هیچ چیز مثل قبل نیست. رسم دنیا همین بوده، تغییر و تغییر. اما این بار حتی نمی‌دانم مثل قبل دقیقا یعنی چه زمانی؟ یک دوره‌ای نقطه عطف زمانی قبل و بعد خاتمی بود. بعد شد قبل و بعد ٨٨ و بعد شد کرونا و بعد شد مهسا و بعد همه چیز تکه پاره شد: زمان و مکان. فقط ایران ماند و عشق به وطن. الان ایران هست، عشق هست، اما انگار من نیستم. انگار فاعلیتم محو شده. انگار لباسی هستم که تنی در آن نیست. می دانم زمان باید بگذرد تا از این حجم سوگ و غم و ترس کمر راست کنیم. می دانم مکانی همچو ایران دوباره تن‌ها را جمع می‌کند و تکه‌پاره‌هایمان به هم می‌چسبد. اما ان روز منی دیگر و معنایی دیگر هستیم. امیدوارم خود را به جا بیاوریم.