوج گرفتن تنها بلندتر شدن نیست؛تمرینِ رسیدن است؛ رسیدن به آرامشی که هرچه به قله نزدیک‌تر می‌شوی، در جانت عمیق‌تر می‌نشیند؛ گویی فاصله زمین و آسمان کم می‌شود و دل، حضور خدا را نزدیک‌تر احساس می‌کند.کوه به ما می‌آموزد که هیچ صعودی به‌تنهایی معنا ندارد؛همراهی، بخشیدن، دست گرفتن، اعتماد کردن و بازگشتن با قلبی بزرگ‌تر، بخشی از معنای واقعی صعود است.و شاید زیباترین حقیقت کوه همین باشد:اینکه انسان را دوباره به بلندپروازی‌های اصیلِ ذات انسانی بازمی‌گرداند؛نه بلندپروازی برای بالاتر بودن از دیگری،بلکه شوقِ فراتر رفتن از خویشتنِ دیروز.قله، جایی نیست که فقط به آن می‌رسیم؛جایی‌ست که در آن، اندکی بیشتر خودمان را می‌شناسیم و اندکی نزدیک‌تر، خدا را می‌یابیم.✍ علی فطرسhttps://t.me/Nangaparbatboroujerd