سالها منتقد لالایی‌های ایرانی بودم. در تمامی اقوام لالایی‌های سنتی پر سوز و گداز و سرشار از زخم و غم و بغض است.در کتابم - رازهای خانواده ایرانی- هم به این نکته اشاره کردم و پیشنهاد دادم از لالایی‌های طبیعت‌گرا با ریتم شاد استفاده کنیم.حالا می‌فهمم چرا لالایی‌های تمام اقوام ایران پر از سوز و بغض است.چون باید به فرزندان در گهواره بیاموزیم از پس چه روزگارانی بر جا مانده‌اند.این خاک چگونه با خون فرزندان سیراب می‌شود.مادرانمان ازکودکی ما را اینگونه اماده زیستن در این جغرافیای غم می‌کردند.هزاران سال تاریخ را از بدو تولد در گوشهایمان زمزمه می‌کردند.حالا می‌دانم حق با انها بود.وطن‌داری غم دارد و مقاومت سوزناک است.شریف ماندن درد دارد و پرستاری از وطن زخم خونریز است.این روزها فقط لالایی اقوام ایرانی می‌شنوم. باید دوباره بزرگ شوم.