وقتی در کلاسهای فلسفه به خردسالان حقهای مندرج در بیانیه حقوق بشر را آموزش می‌دادم رسیدیم به حق داشتن وطن.گفتم هر انسانی یک تن دارد که با آن به دنیا می‌آید و می‌میرد. و هر انسانی متعلق به یک تن جمعی است که می‌شود *ما*.  مثل کشتی در وسط اقیانوس که ابزار نجات ماست از سقوط و غرق شدن و نامش وطن است.نمی توان وطن کسی را از او گرفت حتا با کشتن تن او. و آنقدر بزرگ شده‌اند که رکیک‌ترین فحش جهان را بشناسند :بی‌وطن یعنی کسی که متعلق به مای جمعی نیست، خانواده نداشته، سر سفره با نان حلال ننشسته ، تربیت نشده و از حیوان هم عقب‌تر است چون حیوان غریزه دارد و اشتباه نمی‌کند اما او چون فرهنگ انسانی و هم‌وطن ندارد سراسر زشتی و خطا است.  قابل اعتماد نیست چون پندار و گفتار و کردار نیک ندارد. شاگردانم خوب می دانند مفاهیم و معانی چقدر مهمند و نباید نابجا خرج شوند. این روزها برای شاگردانم از وطن‌داری می گویم از اینکه بعدها وقتی به تاریخ نگاه کنند هیچ میراثی ارزنده‌تر از این ندارند که ایرانی‌اند. سحر سلطانی١٢ بهمن سال ٠٤زمستان سیاه