از اودین تا تیرسیاستیرسیاس (یونان): به خاطر دیدنِ آتنا (یا هرا) در حال استحمام کور می‌شود و در عوض، بیناییِ درونی و قدرت پیش‌گویی می‌یابد. کور شدن او، مجازات و موهبت هم‌زمان است. مانند اودین، دانشِ او از زخم می‌آید. تیرسیاس (Tiresias) یکی از ژرف‌ترین و پیچیده‌ترین چهره‌های اسطوره‌ای یونان است؛ پیامبرِ کورِ تبِس که دانش او نه از مطالعه یا الهام ساده، بلکه از زخمِ جسمانی و تجربه رنج به‌دست آمده است. روایت‌های مربوط به کوری او دو شاخه اصلی دارد که هر دو بر پیوند میان ازدست‌رفتن بینایی ظاهری و به‌دست‌آوردن بینایی درونی تأکید می‌کنند.روایت نخست: دیدنِ الهه در حال استحمامدر یکی از روایت‌های کهن (به‌ویژه در سروده‌های کالیمماخوس و برخی سنت‌های محلی)، تیرسیاس در کوه هلیکون یا جایی مشابه، ناخواسته آتنا را در حال شست‌وشو می‌بیند. آتنا که از نگاهِ مردانه به برهنگی‌اش خشمگین شده، چشمان او را کور می‌کند. مادر تیرسیاس، خاریکلو (که از همراهان آتنا بود)، برای پسرش التماس می‌کند. آتنا نمی‌تواند کوری را بازگرداند (زیرا حکم الهی برگشت‌ناپذیر است)، اما در عوض به او دو موهبت می‌دهد:قدرت پیش‌گویی و درک زبان پرندگانعمری بسیار طولانی (در برخی روایت‌ها هفت نسل)این روایت، کوری را هم‌زمان مجازات و موهبت می‌سازد. نگاهِ ممنوعه به امر قدسی، بیناییِ جسمانی را می‌گیرد، اما درهای ادراکِ غیبی را می‌گشاید. تیرسیاس دیگر جهان را با چشم نمی‌بیند، بلکه با گوشِ درونی و بینش الهی می‌شنود و پیش‌بینی می‌کند.روایت دوم: دگرگونی جنسی و داوری میان زئوس و هراروایت معروف‌تر و دراماتیک‌تر (که در اُوید و بسیاری از منابع کلاسیک آمده) چنین است:تیرسیاس در جوانی دو مار را در حال جفت‌گیری می‌بیند و با چوب آن‌ها را از هم جدا می‌کند (یا یکی را می‌زند). ناگهان به زن تبدیل می‌شود و هفت سال در قالب زن زندگی می‌کند. پس از هفت سال دوباره همان مارها را می‌بیند، این‌بار به شیوه‌ای درست رفتار می‌کند و به مرد بازمی‌گردد.زئوس و هرا بر سر این‌که مرد یا زن در آمیزش جنسی لذت بیشتری می‌برد، بحث می‌کنند. چون تیرسیاس هر دو تجربه را داشته، او را به داوری می‌خوانند. تیرسیاس می‌گوید زنان لذت بیشتری می‌برند (نُه برابر مردان، بنا بر برخی نقل‌ها). هرا خشمگین می‌شود و او را کور می‌کند. زئوس در جبران این آسیب، به او قدرت پیش‌گویی و عمر دراز می‌بخشد.در این روایت نیز کوری، پیامدِ دانستنِ حقیقتی است که خدایان نمی‌خواهند آشکار شود. دانشِ تیرسیاس از تجربه دوگانه جنسی و از سخن گفتنِ حقیقت در برابر قدرت الهی سرچشمه می‌گیرد.در هر دو روایت، تیرسیاس دقیقاً همان ساختاری را نشان می‌دهد که در اسطوره اودین دیدیم:ازدست‌رفتن بینایی ظاهری شرطِ به‌دست‌آوردن بیناییِ درونی است.دانشِ راستین از زخم می‌آید، نه از کمالِ بی‌نقص.کوریِ جسمانی، دریچه‌ای به جهانِ نامرئی می‌گشاید: تیرسیاس آینده را می‌بیند، زبان پرندگان را می‌فهمد، و حتی در جهان زیرین (در ادیسه) همچنان پیامبر باقی می‌ماند.تفاوت ظریف اما مهم این است که در اودین، قربانی آگاهانه و ارادی است (او چشم را می‌دهد تا از چشمه خرد بنوشد). در تیرسیاس، کوری بیشتر ناخواسته یا پیامدِ عملِ ممنوعه است، اما نتیجه همان است: زخم تبدیل به منبع قدرت می‌شود. تیرسیاس پس از کوری، نه ضعیف‌تر، بلکه نیرومندتر و محترم‌تر می‌گردد؛ پادشاهان تبِس (از جمله اُدیپ) به سخن او گوش می‌سپارند، هرچند اغلب آن را نادیده می‌گیرند و گرفتار تقدیر می‌شوند.از دیدگاه فلسفی، تیرسیاس تجسمِ این اندیشه است که حقیقت، بیناییِ کامل را نمی‌پذیرد. کسی که می‌خواهد ژرف ببیند، باید بخشی از نگاهِ سطحی را قربانی کند. کوریِ او نه نقص، بلکه علامتِ ورود به مرتبه‌ای بالاتر از ادراک است — همان‌گونه که چشمِ کورِ اودین دریچه‌ای به ناخودآگاه و خردِ ژرف می‌شود