📺 مسئلۀ «تولدِ باکره»: موضوعی که مسیحیان تمایلی به صحبت دربارۀ آن ندارند(۳/۵)3️⃣ الگوهای اسطوره‌شنا

📺 مسئلۀ «تولدِ باکره»: موضوعی که مسیحیان تمایلی به صحبت دربارۀ آن ندارند(۳/۵)3️⃣ الگوهای اسطوره‌شناختی جهان یونانی-رومی: تجلی خدایان در تکوین قهرمانان بشری🔻همین نیازِ روایی برای اثبات عظمت یک شخصیت در جهان کلاسیک، موجب شده بود که داستان‌های متعددی درباره تولد معجزه‌آسا و منشأ الهی برای فیلسوفان، امپراتوران و قهرمانان یونانی و رومی ساخته شود—دقیقاً همان الگوهایی که متی و لوقا متن خود را در همسایگی آن‌ها به نگارش درآوردند:1️⃣ هراکلس (Hercules): زئوس خود را به شکل امفیتروئون (همسر آلمنه) درآورد و سه شب زمان را طولانی کرد تا با آلمنه همخوابه شود و قهرمان بزرگ یونان، هراکلس، به دنیا آید.2️⃣ پرسیوس (Perseus): آکریسیوس، پادشاه آرگوس، دخترش دانائه (Danaë) را در اتاقکی زیرزمینی زندانی کرد تا فرزندی نیاورد، اما زئوس به شکل بارانی از طلا از سقف وارد شد و او را باردار ساخت.3️⃣ فیثاغورس (Pythagoras): یامبلیخوس (Iamblichus - زندگینامه‌نویس فیثاغورس) نقل می‌کند که مردم باور داشتند فیثاغورس فرزند خدای آپولو است که بر اساس یک پیشگویی، مادرش را باردار کرده بود.4️⃣ افلاطون (Plato): تاریخ‌نگارانی چون آپولیوس (Apuleius) و دیوژن لائرتی ثبت کرده‌اند که آپولو در خواب بر همسر پریکتیونه (پدر افلاطون) ظاهر شد و به او دستور داد تا زمان تولد کودک با همسرش نزدیکی نکند؛ افلاطون دقیقاً در روز زادروز آپولو به دنیا آمد.5️⃣ اسکندر مقدونی (Alexander the Great): روایت شده بود که مادرش المپیاس پیش از ازدواج، توسط صاعقه یا ماری (تجلی زئوس) باردار شد. اسکندر بعداً در معبد زئوس-آمون در واحه سیوه (Siwa) به عنوان «پسر خدا» خطاب شد.6️⃣ آگوستوس سزار (Augustus Caesar): سوئتونیوس (Suetonius) و دیون کاسیوس نقل می‌کنند که آتیا (مادر آگوستوس) در معبد آپولو به خواب رفت و ماری (نماد آپولو) بر او وارد شد. نه ماه بعد، امپراتور آینده رم به دنیا آمد.7️⃣ آپولونیوس تیانایی (Apollonius of Tyana): فیلوستراتوس (Philostratus) در شرح حال این فیلسوف هم‌عصر عیسی می‌نویسد که خدای پروتئوس (Proteus) بر مادرش ظاهر شد و اعلام کرد که خود او در قالب این کودک تجسد خواهد یافت. تولد او در چمنزاری با آواز قوهای وحشی و صاعقه‌ای آسمانی همراه بود.8️⃣ ایون (Aeon): اپیفانیوس (اسقف و مورخ کلیسا) گواهی می‌دهد که در اسکندریه مصر، هرساله در ۶ ژانویه تولد خدای «ایون» از یک باکره به نام کوره (Kore / پرسپونه) جشن گرفته می‌شد؛ روزی که بعداً در مسیحیت شرقی به عنوان عید ظهور و غسل تعمید عیسی (Epiphany) ثبت شد.🔻پژوهشگران برجسته‌ای چون آدلا یاربرو کالینز (Adela Yarbro Collins) و جان جی. کالینز (John J. Collins) در کتاب King and Messiah as Son of God توضیح می‌دهند که متی و لوقا کاملاً از این الگوهای هلنیستی آگاه بودند. آن‌ها این داستان‌ها را اخذ کردند، اما دو تغییر عمده در آن ایجاد نمودند:۱. آن را در بستر الهیات یهودی بومی‌سازی کردند.۲. عنصر آمیزش فیزیکی و شهوانی خدایان را حذف کرده و آن را اسطوره‌زدایی (Demythologize) نمودند.🔻این اسطوره‌زدایی و پرهیز از تماس فیزیکی، ایده‌ای ابداعی از سوی مسیحیان نبود؛ بلکه پلوتارک (Plutarch - مورخ یونانی) در کتاب زندگی نوما می‌نویسد که📌 مصریان باور داشتند روح خدا (Pneuma) می‌تواند بدون تماس فیزیکی و شهوانی، بر یک زن وارد شده و او را باردار سازد.4️⃣ ریشه‌های عمیق‌تر در فرهنگ شرق: آیین‌های سلطنتی مصر و خوانش‌های یهودیت هلنیستی🔻اشاره پلوتارک به الهیات مصری، ما را به لایه‌ای عمیق‌تر و کهن‌تر از واسطه‌های مفهومی رهنمون می‌سازد: آیین‌های سلطنتی مصر باستان و الهیات یهودیان اسکندریه که حلقه اتصال میان اساطیر شرق و روایت‌های انجیل شدند.🔻در مصر باستان و در معابد دوره هلنیستی، اتاقک‌های ویژه‌ای به نام مامیسی (Mammisi - خانه تولد) وجود داشت. 📌 در این معابد، سالانه آیین‌های نمادینی برگزار می‌شد که طی آن، ملکه زمین توسط روح خدای بزرگ (آمون-رع) باردار می‌شد تا فرعون جدید (که تجسد خدای حورس بود) به دنیا آید. در این نقوش، خدای آمون خطاب به نوزاد می‌گوید:«این است پسر طبیعی من که او را تولید کرده‌ام»—عبارتی که عیناً در داستان غسل تعمید عیسی در انجیل‌ها تکرار می‌شود:(«توئی پسر محبوب من»).(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin