#آسو #فصل ۱#پارت ۴و من فقط فکر می‌کردم چرا من پسر نبودم تا رگ غیرتم می¬جنبید و خواهرم را به خون‌بس ن

#آسو #فصل ۱#پارت ۴و من فقط فکر می‌کردم چرا من پسر نبودم تا رگ غیرتم می¬جنبید و خواهرم را به خون‌بس نمی‌دادم! تقه¬ای به در خورد. مثل مرغ نیم‌بسمل از جا پریدم. تمام موهایم سیخ شده بود. ترس این‌که نکند هرنگ باشد که قصد ورود به اتاق را دارد نفسم را به شماره انداخت. لای در باز شد و سری تا گردن داخل شد. محکم سر جایم نشستم و نگاه تیزم را به در دوختم. دستم بی‌اختیار خنجر کوچکی که در لباس پنهان کرده بودم را لمس کرد. -دیدیش؟ آسوئه؟ بیا کنار منم ببینمش دیگه. -هیش! می‌خوای خاتون صداتِ بشنوه. چقدر خوشگله. حیف از این دختر. سر دیگری از بالای سر اولی از لای در داخل شد. -هی هی روزگار، آره آسوئه. تف به غیرتت مرتضی‌خان. با شنیدن اسم پدرم چهره در هم کشیدم. زن اول گفت: -روی من نیفت. برو برو تا خاتون ندیدتمان. می‌دانی که ببیندمان پوست سرمانه می‌کنه. در بسته شد و من به مرتضی‌خان فکر می‌کردم. به این‌که چرا من باید پاسوز تمام حماقت‌های مردان طایفه‌ام باشم! ماجرا از یک سال قبل شروع شد، از همان بعد از جشن‌های دوهزاروپانصد ساله بود انگار. تا پیش از آن اصلاً دعوایی میان دو طایفه نبود. خوش و خرم بودند. به یک سازش شیرینی با هم رسیده بودند. گله‌ها را با هم به صحرا می‌بردند و با هم شیر و گوشتشان را به تعاونی شهری، که هر روز ماشینش برای بردن شیرها می‌آمد، می‌فروختند.