مرثیه‌ای برای دی، برای عددهای سرد.دوازده هزار را می‌شنوم، زانوهایم سست می‌شوند. اما نمی‌توانم بنشینم.عددها سردند، مثل جنازه‌های در روکش نایلونی سیاه. گفتند کاور لاشه کم آمده‌ بود.لاشه؟ مگر کشتارگاه است؟عددها بوی سوختگی چوب و خون می‌دهند.عددها گم می‌شوند.عددها را کور می‌کنند. عددها را سر می‌برند. عددها را با باتون می کوبند تا بدون صورت شوند، عددها را تیر خلاص می‌زنند.عددها دشمن می‌شوند. تروریست! عددها را بازداشت می‌کنند. عددها را در کامیون ریخته شبانه دفن می کنند.دوازده هزاربیست هزارصد هزاردیگر نمی‌توانم بشمارم، نمی توانم... عددها کم و کسرند.کلمه ندارم و من امروز نویسنده‌ای بدون کلام و پر از عددهای کشته شده‌ام ایران.سحر سلطانیدوم بهمن سال چهار