بحرانِ «اخلاقی کردنِ سیاست» یک چالش حل‌شدنی نیست، بلکه یک تنشِ هستی‌شناختی و ابدی است. رسالتِ فلسفهِ فلسفه سیاسی، حل کردن این پارادوکس نیست؛ زیرا حل کردن آن یا به آرمان‌گرایی کور و فلج‌کننده می‌انجامد (که شهر را نابود می‌کند) یا به ماکیاولیسم عریان و فاشیسم صلب (که انسانیت را نابود می‌کند.) رسالت این دانش، زنده نگه داشتن این رنج و تنش است. فلسفه سیاسی باید مدام به سیاستمدار یادآور شود که اگرچه دستانش آلوده است، اما این آلودگی یک «امتیاز» یا «حق» نیست، بلکه یک «بارِ سنگین اخلاقی و تروماتیک» است. سیاست باید همواره در تعلیقی دایمی میان قوانین بی‌رحمانه بقا و نداهای جاودانه اخلاق فردی زیست کند؛ تنها در این صورت است که قدرت، توحشِ محض نخواهد شد. اما فلسفه سیاسی رادیکال این تفکیک را رد می‌کند. مواجهه اخلاقی سیاست با جهان، به معنای تزریق اخلاقِ پندآموز یا موعظه‌های اخلاقی به ساختار قدرت نیست؛ بلکه به معنای ساختارمند کردنِ مسئولیت است. ما باید میان دو نوع اخلاق به تعبیر ماکس وبر تمایز قائل شویم: «اخلاقِ عقیده» (وفاداری به اصول مطلق بدون توجه به عواقب) و «اخلاقِ مسئولیت» (سیاستمداری که عواقب انضمامی تصمیماتش را بر زندگی انسان‌های واقعی می‌پذیرد)مواجهه اخلاقیِ واقعی زمانی رخ می‌دهد که سیاست، انسان را نه به عنوان «وسیله» (Means) برای دستیابی به اهداف کلان دولتی، بلکه به تعبیر امانوئل کانت، همواره به عنوان یک «غایت بالذات» (End in Itself) بسنجد. هرگاه یک نظام سیاسی انسان‌ها را به آمار، کالا یا سوختِ ماشینِ ایدئولوژی تبدیل کند، از مدار اخلاق خارج شده و به مغاک استبداد سقوط کرده است.فلسفه سیاسی قطب‌نمای زمانه تروماست.در جهان معاصر که آکنده از بحران‌های معنایی، بازگشت توتالیتاریسم‌های نوین در لباس الگوریتم‌ها و تکنوکراسی‌های صلب، و زوالِ فضاهای عمومی گفتگو است، فلسفه سیاسی نباید به یک سرگرمی آکادمیک یا موزه اندیشه‌های مرده تبدیل شود. رسالت نهایی فلسفهِ فلسفه سیاسی، «نگهبانی از مرزهای انسانیت» است. این دانش، صدایِ وجدانِ بیدارِ جامعه در برابر صلبیتِ ماشینِ قدرت است. او به ما یادآور می‌شود که نظم بدون عدالت، توحشِ سیستماتیک است و سیاستِ گسسته از وجدان اخلاقی، جهان را به گوری دست‌جمعی تبدیل می‌کند.وظیفه ما، ابداعِ واژگانِ جدید برای آزادی، افشای مکانیسم‌های نوینِ ارعاب، و ایستادن در کنار سوژه‌های طردشده‌ای است که اسیرِ منطقِ «وضعیت استثنایی» دولت‌ها شده‌اند. فلسفه سیاسی، هنرِ زنده نگه داشتنِ امیدِ عقلانی در تاریک‌ترین اعصار تاریخ است.