#جنون #فصل۱۴ #پارت۱۷۲آدرس ندادی؟! -گفتم که ... یغما به زحمت دهان باز کرد. -لطفا بذارید کمکتون کنیم. با تردید به یغما نگاه کرد. -زنت خوب نیست. مجید به او خیره شد. -خوبی یغما جان! حالا رنگ نگاه زن هم رنگ نگرانی بود. -یه جوری بهم نگاه می‌کنه. چرا اینجوریه؟ مجید دست او را گرفت. -یغما! -کمکم کن بریم. بریم خونه. زن پرسید: -با من بود؟ مجید سر تکان داد. دست زیر بازوی یغما انداخت و بلندش کرد. -بریم عزیزم. زن هنوز ایستاده بود و با تعجب به این زوج عجیب نگاه می‌کرد. -آقا ... مجید به طرفش چرخید. دست در ساک کرد و مشتی آبنبات بیرون آورد. -بهش بده بخوره، قندش افتاده. مجید لحظاتی خیره نگاهش کرد. -ممنون. جلوتر رفت و آبنبات‌ها را پر چادر یغما ریخت و گره زد. یغما با بی‌حالی به زن نگاه کرد. -ببرش درمانگاه. مجید سر تکان داد. -ممنون. یغما را بالاتر کشید و به راه افتاد و زن هنوز ایستاده بود و به دختری نگاه می‌کرد که انگار جایی قبلا او را دیه بود جایی که به یاد نداشت. فقط چشم‌هایش ... چشم‌های دخترک بی‌نهایت آشنا بود و او می‌دانست آن چشم‌ها را دیده است. شانه‌ای بالا انداخت و به طرف جمعیتی که بالای سر قبری نشسته بودند رفت. به او چه که دخترک که بود و چرا به آن روز افتاده بود. مجید یغما را روی صندلی نشاند. -خوبی؟ -آدرسش‌و بگیر لطفا. -هفته‌ی دیگه می‌آییم می‌گیریم. دست مجید را گرفت. -لطفا! مجید جدی و قاطع گفت: -هفته‌ی دیگه، اونم به شرطی که خوب شده باشی. آنقدر نگاه و کلامش جدی بود که چیزی نگوید و پلک روی هم بگذارد. آیا آن زن واقعا مادرش بود! مادر! مادر! پس چرا اصلا او را از روی بویش نشناخته بود؟ پس آن حس مادر و فرزندی و کشش خون و این حرف‌ها همه چرند بود؟! صدای روشن شدن ماشین آمد. -الان می‌ریم درمانگاه. برایش مهم نبود، اصلا هیچ چیزی برایش مهم نبود. فقط به این فکر می‌کرد پس چرا مادرش او را نشناخت!