‍ روبرت والزر بیشتر عمرش را در حاشیه گذراند، در اتاق‌های اجاره‌ای، با اختیار کردن شغل‌های گوناگون و پاره‌وقت، در شهرهای مختلف، و در حال پیاده‌روی‌های بی‌پایان. زندگی‌اش شکل روشنی نداشت و خودش نیز ظاهراً میلی به نظم بخشیدن به آن نشان نمی‌داد. می‌نوشت، کار می‌کرد، ناپدید می‌شد، و باز جایی دیگر سر برمی‌آورد.شخصیت‌های آثارش هم اغلب همین وضعیت را دارند: آرام، گمنام، سردرگم، و بی‌میل به رقابت با جهان. والزر به چیزهایی خیره می‌شد که دیگران معمولاً از کنارشان راحت و بی‌توجه می‌گذرند: خیابانی پرت، مستخدمی دون‌پایه، زمان بعدازظهر، آدمی شکست‌خورده، یا کسی که هیچ اتفاق بزرگی برایش نمی‌افتد.سال‌های پایانی را در آسایشگاه گذراند. دیگر به‌ندرت می‌نوشت، اما پیاده‌روی‌هایش همچنان ادامه داشت.صبح روز ۲۵ دسامبر ۱۹۵۶ از آسایشگاه بیرون می‌زند. زمستان بوده و برف همه‌جا را پوشانده بوده است. چند ساعت بعد، دو کودک پیکرش را کنار راه می‌یابند ــ پایانی غریب برای نویسنده‌ای که بخش بزرگی از عمرش را در راه رفتن سپری کرد و از آدم‌هایی نوشت که معمولاً کسی متوجه حضور و عبورشان نمی‌شود.عکسی از جسد والزر درون برف به‌جا مانده است: کلاهش کمی دورتر افتاده و پیکرش، در قاب زمینِ سفید، کوچک و تنهاست.بچه‌های تانر | روبرت والزر | ترجمهٔ‌ علی عبداللهی | نشرنو، چاپ دوم ۱۴۰۳، قطع رقعی، جلد شومیز، بیست و دو + ۳۲۸ صفحه، ۸۰۰.۰۰۰ تومان، #معرفی_کتاب.ــــــــــــــــــــــــــــــــسفارش و خرید از وب‌سایت نشرنو:@nashrenow | nashrenow.com