📺 مسئلۀ «تولدِ باکره»: موضوعی که مسیحیان تمایلی به صحبت دربارۀ آن ندارند(۴/۵)🔻توماس شنایدر (Thomas Schneider - تاریخ‌نگار) در تحقیقات خود نشان می‌دهد که اسطوره تولد حورس (Horus) از ایزیس (Isis) دارای شباهت‌های ساختاری حیرت‌انگیزی با داستان تولد عیسی است:☄️ ایزیس در برخی متون (از جمله متون تابوت - Coffin Texts) به عنوان باکره‌ای تصویر می‌شود که از طریق یک شهاب‌سنگ یا مواجهه روحی باردار می‌شود.تولد حورس در نیزارهای «شمیس» با شادمانی کیهانی و پیوند با خورشیدِ جوانِ صبحگاهی و گذار از تاریکی شب به روشنایی همراه است؛ 🔺از این نظر می‌توان آن را با روایت تولد عیسی در انجیل مقایسه کرد، جایی که تولد کودک با ظهور فرشته در شب و درخشش جلال خداوند همراه می‌شود، فرشته تولد نجات‌دهنده را «بشارتِ شادی عظیم» اعلام می‌کند، و ناگهان «گروهی از لشکر آسمانی» ظاهر شده، خدا را می‌ستایند و می‌گویند: «جلال بر خدا در اعلی‌علیین، و بر زمین صلح، و رضامندی بر مردمان.»🌠 همچنین در انجیل متی، تولد عیسی با ظهور «ستاره» همراه است؛ ستاره‌ای که مجوسیان آن را می‌بینند و هنگامی که دوباره آن را می‌یابند، «با شادی بسیار عظیم» شادمان می‌شوند.🔻نقدآگین🔻شباهت سورۀ قدر با این تصویرسازیِ مسیحی از نگاه کریستف لوکزنبرگ جالبِ توجه است. در سورۀ قدر نیز با یک شب مقدس روبه‌روییم که در آن «فرشتگان و روح» فرود می‌آیند: «تَنَزَّلُ الْمَلَائِکَةُ وَالرُّوحُ فِیهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ کُلِّ أَمْرٍ». سپس سوره با این عبارت به پایان می‌رسد: «سَلَامٌ هِیَ حَتَّىٰ مَطْلَعِ الْفَجْرِ»؛ یعنی «آن شب تا طلوع فجر سراسر سلام و آرامش است».لوکزنبرگ دقیقا بر همین واژۀ «سلام» تأکید می‌کند و آن را با سخن فرشتگان در روایت تولد عیسی مرتبط می‌داند: «بر زمین صلح». از نگاه او، شباهت فقط در حضور فرشتگان نیست؛ بلکه ساختار کلی نیز قابل مقایسه است: 1️⃣ شب مقدس، 2️⃣ حضور و نزول موجودات آسمانی، 3️⃣ پیام یا سرود آسمانی، 4️⃣ صلح و سلام، و 5️⃣ ادامه یافتن این حالت تا طلوع فجر. 🔺او همچنین این تصویر را با آیین شبانۀ میلاد مسیح در سنت سریانی مرتبط می‌کند؛ آیینی که بنا بر توضیح او تا سپیده‌دم ادامه داشته است.🔻بیشتر:📕سورۀ القدر یا سورۀ کریسمس؟و📕تبارشناسی هرمنوتیک و واکاوی زبان‌شناختی کوثر و قدر🔺نقدآگین🔺🔺این واقعه، پادشاه ستمگر مصر یعنی سِت را بیدار می‌کند. منجمان و مشاوران به ست هشدار می‌دهند که کودکی متولد شده که سلطنت او را نابود خواهد کرد. ست فرمان به نابودی کودک می‌دهد، اما توت (Thoth - خدای حکمت) به ایزیس هشدار می‌دهد و ایزیس کودک را برداشته و به واهه‌ای دوردست می‌گریزد (الگوی دقیق فرمان هیرودیس و فرار خانواده مقدس به مصر).🔻علاوه بر این، در یک متن یهودی سده اول میلادی به نام زندگی ارمیا، صریحا آمده است که کاهنان مصری مجسمه باکره‌ای را که کودکی در گهواره دارد، پرستش می‌کنند. 📌 این نشان می‌دهد که جامعه یهودی پیش از مسیحیت، کاملا با الگوی مصری تولد الهی آشنا بوده است.👇👇حتی در خودِ سنت یهودی اسکندریه، فیلون اسکندرانی (Philo - فیلسوف و الهیدان بزرگ یهودی هم‌عصر عیسی) در رسائل خود (De Cherubim و On the Change of Names) تحلیلی ارائه می‌دهد که زمینه‌ساز پذیرش چنین ادعایی شد. فیلون ادعا می‌کرد که💅 زنان بزرگ عهد عتیق مانند ساره، ربکا، لیه و صفوره، نه از همسران بشری خود، بلکه مستقیماً از بذر الهی و عمل مستقیم خداوند (Father of the Universe) باردار شده‌اند تا شخصیت‌های مقدسی چون اسحاق و یعقوب را به دنیا آورند.📌 فیلیپ سیگال و فرانسوا بووون (François Bovon) تأکید می‌کنند که مفهوم «تولد الهی» پیش از ظهور انجیل‌ها، در فضای تفکر یهودی-هلنیستی کاملاً جا افتاده بود و مسیحیان تنها این مفاهیمِ آماده را بر شخصیت عیسی تطبیق دادند.5️⃣ تقاطع الهیات و جنین‌شناسی باستان: شکنندگی زیست‌شناختی آموزه در پرتو علم مدرن📍اگرچه الگوهای ادبی، اسطوره‌ای و الهیاتیِ پیشین، ساختار روایی تولد از باکره را برای انجیل‌نویسان فراهم کردند، اما امکان‌پذیری و قابل باور بودنِ زیست‌شناختی این رویداد در ذهن نویسندگان باستان، بر یک خطای بنیادی در دانش جنین‌شناسی باستان استوار بود.🔻در جهان باستان، از زمان ارسطو تا سده هجدهم میلادی، نظریه غالب درباره تولیدمثل، نظریه اپینژز (Epigenesis) یا دیدگاه ارسطویی بود. بر اساس این دیدگاه:📍زن صرفاً یک «ظرف منفعل» یا «زمین بایر» بود که هیچ نطفه یا سهم ژنتیکی در تشکیل نوزاد نداشت و تنها تغذیه و رشد جنین را بر عهده داشت. تمام ماده فعال، نطفه اصلی و صورت‌بندی انسان (Sperma) منحصر به مرد بود.📍در دانش پزشکی باستان، نطفه مرد (Sperma) و روح/باد (Pneuma) دو مفهوم کاملاً مرتبط بودند؛ منی مرد را خونی تصفیه‌شده می‌دانستند که حاوی روح حیات‌بخش بود.(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin