📘پاداشِ مؤمنان: حوریانِ بی‌پایان، سکسِ بی‌امان، شَهوتِ جاودان(۶)🙃 بهشت به‌مثابه وارونگی محدودیت‌ها

📘پاداشِ مؤمنان: حوریانِ بی‌پایان، سکسِ بی‌امان، شَهوتِ جاودان(۶)🙃 بهشت به‌مثابه وارونگی محدودیت‌های بدن🔻در دنیا بدن پیر می‌شود. میل جنسی محدود است. قدرت جنسی کاهش می‌یابد. رابطه خستگی دارد. باکرگی یک وضعیت برگشت‌ناپذیر طبیعی تلقی می‌شود. تعداد همسران و روابط نیز محدودیت‌های اجتماعی و جسمانی دارند.🔻❌اما در این تصویر از بهشت، تقریباً تمام این محدودیت‌ها حذف می‌شوند.جوانی ابدی.قدرت جنسی فوق‌العاده.همسران متعدد.بدن‌های زیبا و بدون فرسودگی.و در برخی روایات، بازگشت باکرگی.🔺بنابراین اینجا بهشت صرفاً رهایی از بدن نیست.بهشت، در این بخش از سنت، رهایی بدن از محدودیت است. ⚠️ «ضعیف» بودن یک روایت، اثر تاریخی آن را پاک نمی‌کند🔻من عمداً روایت‌های نه چندان قوی را هم در این بررسی کنار نگذاشتم. نه برای اینکه آنها را همگی سخن قطعی محمد بدانم، که اساسا نفسِ وجودِ تاریخی‌اش نیز در تحقیقاتِ این چند دهه زیر سوال رفته، بلکه به این دلیل که موضوع این بحث تاریخ ذهنیت دینی است.🔺برای نمونه، روایت قدرت صدگانه در ترمذی آمده است. روایت صد باکره در یک روز در منابع دیگری آمده است. روایت ۷۲ همسر در چند مجموعهٔ حدیثی با صورت‌های مختلف دیده می‌شود. گزارش‌های ۵۰۰ حوری و ۴۰۰۰ و ۸۰۰۰ زن نیز در لایه‌های متأخرتر ظاهر شده‌اند. اینها از نظر سند یکسان نیستند. 📌 اما تاریخ ذهنیت هم تاریخ «اسناد صحیح» به تنهایی نیست. تاریخ ذهنیت، تاریخ چیزهایی است که انسان‌ها خوانده‌اند، شنیده‌اند، نقل کرده‌اند، تصور کرده‌اند و بر اساس آنها دربارهٔ جهان پس از مرگ خیال ساخته‌اند. ممکن است سند یک روایت ضعیف باشد و تخیل آن قرن‌ها قدرتمند بماند. ممکن است یک محدث آن را رد کند و واعظ دیگری آن را برای هزاران نفر تعریف کند.🔺از نظر علم حدیث، این دو مسئله متفاوت‌اند. از نظر تاریخ فرهنگ، هر دو مهم‌اند. 🔻مسئله فقط حوری نیست؛ مسئله ساختار پاداش است. گاهی در برابر چنین بحثی گفته می‌شود: «شما همهٔ اسلام را به حوری‌ها تقلیل می‌دهید.»اما این متن ادعا نمی‌کند که تمام اسلام دربارهٔ حوری‌هاست. بحث بسیار محدودتر است. بحث این است که❓چرا در بخشی از ادبیات پاداش اخروی، این حجم از جزئیات دربارهٔ زن، بدن زن، تعداد زنان، باکرگی، قدرت جنسی مرد و رابطهٔ جنسی تولید شده است.🦸🏻‍♂️ بهشتِ مردانه؟🔻در ادبیات رواییِ بهشت، عدم‌تقارن چشمگیری دیده می‌شود: دربارهٔ مرد، جزئیات متعددی از قدرت جنسی، تعداد همسران، آمیزش و دوام شهوت روایت شده است؛❌ اما دربارهٔ لذت جنسیِ زن بهشتی، روایت‌ها بسیار کم‌جزئیات‌ترند. زن عمدتاً از منظرِ زیبایی، مطلوبیت، باکرگی و دلبستگی به مرد توصیف می‌شود، نه از منظرِ تجربه و فیزیولوژیِ لذت خودش. بعدها مفسران و فقیهان برای پاسخ به این خلأ گفته‌اند که زنان نیز در بهشت هرچه بخواهند خواهند داشت و از لذت برخوردار خواهند شد؛ ولی این پاسخ، با انبوه توصیف‌های مشخصی که برای لذت جنسی مرد وجود دارد، از نظر جزئیات روایی قابل مقایسه نیست.🔻اگر همهٔ این روایات را کنار هم بگذاریم، انسان بهشتی موجودی است که هنوز می‌خواهد. اما بدون محدودیت. می‌خورد، بدون بیماری. می‌نوشد، بدون پیامدهای جسمانی. رابطهٔ جنسی دارد، بدون فرسودگی. جوان می‌ماند. زنان و همسران بسیار دارد. و در برخی روایات، ظرفیت جنسی او به شکل غیرعادی افزایش پیدا می‌کند.🔺مرگ حذف می‌شود. میل باقی می‌ماند. شاید همین یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این تخیل باشد. بهشت در این بخش از سنت، نابودی میل نیست. جاودانه‌کردن میل است. و به همین دلیل دعاها مهم‌اند📌 کتاب‌ها را همه نمی‌خوانند. اما دعا را همه می‌شنوند. ملا ممکن است صدها صفحه حدیث را برای مردم نخواند. اما می‌تواند یک جمله را صدها بار تکرار کند:«خدایا ما را با حورالعین مزدوج کن.»🔺🔻پشت این جمله کوتاه، یک ادبیات عظیم ایستاده است:دو همسر.هفتاد و دو همسر.هفتاد و دو حورالعین.قدرت جنسی صد مرد.صد باکره در یک روز.خیمه‌ای عظیم با خانواده‌های متعدد.بدن‌هایی که فرسوده نمی‌شوند.و در لایه‌های متأخرتر، اعداد بسیار بزرگ‌تر از زنان.🔺پس مسئله فقط یک کلمه در قنوت نیست. مسئله یک دستگاه تخیل است. دستگاهی که برای مرد بهشتی بدن می‌سازد. برای او قدرت می‌سازد. برای او همسران متعدد می‌سازد. برای زن بهشتی زیبایی و جوانی ابدی می‌سازد. برای رابطه تعداد و ظرفیت تصور می‌کند. و همهٔ اینها را در قالب پاداش اخروی قرار می‌دهد.🔺می‌توان به این تصویر ایمان داشت. می‌توان آن را استعاری دانست. می‌توان آن را نقد کرد. اما نمی‌توان وانمود کرد که چنین ادبیاتی وجود نداشته است. حوری‌ها در حاشیهٔ این جهان تخیلی نیستند؛ یکی از روشن‌ترین پنجره‌ها به تصوری هستند که این ادبیات از بدن، میل، مردانگی، زن و پاداش ساخته است.(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin