#آسو #فصل ۱#پارت ۳حالا آن‌قدر خوار و کوچک شده بودم که همآن‌ها به تأسف برایم سر تکان می‌دادند و می‌گذ

#آسو #فصل ۱#پارت ۳حالا آن‌قدر خوار و کوچک شده بودم که همآن‌ها به تأسف برایم سر تکان می‌دادند و می‌گذشتند. و من تنها و ترسیده در این اتاق نیمه تاریک جشن عروسی خودم را به عزا نشسته بودم. چقدر خسته بودم. دلم می‌خواست دراز بکشم، یا حداقل بنشینم روی زمین و پاهایم را دراز کنم، اما ترس و یا عصبانیت، هر چه که بود، یک حس تلخ نمی‌گذاشت از جایم تکان بخورم. دلم می‌خواست می‌توانستم در را باز کنم و با بلندترین صداها فریاد بزنم؛ «بس کنید، از همه‌تون متنفرم، بس کنید.» اما نمی‌شد. نه جرئتش را داشتم و نه ... مادرم پیش از ترک خانه زیر گوشم گفته بود: -جان تو و جان برادرات آسو. کاری نکنی دوباره خون و خون‌ریزی بشه. دردت به جانم مادر، دیدی که، هر چه گفتم به خرجشان نرفت، ای خدا، هر روز هزار بار می‌گم کاش به جای تو یه دانه دختر خون زاییده بودم که این‌جور رو سیاه نمی‌شدم. دختر خان بودن همیشه هم خوب نیست مادر، اما چه کنم، هر چه گفتم به خرج کسی نرفت. حالا تویی و جان همه‌ی جوانای ده بالا و پایین. خدا جواب تمام سختی¬هاتِ می‌ده. خدا رو چه دیدی، شاید اصلاً مهرت به دلشان نشست و داغ بچه‌شانه فراموش کردند. ها؟ می‌شه دیگه. خدا بخواد می‌شه.