من هر روز پیام‌هاشون رو می‌خونمو واقعاً می‌تونم بگم قضیه نزدیک به ۵۰/۵۰ـه.اینجا توی پیجم حدود ۸۰۰ هز

من هر روز پیام‌هاشون رو می‌خونمو واقعاً می‌تونم بگم قضیه نزدیک به ۵۰/۵۰ـه.اینجا توی پیجم حدود ۸۰۰ هزار نفر هستنو من این دوپارگی رو هر روز، واضح می‌بینم.قبل‌تر هم وقتی ایران کار می‌کردم،شغلم طوری بود که با آدم‌هایی از سراسر کشور در ارتباط بودم؛ از شهرهای مختلف، با نگاه‌ها و باورهای متفاوت.اون‌جا هم دقیقاً همین رو می‌دیدم و می‌شنیدم.اون موقع هم ماجرا ۵۰/۵۰ بود.خیلی‌ها هستن که آنلاین حمایتشون رو علنی نمی‌کنن،نه چون وجود ندارن،بلکه چون می‌ترسن مورد حمله قرار بگیرن.خیلی‌ها به‌شدت ناراضین،کاملاً قبول دارن اوضاع افتضاحه،ولی با این حال می‌گنترجیح می‌دن این حکومت تغییر نکنهاین چیزی‌ه که به‌نظرم خیلی‌ها حاضر نیستن بپذیرنش.دلایلشون می‌تونه مذهبی باشه،ایدئولوژیک باشه،یا هر دلیل دیگه‌ای.ولی این باورِ خودشونه.و این کشور، کشورِ اون‌ها هم هست.و حق دارن.قبلا گفتم و باز هم می‌گم که به‌نظر من،وقتی اکثریتِ واقعیِ مردم داخل ایران،به‌صورت طبیعی و خودجوشبدون دخالت خارجیبه نقطه‌ای برسن که دیگه نخوان ادامه بدن،اون موقع تغییر اتفاق می‌افته.بی‌شک.و این رو هم نباید فراموش کنیم که زمانِ شاه همزندان بود،اعدام بود،کشتار بود،سرکوب بود.اما وقتی اکثریتِ مردم واقعاً به این نتیجه رسیدنکه دیگه نمی‌خوان ادامه بدن،هیچ‌کدوم از این‌ها نتونست جلوی مردم رو بگیره.نه زندان،نه زور،نه کشتار.وقتی خواستِ تغییر شد خواستِ اکثریت،تغییر اتفاق افتاد.