‍ ممتاز بعدها هر وقت به معشوقش نگاه می‌کرد، به آن روز می‌اندیشید و به دفعات می‌پرسید که چه سرنوشتی آ

‍ ممتاز بعدها هر وقت به معشوقش نگاه می‌کرد، به آن روز می‌اندیشید و به دفعات می‌پرسید که چه سرنوشتی آنها را به هم پیوند داده است.این چیزهای خوب، زیبا، ساده، این بافتِ پوستِ نرم، این نفس‌های عمیق که انبوهی از چیزهای پنهانِ درونِ او را از رازهای اولیه خلقت کسب می‌کرد، و نیز تن خود او و چیزهایی که در تمام وجودش از تاریکی‌های ناشناخته به سراغش می‌آمد، این محبتِ کنونی، این نوازش کنونی، این ناهشیاریِ کنونیِ نوعِ دیگرِ مرگ، و بعد، خوشی و لذتِ زنده شدنِ مجدد و بازگشتِ دوباره به عالم خورشید و، خلاصه، این لرزیدن‌های ذاتاً شبیه عبادت در محرابِ خورشید و این ته کشیدگی‌ها در کجا و در کدام ژرفا فراهم آمده بود؟! این دیدارهای عمیق و حسرتِ بلافاصله بعد از جدایی، به‌تنهایی در یک عمر نمی‌گنجید. این فقط می‌توانست ماحصل چیزهایی باشد که پیش از ما در زمانی عمیق و تاریک فراهم شده بود. طبیعتِ صرف نمی‌توانست به این قرابت دست یابد. تصادفِ ساده کفایت نمی‌کرد که فردی در درون خود بتواند با چنین قدرتی فرد دیگری را پیدا کند.آرامش | نوشتۀ احمد حمدی تان‌پینار | ترجمهٔ‌ علیرضا سیف‌الدینی | نشرنو، چاپ اول ۱۴۰۴، قطع رقعی، جلد شومیز. ۴۵۳ صفحه، ۶۰۰.۰۰۰ تومان، #ازکتاب.ــــــــــــــــــــــــــــــــسفارش و خرید از وب‌سایت نشرنو:@nashrenow | nashrenow.com