همدلی و سیاستکلر یورک✍️ سیاست دانشی انسانی و آمیخته به نقص است و دقیقاً به این دلیل که با انسان‌ها س

همدلی و سیاستکلر یورک✍️ سیاست دانشی انسانی و آمیخته به نقص است و دقیقاً به این دلیل که با انسان‌ها سر‌وکار دارد، پیچیده و آشفته است. سیاست در تمام بخش‌های زندگیِ ما جریان دارد: از تصمیم‌گیری‌ درباره‌ی اقداماتِ بین‌المللی برای مقابله با تغییراتِ اقلیمی تا اقداماتِ ملی در حوزه‌های سلامت و آموزش، و حتی کتاب‌هایی که شوراهای محلی اجازه‌ی مطالعه‌ی آن‌ها در مدارس را صادر می‌کنند. از سیاست نمی‌توان گریخت. سیاست را می‌توان «عرصه»ای مانند پارلمان و نهاد قانون‌گذاری دانست، یا «فرایند» و راهی برای پیشبرد امور جامعه.در هر صورت، سیاست شامل نوعی «عهد» و پیمان میان سیاستمداران و شهروندان است،عهد و پیمانی مبنی بر اینکه سیاستمداران منافع مردم و مصلحتِ کشور را در اولویت قرار ‌دهند. به راستی، اگر هدف سیاست بهبود زندگیِ ما نباشد، اصلاً چه معنا و ارزشی دارد؟✍️ ما اغلب برای کنار آمدن با تفاوت‌هایمان به اندازه‌ی کافی مجهز نیستیم. بنابراین، ابتدا باید شرایط فعلی، ریشه‌ی مشکلاتِ موجود و عوامل و نیروهای مؤثر را بشناسیم. سپس باید موانع تغییر و همچنین هزینه‌ها و محدودیت‌های احتمالیِ همدلی را بسنجیم. افزون بر این، باید تغییر را حاصل تلاشی جمعی بدانیم که وامدار یک شخص یا گروه خاص نیست، بلکه به مشارکتِ همگانی و بحث درباره‌ی ویژگی‌های جامعه‌ی مطلوب بستگی دارد. علاوه بر این، باید بر روش‌هایی غلبه کنیم که سیاست‌های تفرقه‌افکن با استفاده از آن‌ها جلوی پیشرفت را می‌گیرند و راه را بر گفت‌وگوهای حیاتی میان احزاب می‌بندند. همدلی ویژگی انحصاریِ چپ یا راست نیست؛ ما باید با تمام وجود بکوشیم تا به انسانیتِ طرف مقابل پی بریم.✍️ در فضای سیاسی امروز، ما اغلب در چارچوب ساختارهایی رفتار می‌کنیم که موفقیت را در قالب بازیِ برد و باخت («حاصل‌جمع ‌صفر») تعریف می‌کنند. در محیط سیاسیِ خصمانه‌ای که احزاب می‌خواهند به هر قیمتی پیروز شوند، چندان مجالی برای گفت‌وگو و تعاملِ لازم برای کلان‌نگری یا سازش و مصالحه باقی نمی‌ماند. آنچه بر وخامتِ اوضاع می‌افزاید کمبود رهبران شجاع و دوراندیشی است که منافع مردم را در اولویت قرار دهند و جوامع را با آرامش و تدبیر از دل بحران‌ها عبور دهند. خلأ ناشی از این کمبود توسط کسانی پُر می‌شود که راه‌حل‌های کلیشه‌ای و سطحی ارائه می‌دهند. تعداد فوق‌العاده زیادی از سیاستمداران جوزده‌اند و فقط به تب‌وتاب‌های زودگذر واکنش نشان می‌دهند و به جای دوراندیشی و راه‌حل‌های بلندمدت، مسکّن‌های کوتاه‌مدت تجویز می‌کنند. ما باید نگرش جامع‌تری به نیازهای خود داشته باشیم و بکوشیم تاب‌آوریِ جامعه را افزایش دهیم، آن هم نه فقط از نظر زیرساخت‌ها و پایه‌های اجتماعی (مثل نظام سلامت، مدارس و رفاه عمومی) بلکه از نظر فضای روانیِ جامعه و میزان اعتماد به سیاست، نهادها و یکدیگر. ما باید بیش از پیش ظرفیتی را در خود پرورش دهیم که به لطف آن می‌توانیم در برابر بحران‌ها ایستادگی کنیم بی‌آنکه هویت و ارزش‌های خود را از یاد ببریم. بخش حیاتیِ این راه‌حل عبارت است از تقویت جوامع محلی و تعمیق حس تعلق. دستیابی به چنین هدفی آسان نیست.@NashrAasoo 💭