وقتی نمی‌توانیم کاری را که تصمیم گرفته‌ایم انجام بدهیم، معمولاً خیلی زود سراغ یک توضیح آشنا می‌رویم:«اراده و پشتکارم کافی نیست.»می‌خواهیم بیشتر ورزش کنیم، کمتر سراغ گوشی برویم، روی یک کار تمرکز کنیم یا عادتی را کنار بگذاریم. وقتی موفق نمی‌شویم، نتیجه می‌گیریم باید این بار جدی‌تر باشیم.اما یک سؤال کمتر پرسیده می‌شود:محیطی که در آن سعی می‌کنیم تغییر کنیم، چه نقشی دارد؟فرض کنید می‌خواهید هنگام کار کمتر سراغ گوشی بروید. می‌توانید تمام روز سعی کنید در برابر وسوسه مقاومت کنید. یا می‌توانید گوشی را جایی بگذارید که در دسترس و جلوی چشمتان نباشد.در هر دو حالت هدف یکی است. اما در حالت دوم، بخشی از مسئله را قبل از اینکه به اراده نیاز پیدا کنید حل کرده‌اید.این فقط دربارۀ اشیا نیست. آدم‌هایی که با آنها وقت می‌گذرانیم، محیطی که در آن کار می‌کنیم و رفتارهایی که در یک جمع عادی یا مطلوب محسوب می‌شوند هم می‌توانند روی انتخاب‌های روزمرۀ ما اثر بگذارند.شاید برای بعضی تغییرها، سؤال بهتر این نباشد که:«چطور خودم را مجبور کنم؟»بلکه این باشد:«چه چیزی را در موقعیتم می‌توانم تغییر بدهم؟»