گمان مبر که به پایان رسید دور مغانهزار باده ناخورده در رگ تاک استبه خود خزیده و محکم چو کوهساران زیچ

گمان مبر که به پایان رسید دور مغانهزار باده ناخورده در رگ تاک استبه خود خزیده و محکم چو کوهساران زیچو خس مزی که هوا تیز و شعله بی‌باک است