✅ آسیب‌شناسی انتساباتِ غلط در ادبیات عاشورا🔹 یکی از چالش‌های قابل تأمل در حوزهٔ عاشورا و مقتل‌خوانی، انتساب اشعار و عباراتی به ساحت مقدس حضرت سیدالشهداء (علیه‌السلام) است که علی‌رغم برخورداری آنها از برخی نکاتِ مثبت، از منظر تاریخی به آن حضرت تعلّق ندارند. تداوم این رویه، موجب ترویج باورهای عامیانه به جای معارف اصیل می‌گردد. در ادامه به سه نمونه از مشهوراتِ غیرمستند اشاره می‌شود:۱. انتساب سروده احمد شوقی به امام حسین (علیه‌السلام)بیتِ «قِف دونَ رأیِکَ فی الحیاةِ مُجاهِداً/ إنَّ الحیاةَ عَقیدةٌ و جِهاد» که در مجالس و متون مذهبی به ساحت مقدس اباعبدالله (علیه‌السلام) نسبت داده می‌شود، در واقع سرودهٔ «احمد شوقی» (شاعر و ادیب شهیرِ مصری) است. انتسابِ این عبارات به امام معصوم(ع) فاقد وجاهت علمی است.۲. انتساب شعر «إن کان دینُ محمدٍ…» به امام حسین (علیه‌السلام)عبارتِ «إن کانَ دینُ محمدٍ لَم یَستَقِم إلّا بِقَتلی فَیا سُیوفُ خُذینی» که در بسیاری از مقتل‌ها به عنوان رجزِ حضرت در ظهر عاشورا نقل می‌گردد، فاقد منبع کهن و متقن است. پژوهش‌های ادبی نشان می‌دهد که این ابیات متعلق به «شیخ محسن ابوالحب حویزی کربلایی» (متوفای ۱۳۰۵ ق) است که در دیوان او با عنوان «الحائرات» آمده است. ۳. گزاره «کُلُّ یومٍ عاشورا و کُلُّ أرضٍ کربلاء»انتساب این عبارت به امام (علیه‌السلام) صحیح نیست، بلکه از جهاتی با آموزه‌های زیدیه سازگارتر است تا با شیعه جعفری. نتیجه‌گیری:دقت در انتسابات، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای صیانت از تراث شیعی است. مبلغان و پژوهشگران دینی باید بکوشند تا میان «محتوای پذیرفتنی» و «استنادِ تاریخی» تفکیک قائل شوند تا از شائبه جعل و ترویج مشهوراتِ بی‌اساس در ساحت قدسیِ امام معصوم(ع) جلوگیری به عمل آید.✍ رضا حسینی#محرم_الحرام@Nardebane_feghahat