فرزند عزیزم، نور چشمانم،این روزها که قلم به دست گرفته‌ام تا با تو سخن بگویم، نگاهی به مسافت میان گذر عمر خویش و سپیده‌دم جوانی تو می‌اندازم. به عنوان پدری که عمرش را در میان لایه‌های عمیق اندیشه، فلسفه و شگفتی‌های ادبیات گذرانده است، همواره در پی آن بوده‌ام تا ارزشمندترین گنجینه‌های فکری را برایت به یادگار بگذارم. امروز می‌خواهم درباره یکی از تأمل‌برانگیزترین شاهکارهای ادبیات جهان، رمان «بیگانه» اثر آلبر کامو، با تو گفتگو کنم؛ کتابی که تنها یک داستان نیست، بلکه آیینه تمام‌نمای مواجهه انسان با ژرفای هستی است.من از مورسو، قهرمان پررمزوراز کامو، درس‌های ماندگاری آموخته‌ام که دوست دارم همچون چراغی راه آینده‌ات باشد:۱. صداقت را فدای نقاب‌های اجتماعی نکن: مورسو مردی است که تظاهر را به ناممکن‌ترین شکل ممکن رد می‌کند. او حاضر نیست برای جلب رضایت جامعه، بر مزار مادرش اشک دروغین بریزد یا جملاتی بگوید که به آن‌ها ایمان ندارد. جامعه، او را نه به خاطر جنایتش در ساحل، بلکه به دلیل مضحک ننامیدن احساساتش و دست رد زدن به بازی‌های ریاکارانه محکوم به مرگ می‌کند. فرزندم، آموختم که والاترین شکل شجاعت، وفاداری به حقیقتِ خویشتن است؛ حتی اگر جهان دور و برت، تو را به جرم این صداقت «بیگانه» بخواند.۲. مواجهه با پوچی و کشف معنای زیستن: کامو در این اثر، پوچی (Absurdity) را به ما نشان می‌دهد؛ تضاد سنگین میان اشتیاق انسان برای یافتن معنا و سکوت بی‌تفاوت جهان هستی. مورسو به ما می‌آموزد که دنیا به خودی خود برنامه‌ای پیش‌فرض برای خوشبختی یا معنای ما ندارد. اما درس بزرگ این نیست که در یاس فرو رویم، بلکه آموختم که پذیرش پوچی، سرآغاز آزادی واقعی است. وقتی بفهمی جهان سکوت کرده است، مسئولیت خلق معنا، عشق و ارزش بر دوش خود تو قرار می‌گیرد.۳. شگفتی حضور در «اکنون»: در تمام طول داستان، مورسو حواس پنج‌گانه زنده‌ای دارد؛ او گرمای خورشید، شنی که زیر پا لمس می‌کند، پرتوهای نور روی موج‌های دریا و طعم یک لحظه آرامش را با تمام وجودش حس می‌کند. او در گذشته یا آینده زندگی نمی‌کند. از او آموختم که زندگی، همین لحظه روبرو و همین تنفس جاری است. نگذار هیاهوی جهان، تو را از لمس بی‌واسطه زیبایی‌های کوچک هستی محروم سازد.۴. آزادی درون، حتی در میان میله‌های زندان: سهمگین‌ترین بخش رمان، انتهای آن است؛ جایی که مورسو در سلول زندان و در آستانه اعدام به مصالحه با جهان می‌رسد. او می‌فهمد که حتی اگر جسمش در بند باشد، روحش و نگاهش به هستی متعلق به خود اوست. او با بی‌تفاوتی مهربانانه جهان آشتی می‌کند و به معنای واقعی آزاد می‌شود. آموختم که هیچ قدرتی در زمین نمی‌تواند استقلال اندیشه و متانت روحی انسان را از او بستاند، مگر آنکه خود تسلیم شود.جان پدر، جامعه اغلب از کسانی که قواعد بازی‌اش را برنمی‌تابند می‌ترسد و آن‌ها را بیگانه می‌نامد. من نمی‌خواهم تو در برابر جهان بی‌تفاوت باشی؛ برعکس، می‌خواهم عاشقانه زیست کنی. اما از تو می‌خواهم همانند مورسو، «اصالت» خود را به هیچ قیمتی نفروشی. خودت باش، با تمام وجودت حس کن، بدون نقاب زندگی کن و در برابر عظمت و سادگی هستی سر تعظیم فرود آور.هرگاه در کشاکش روزگار احساس تنهایی یا غربت کردی، یادت باشد که این غربت، نشانه‌ای از بیداری روح توست. من با تمام وجودم به تو و مسیر پر از دانایی که در پیش داری ایمان دارم.با تمام عشق و اندیشه‌ای که در سینه دارم،پدرت(از کتاب صد نامه به فرزندم،فرزندان فردا....)