در سنت آرنتی/کلاسیک، سیاست خودِ اخلاق در صحنه عمل است اما ماکیاولی  معتقد به «استقلال سیاست از اخلاق» است. ماکیاولی نمی‌گوید شرارت خوب است؛ او می‌گوید حکمران برای حفظ امنیت جامعه، گاهی «مجبور» است وارد قلمرو شر شود. او مفهوم Virtù (سیاست به مثابه هنر) را جایگزین Virtue (فضیلت اخلاقی) کرد. در برداشت آرنتی، قدرت از «با هم بودن» مردم و گفتگو در عرصه عمومی زاده می‌شود. قدرت در اینجا «رابطه‌ای» و «افقی» است. در نگاه ماکیاولیستی، سیاست بیشتر حول محور «اراده» و «تدبیر» فردی می‌چرخد. مفاهیم کلیدی او ویرتو و فورتونا هستند. سیاست‌ورزی یعنی رام کردنِ بختِ سرکش از طریق ذکاوت و قدرت فردی. ماکیاولی با "سیاست زدایی" از اخلاق، چهره‌ای عریان و سرد از واقعیت را به ما نشان داد. اما خطر نگاه او این است که سیاست را به «مهندسیِ ترس» تقلیل می‌دهد. در مقابل، آرنت و پوپر به ما یادآوری می‌کنند که اگر سیاست را فقط در «قدرت» خلاصه کنیم، آن را از روح انسانی‌اش تهی کرده‌ایم. سیاست‌ورزی راستین، شاید راه رفتن روی بند میان این دو باشد: داشتن آرمان‌خواهیِ آرنتی برای تغییر جهان، در حالی که واقع‌بینیِ ماکیاولیستی را برای درکِ چرخ‌دنده‌های قدرت به همراه داریم تا به دام ساده‌لوحی نیفتیم. «سیاست در آگورای دیجیتال» هانا آرنت معتقد بود سیاست مستلزم «حضور فیزیکی» در یک فضای مشترک است؛ جایی که ما با چهره‌های واقعی و صداهای لرزان یا استوار یکدیگر مواجه می‌شویم. اما در سال ۲۰۲۶، عرصه عمومی از میدان‌های شهر به پیکسل‌های نمایشگر کوچ کرده است. این دگرگونی، هم یک «امکان» است و هم یک «تهدید» برای سیاست‌ورزی راستین.اولین چالش توهم تکثر در برابر «اتاق‌های پژواک» (Echo Chambers)است. آرنت سیاست را فضای تکثر می‌دید؛ جایی که من با کسی که کاملاً متفاوت از من فکر می‌کند، روبرو می‌شوم. در آگورای باستان: شما ناچار بودید در میدان شهر با مخالف خود هم‌سخن شوید. اما در فضای مجازی  الگوریتم‌ها ما را در «اتاق‌های پژواک» حبس می‌کنند. ما فقط صداهایی را می‌شنویم که شبیه ماست. این یعنی مرگِ سیاست به مثابه گفتگو با «دیگری». در اینجا، تکثر جای خود را به قطبی‌شدگی (Polarization) می‌دهد. دومین چالش بزرگ زوال «عمل» و ظهور «کلیک‌تیویسم» (Slacktivism)است. آرنت بین «عمل» (Action) و «کار» (Work) تمایز قائل بود. عمل سیاسی هزینه دارد، شجاعت می‌طلبد و در جهانِ واقعی پیامد ایجاد می‌کند. امروزه، سیاست‌ورزی در خطر تقلیل یافتن به «لایک» و «شیر» کردن است. این نوع کنشگری، گرچه در اطلاع‌رسانی بی‌نظیر است، اما اغلب فاقد آن «تعهدِ حضوری» است که برای تغییر ساختارهای قدرت (آن‌گونه که ماکیاولی می‌گفت) لازم است. قدرت در فضای مجازی اغلب «سیال» است و به سختی به «نهاد» تبدیل می‌شود. سومین چالش نظارت پان‌اپتیکونی و مرگِ حریم خصوصی است. برای اینکه سیاست (امر عمومی) معنا داشته باشد، باید یک «امر خصوصی» (خانه/پناهگاه) وجود داشته باشد. آرنت معتقد بود بدون داشتنِ خلوتی برای اندیشیدن، نمی‌توان وارد عرصه عمومی شد. در عصر دیجیتال، مرز میان این دو فرو ریخته است. نظارت مداوم داده‌ای، ما را به موجوداتی تبدیل کرده که گویی همیشه زیر نگاه یک ناظر بزرگ هستیم. وقتی حریم خصوصی بمیرد، شجاعتِ سیاسی (که نیازمند استقلال رای است) نیز ضعیف می‌شود. پتانسیل رهایی‌بخش: آگورای جهانی با این حال، نباید بدبینِ مطلق بود. فضای مجازی پتانسیل‌های «پوپری» هم دارد:شفافیت: افشای فساد و نظارت بر قدرت (مهندسی تدریجی) آسان‌تر شده است.شکستن انحصار: دیگر فقط نخبگان نیستند که تریبون دارند. هر فرد می‌تواند یک رسانه باشد.سازمان‌دهی سریع: جنبش‌های اجتماعی اکنون می‌توانند در چند ساعت هزاران نفر را هماهنگ کنند.سیاست‌ورزی راستین در قرن ۲۱ یعنی:«انسانی کردنِ تکنولوژی» ما باید بیاموزیم که چگونه از ابزارهای دیجیتال برای رسیدن به آن «آزادی آرنتی» استفاده کنیم، بدون اینکه در دام «مکر ماکیاولیستیِ» الگوریتم‌ها بیفتیم. به قول کارل پوپر، آینده باز است و به ما بستگی دارد. ما نباید اجازه دهیم «آگورا» به یک «سیرک دیجیتال» تبدیل شود، بلکه باید آن را به مکانی برای «خردورزی جمعی» بازگردانیم.