آدم از خود می‌پرسد که:تو با این سال‌ها که گذشت چه کردی؟بهترین سال‌های عمرت را کجا در خاک کردی؟زندگی کردی یا نه؟با خود می‌گویی نگاه کن، ببین این دنیا چه سرد می‌شود. سال‌ها همچنان می‌گذرد و بعد از آن‌ها تنهایی غمبار است و عصای نااستوار پیری به دستت می‌دهد و بعد حسرت است و نومیدی. دنيای رویاهای رنگین رنگ می‌بازد، رویاهایت مثل گل‌های پژمرده گردن خم می‌کنند و مثل برگ های زرد از درخت خزان زده می‌ریزند.وای ناستنکا، #تنها ماندن سخت محزون خواهد بود، محزون است که حتی کاری نکرده باشی که افسوسش را بخوری،هیچ، هیچ، هیچ،زیرا آنچه بر باد رفته چیزی نبوده است.هیچ، یک "هیچ" احمقانه و بی‌معنی،همه خواب بوده است#داستایوفسکی @nardoonak