برای کودکان فردا می‌نویسم.امروز ١٨ خرداد سال ٠٥ جنگ از سر گرفته شد. جنگ دوم ایران و امریکا و اسراییل در زندان لاکان رشت بودم و آنچه از جنگ فهمیدم کاملا ایزوله و بدون ارتباط با عزیزانم بود. حالا چیزهای شگفت انگیزی را تجربه می‌کنم.هنوز اینترنت قطع نشده. برخلاف جنگهای قبل.خیلی‌ها پیام گذاشتند اگر اینترنت باز هم قطع شد شماره تماسم فلان است یا من در پلتفرمهای داخلی با فلان ادرس فعالم.ظاهر پیامها پر از زخم تبر و ترس است اما در بطنش دستهایی به هم پیوسته را میبینم که قرار نیست همدیگر را رها کنند. مثل ریشه‌های در هم تنیده درختان درون زمین.من هنوز نیمه پر لیوان ایرانی بودن را گوارا می‌یابم. هنوز باور دارم سرمایه‌های وجودی ما با هیچ بمب سنگرشکن و قطعی اینترنت جهانی دود نخواهد شد. ما به معجزه دستها و ریشه‌ها زنده می‌مانیم.سحر سلطانی