از شنبه ١٩ اردیبهشت کلاسهای فلسفه آنلاینم را روی پلتفرم ایرانی آغاز کرده‌ام و متاسفانه فعلا بچه‌های خارج از کشور امکان حضور ندارند.در ایام جنگ کاملا از شاگردانم بی‌خبر بودم. بخش عمده هر جلسه به برون ریزی اتفاقات سپری شد.آنچه منتظر بودم ببینم و بشنوم شکواییه از جنگ و قطعی اینترنت بود اما شاگردانم با شجاعت و غرور از گزینه‌های آلترناتیو برای کنترل اوضاع می‌گفتند.پلتفرم فعلی کلاس مجهز به تابلوی سفید است بچه‌ها تک‌نفره و مشارکتی شروع کردند به ترسیم آنچه در ذهن داشتندو در این لحظات بود که به فروپاشی نزدیک می‌شدم. *نقاشی‌های جنگی*مشابه آنچه در دهه شصت می‌کشیدیم.تکرار این تجربه همان چیزی بود که تمام عمر تلاش کردیم رخ ندهد.فرزندانمان نبینند آنچه ما دیدیم.اما دیدند بسیار سهمگین‌تر...حالا دوباره باید خود را جمع کنیم و بایستیم.سخن از صلح پلاستیکی در گوش کودک خاورمیانه‌ای کاری عبث بوده و هست.کودکان ما دنیا را جور دیگری می‌بینند و می‌فهمند و باید زنده و سالم گذر کنند.