📚سیمپلیسیسیموسِ ماجراجوشرح زندگانیِ آواره‌ای شگفت‌انگیز (داستانی طنز از دوران جنگ‌های سی‌ساله در آل

📚سیمپلیسیسیموسِ ماجراجوشرح زندگانیِ آواره‌ای شگفت‌انگیز (داستانی طنز از دوران جنگ‌های سی‌ساله در آلمان) ✍️ هانس یاکوب فون گریملسهاوزن(۱۶۷۶-۱۶۲۱)📖 فصل دوم پس از آن، پدرم مرا به باشکوه‌ترین مقامی منصوب کرد که نه تنها در تمامی دستگاه دربار او، بلکه شاید در سراسر جهان یافت می‌شد: مقام شبانی.بر عهده‌ی من بود که خوک‌ها، بزها و تمام گله‌ی گوسفندان او را نگاهبانی کنم، آنها را به چرا ببرم و با نی‌انبان خود از شر گرگ محفوظ نگه دارم؛ آن روزها به‌راستی چیزی از داوود پیامبر کم نداشتم، تنها با این تفاوت که به جای چنگ داوود، نی‌انبانی در دست من بود؛ و چه آغاز نیکویی، و چه فال مبارکی برای آینده!از آغاز جهان تا امروز، مردان بزرگ بسیاری شبان بوده‌اند؛ چنان‌که در کتاب مقدس درباره‌ی هابیل، ابراهیم، اسحاق، یعقوب و پسرانش و حتی خود موسی می‌خوانیم که او نیز پیش از آنکه فرمانده سپاه و قانون‌گذار تمام قوم اسرائیل شود، ناچار بود گوسفندان پدرزنش را بچراند.شاید کسی در پاسخ به من بگوید: «آنها قدیسان بودند، نه پسرک‌های دهقانی در شهر اشپِسارت که حتی نمی‌دانستند خدا چیست». بسیار خوب، من نیز این را می‌پذیرم، اما آخر بی‌گناهی و معصومیت آن روزگار من در این میان چه تقصیری داشت؟افزون بر این، فیلون یهودی در شرح زندگانی موسی سخنی بسیار نغز دارد و می‌گوید: «شبانی مقدمه و آغاز فرمانروایی است، همچنان‌که هنر جنگ و کار با سلاح را نخست در شکار تمرین می‌کنند و می‌آموزند.»پس لابد پدرم نیز همه‌ی این اسرار را به خوبی می‌دانست و با سپردن چنین مقامی به من، امید اندکی به شکوه و بزرگی آینده‌ام نبسته بود!فقط یک مشکل کوچک وجود داشت: من گرگ را همان اندازه می‌شناختم که از جهل خودم آگاه بودم؛ یعنی مطلقاً هیچ.از همین رو پدرم ناچار شد هنگام دادن دستورهای لازم، با دقت بیشتری مرا راهنمایی کند و با همان زبان روستایی خودش گفت:«پسر، حواست خوب جمع باشه! نذار گوسفندا خیلی از هم دور بشن! نی‌انبونت رو هم حسابی بزن که گرگه نیاد و خسارت به بار نیاره! چون اون یه دزد و نامردِ چارپاست که هم آدم می‌خوره هم حیوون؛ ولی اگه تو غفلت کنی و حواست پرت باشه، خودم می‌دونم چطور پشتت رو سیاه کنم!»من نیز با همان شیرینی و معصومیت جواب دادم:«باباجون، پس بهم بگو گرگه چه شکلیه؟ من تا حالا هیچ گرگی ندیدم.»پدرم جواب داد:«آخه کله‌خر! تو تا آخر عمرت همون احمق باقی می‌مونی! موندم آخر و عاقبتت چی می‌شه؛ یه گنده‌بک به این بزرگی شدی و هنوز نمی‌دونی گرگ چه نامردِ چارپاییه!»بعد باز هم مقداری پند و دستور برایم ردیف کرد و سرانجام حوصله‌اش سر رفت و زیر لب غرغرکنان از آنجا دور شد، زیرا ظاهراً به این نتیجه رسیده بود که فهم زمخت و کودن من توان دریافت آن تعلیمات ظریف و دقیق او را ندارد.من نیز بی‌درنگ شروع کردم به نواختن نی‌انبان و چنان غوغا و سروصدایی راه انداختم که با آن نوای جان‌خراش احتمالاً می‌شد وزغ‌های باغچه‌ی کلم را هم مسموم کرد؛ در کنارش آواز هم می‌خواندم و آوازم چنان دلنشین بود که مادرم بارها می‌گفت می‌ترسد روزی مرغ‌های خانه از شنیدن صدای من جان بدهند.با وجود همه‌ی اینها، خودم گمان می‌کردم در برابر گرگ به اندازه‌ی کافی در امانم.پس مدتی چنین آوازی خواندم، آوازی که خودِ مادرم به من آموخته بود:ای پیشه‌ی دهقانی، که چنین خوار و بی‌قدر شمرده می‌شوی،با این همه، تو بهترین پیشه‌ی این سرزمینی؛و هیچ‌کس نمی‌تواند آن‌گونه که سزاوار توست ستایشت کند،مگر آنکه حقیقتاً بداند چه جایگاهی داری......... از آن بیماری تلخ و شوم نقرسکمتر شنیده‌ایم که گریبان دهقانی را گرفته باشد،همان دردی که اشراف را به زانو درمی‌آوردو بسیاری از ثروتمندان را حتی به کام مرگ می‌فرستد......تا همین‌جا بیشتر نتوانستم آوازم را ادامه دهم، زیرا همان دم همراه با تمامی گله‌ی گوسفندانم در محاصره‌ی گروهی سوارکار افتادم که در جنگل راه خود را گم کرده بودند و صدای نی‌انبان و آواز من آنها را به مسیر درست هدایت کرده بود.با خود گفتم: «آها! پس اینها همان موجودات‌اند! همان دزدها و نامردهای چهارپایی که پدرم درباره‌شان حرف می‌زد!» زیرا اسب و سوار را یک موجود واحد می‌دیدم و هیچ گمان دیگری نداشتم جز اینکه اینها همان گرگ‌ها هستند.یکی از آنها مرا از بال لباس گرفت و چنان با خشونت بر پشت اسب خالیِ یکی از دهقانان پرتاب کرد که از سوی دیگر پایین افتادم و درست روی نی‌انبان عزیزم فرود آمدم؛ نی‌انبان بیچاره نیز چنان ناله‌ی دردناکی سر داد که گویی می‌خواست ترحم تمام جهان را برانگیزد. اما هیچ فایده‌ای نداشت؛ دوباره مجبورم کردند سوار اسب شوم.از همه بیشتر این حرف سواران ناراحتم کرد که می‌گفتند وقتی افتادم نی‌انبانم را زخمی کرده‌ام و به همین دلیل آن‌گونه کفرآمیز و وحشتناک فریاد کشیده است. مادیان من آرام و پیوسته پیش می‌رفت و برایم بسیار عجیب بود که چرا من نیز، مثل بقیه، به مردی آهن‌پوش تبدیل نمی‌شوم.@fargasht22➖➖➖🌾 @Naqdagin