فیلم «مظنونین همیشگی» به ما نشان می‌دهد که چگونه حقیقت همواره ساختاری شبیه به داستان (Fiction) دارد. کلِ روایتی که ما از شوزه می‌شنویم، توسط یک راوی غیرقابل اعتماد (وربال کینت) تعریف شده است. ما حتی مطمئن نیستیم که آیا آن واقعهٔ قتلِ همسر و فرزند واقعاً رخ داده است یا این هم بخشی از اسطوره‌سازی شوزه بوده است.اما ژیژک دقیقاً روی همین نقطه دست می‌گذارد: اهمیتی ندارد که این داستان واقعی است یا خیر؛ اهمیت در کارکرد این فانتزی است. اسطورهٔ کایزر شوزه لازم است تا به ما یادآوری کند که رهایی رادیکال چگونه رخ می‌دهد. برای رها شدن از چنگال اربابانِ باج‌گیرِ جهان مدرن (خواه سرمایه‌داری باشد، خواه ساختارهای توتالیتر)، سوژه باید آماده باشد تا عزیزترین دارایی‌های نمادین خود را قربانی کند. این همان خشونتِ رهایی‌بخشی است که ژیژک در فلسفهٔ سیاسی خود از آن دفاع می‌کند؛ خشونتی نه علیه دیگری، بلکه خشونتی آغازین علیه خودِ نمادینمان برای متولد شدن به عنوان سوژه‌ای واقعاً آزاد.