📚سیمپلیسیسیموسِ ماجراجوشرح زندگانیِ آواره‌ای شگفت‌انگیز (داستانی طنز از دوران جنگ‌های سی‌ساله در آل

📚سیمپلیسیسیموسِ ماجراجوشرح زندگانیِ آواره‌ای شگفت‌انگیز (داستانی طنز از دوران جنگ‌های سی‌ساله در آلمان) ✍️ هانس یاکوب فون گریملسهاوزن(۱۶۷۶-۱۶۲۱) 📍فصل نخست این روزگار ما، که بسیاری گمان می‌کنند روزگارِ پایان جهان است، همگان را به بیماری شگفتی گرفتار ساخته است؛ هرکس همین اندازه مال و منالی با خراشیدن این‌جا و چانه‌زدن و سوداگری در آن‌جا گرد آورده باشد که چند سکه‌ی ناچیز در کیسه‌اش به صدا درآید، دیگر ناچار می‌بیند که جامه‌ی دلقکان را به رسم تازه‌ترین مُدهای زمانه بر تن کند، و هر آن‌کس نیز که تصادف و گردش اقبال او را مردی دلیر و آبرومند جلوه داده باشد، فوراً چنین می‌پندارد که باید همچون شهسواری اصیل، با هیئت و شکوه یکی از بزرگان و نجیب‌زادگان ظاهر شود.من البته میلی ندارم خویشتن را در شمار چنین جماعت ابلهی قرار دهم، هرچند اگر بخواهم از روی انصاف سخن بگویم، اصل و نسب و شیوه‌ی پرورش من نیز چندان چیزی از اصل و نسب و تربیت یک شاهزاده کم ندارد؛ تفاوت‌هایی هم اگر در میان باشد، سزاوار است که چندان جدی گرفته نشود.پدرم ــ یا «کْنان» من، چراکه در اشپِسارت(شهری در آلمان) پدران را چنین می‌نامند(knan) ــ همچون دیگر بزرگان برای خود قصری داشت، و چه بسا هیچ پادشاهی نمی‌توانست با دست‌های خودش قصری از آن بهتر بنا کند؛ دیوارهای آن با گِل آراسته شده بود و بامش، به جای آن سنگ‌های لوحیِ بی‌حاصل و سرب سرد و مس سرخ که بزرگان بر خانه‌های خود می‌نهند، با کاه پوشیده بود، همان کاهی که از ساقه‌ی غله‌ی شریف و سودمند به دست می‌آید.پدرم حتی نخواست دیوارهای این قلعه را، همچون دیگران، از سنگ‌های معمولیِ صحرا یا آجرهای بی‌مقداری بسازد که در زمانی کوتاه پخته می‌شوند، بلکه برای آن از چوب استوار بلوط‌هایی صدساله بهره گرفت؛ همان درختان گران‌قدری که ــ اگر به بلوط‌هایشان و خوک‌هایی که با آنها فربه می‌شوند بیندیشیم ــ می‌توان گفت بر شاخه‌هایشان سوسیس‌های بریان و ران‌های چرب خوک می‌روید؛ حال کدام پادشاهی در جهان می‌تواند چنین کاری را از او تقلید کند!اتاق‌ها، تالارها و حجره‌هایش را نیز گذاشته بود دود چنان سیاه کند که گویی یکسره رنگ‌آمیزی شده‌اند، و دلیلش هم روشن بود: سیاهی دود بادوام‌ترین رنگ جهان است و پدید آوردن چنین نقاشی کاملی به زمانی بسیار بیشتر از آن نیاز دارد که ماهرترین نقاش برای آفرینش برجسته‌ترین شاهکارش صرف می‌کند؛ پرده‌ها و آویزهای دیوار نیز از ظریف‌ترین بافته‌ای ساخته شده بودند که بر روی زمین می‌توان یافت، چراکه شمار بی‌شماری بافنده‌ی کوچک ــ عنکبوت‌ها ــ با پاهای ظریف خود آنها را بافته بودند.پنجره‌ها به حضرت «نیت‌گلاس» ــ قدیسِ «بی‌شیشه» ــ تقدیم شده بودند و به جای بهترین و شفاف‌ترین شیشه‌ی مورانو، پارچه‌ی کتانیِ بسیار شریف‌تری آنها را می‌پوشاند؛ پارچه‌ای که در هر تار و پودش رنج صادقانه‌ی کشاورز و زنان خانه نهفته بود، زیرا پدرم، چنان‌که از یک مرد نجیب‌زاده انتظار می‌رود، خوش داشت باور کند هر چیزی که با رنج و زحمت بیشتری فراهم آمده باشد، ارزشمندتر و گران‌بهاتر است و آنچه گران‌بهاتر باشد، البته که شایسته‌تر است در خدمت اشراف و بزرگان قرار گیرد.گوسفندان و بزها و خوک‌ها در خانه‌ی ما نقش پیش‌خدمت‌ها، نوکران و مهتران را بر عهده داشتند و هرکدام نیز با کمال آراستگی جامه‌ی طبیعی و مخصوص خود را بر تن می‌کرد؛ هر روز در چراگاه به خدمت من حاضر می‌شدند و تا هنگامی که آنان را دوباره به خانه بازمی‌گرداندم، ملازم من بودند.زرادخانه و اسلحه‌خانه‌ی پدرم نیز به اندازه‌ی کافی از گاوآهن، کلنگ، تبر، کج‌بیل، بیل و چنگک‌های کود و علوفه انباشته بود و پدرم هر روز با این سلاح‌ها مشق جنگ می‌کرد؛ بستن گاوها به یوغ، فرماندهیِ سردارانه‌ی او بود، بیرون بردن کود از طویله فن استحکامات و قلعه‌سازی‌اش، شخم زدن لشکرکشی و کارزارش، و پاک کردن اصطبل تفریح اشرافی و مسابقه‌ی نیزه‌زنی او به شمار می‌رفت؛ با همین ساز و برگ، تا هرجا که دستش می‌رسید، به سراسر کره‌ی زمین یورش می‌برد و در هر فصل درو غنیمتی نیکو از آن به چنگ می‌آورد.اما من همه‌ی این افتخارات را کنار می‌گذارم و هیچ بر خود نمی‌بالم، مبادا کسی بهانه‌ای پیدا کند که مرا نیز همچون دیگر نجیب‌زادگانِ تازه‌به‌دوران‌رسیده به ریشخند گیرد؛ و برای آنکه سخن بیش از این دراز نشود، فعلاً نیز قصد ندارم درباره‌ی خاندان، تبار و نام پدرم درس مفصلی بدهم.قلعه‌ی پدرم در گوشه‌ای بسیار خوش و دل‌انگیز از اشپِسارت بنا شده بود؛ همان‌جا که گرگ‌ها شب‌ها به یکدیگر «شب‌به‌خیر» می‌گویند.و چنان‌که تمام دستگاه خانه‌ی ما حال و هوایی شهسوارانه داشت، تربیت من نیز چیزی از تربیت یک شوالیه کم نداشت؛ هنوز ده سال بیشتر از عمرم نگذشته بود که اصول تمام آن هنرهای اشرافی را که پیش‌تر از آنها یاد کردم، به تمامی فراگرفته بودم.پدرم شاید از آن روح‌های بیش از اندازه بلندمرتبه بود و از همین رو همان رسم رایج بزرگان را دنبال می‌کرد که به موجب آن، مردی که شأن و منزلتی دارد نباید چندان خود را گرفتار مهملات مدرسه کند، زیرا کسانی در خدمت او هستند که این قبیل جان‌کندن‌ها و کارهای ملال‌آور را به جای او انجام دهند؛ من نمی‌توانستم بیش از عدد پنج بشمارم، اما انصافاً همان پنج تا را بسیار خوب می‌شمردم، و گذشته از این، نوازنده‌ای بی‌مانند در نواختن نی‌انبان بودم.و اگر سخن از خداشناسی و الهیات باشد، در سراسر جهان مسیحیت هیچ‌کس در این دانش به پای من نمی‌رسید: نه خدا را می‌شناختم و نه آدمیان را، نه از آسمان چیزی می‌دانستم و نه از دوزخ، نه فرشته‌ای می‌شناختم و نه شیطانی، و از خیر و شر نیز هیچ نمی‌دانستم؛ درست همانند نخستین پدر و مادر ما در بهشت که در معصومیت خویش از بیماری و مرگ و مردن چیزی نمی‌دانستند و به طریق اولی از رستاخیز نیز خبری نداشتند؛ من نیز درست چنین بودم.در پزشکی و حقوق و دیگر هنرها و دانش‌ها نیز به همان اندازه استاد و صاحب‌نظر بودم؛ انسانی به کمال رسیده بودم، زیرا حتی برایم ممکن نبود بدانم که تا چه اندازه هیچ نمی‌دانم.آه، چه زندگانی به راستی اشرافی و والایی!@fargasht22➖➖➖🌾 @Naqdagin