#جنون #فصل۱۴ #پارت۱۷۰*** -مطمئنی آماده‌ای؟ یغما سرش را تکان داد. نشسته بودند سر مزار مادربزرگ مجید و او نگاهش مدام دودو می‌زد پی زنی که می‌گفتند این اطراف می‌پلکد و سر قبرها به هوای پولی سیاه فاتحه می‌خواند. -پس چرا نیومده؟ مجید گشته بود و گفته بودند زنی که سال‌ها پیش توی محله‌شان بود توی همین قبرستان گدایی می‌کند. -می‌آد. عجله نکن. خودش را در کنار سنگ مزار جابه‌جا کرد. -از بابام چی؟ چیزی نشنیدی؟ چقدر خجالت کشیده بود روزی که مجید گفته بود مادرش را پیدا کرده و به زودی او را خواهد دید. اصرار مجید برای تنها رفتن را نپذیرفته بود و آخر سر مرد جوان مجبور شده بود بگوید مادرش در چه شرایطی است. می‌خواست پیش از آنکه یغما را به دیدار مادر ببرد، او را آماده کند، شاید پولی کف دستش بگذارد تا زن به اوضاع خودش سر و سامان بدهد و یغما اما اصرار کرده بود می‌خواهد او را ببیند، می‌خواهد مادرش را با همه‌ی واقعیت‌هایش ببیند. -هوم... شنیده بود. جسته و گریخته و حالا نمی‌دانست و نمی‌خواست که جوابی به او بدهد. -چیز زیادی نشنیدم. مادرت می‌آد و می‌گه. سر تکان داده بود. همچین هم منتظر شنیدن حرف‌های خوب و خبرهای عالی نبود. -مرسی. مجید مچ دستش را گرفت. -نترس، من پیشتم. نمی‌ترسید. انگار بیشتر خجالت‌زده بود تا ترسیده. انگار بیشتر نگران بود که واقعا آن زن مادرش باشد و بعد ببیند چه خوب که او را به دیگران واگذار کرده‌اند. ترسیده بود خوشحال باشد که نگهش نداشته‌اند. -نمی‌ترسم. مجید یکه خورد. چیزی در عمق چشمان این دختر بود که او به ترس تعبیرش کرده بود. -اگر فکر می‌کنی ... نگذاشت ادامه بدهد. -من هیچ فکری نمی‌کنم. از قبل خودم‌و برای خیلی چیزها آماده کردم. مجید لحظاتی خیره نگاهش کرد و چیزی نگفت. داشت اتاق‌ها را رنگ می‌کرد و بعد نوبت خرید وسایل بود. توی کلانتری هم کار به رضایت کشیده بود. بیشتر هم به خاطر پادرمیانی پدرش. هر دو طرف خسارت دیده بودند و هر دو طرف اگر مصالحه نمی‌کردند باید دیه می‌دادند. منوچهر هنوز هم شاخه و شانه می‌کشید و مجید هنوز هم دلش می‌خواست دندان‌هایش را خرد کند، اما پدرش میانه را گرفته بود و بدون اینکه آشتی‌شان بدهد، چیزی که امکانش اصلا وجود نداشت، وادارشان کرده بود هر کدام به دیگری رضایت بدهند.