#آسو #فصل ۱#پارت ۱فصل اول صدای هلهله و فریاد می‌آمد. گویی یک نفر عمداً می‌خواست صدایش را به گوش شخص یا اشخاصی برساند. صدای سرنا و دهل شیشه‌ها را به لرزه درآورده بود و مردان پای‌کوبان فریاد شادی سر داده بودند. من ترسیده و آشفته، میان اتاق نیمه تاریکی، روی یک صندلی زهواردررفته، در خودم مچاله شده بودم. فکرم مختل شده بود و هزاران صحنه، مثل فریم‌های فیلم، از مقابل چشمانم می‌گریختند. تمام این چند روزه، هرکس از راه رسیده بود چیزی زیر گوششم زمزمه کرده بود و گذشته بود، بی‌آن‌که بداند آن‌چه در قلب و روح من می‌کارد تمام اندامم را به لرزه درمی‌آورد. صدای کوبیده شدن دهل مرا در اندیشه‌ای تلخ فروبرده بود. این صدای طبل پیروزی بود که می‌گفت این‌جا خون‌بهای فرزندمان را به سور نشسته‌ایم که سوگ از آن شماست. یک سینی بزرگ، روبه‌رویم، روی زمین گذاشته بودند. یک بشقاب برنج و گوشت کباب شده‌ی گوسفندی که همین امروز سر بریده بودند. یک تنگ دوغ و یک لیوان بلوری هم توی سینی بود و رویش را با تور قرمز رنگ پوشانده بودند. گرسنه نبودم، یعنی هیچ حسی نداشتم. ذهنم آن‌قدر آشفته بود که نمی‌توانستم روی چیزی تمرکز کنم. هر از چندگاهی لای در اتاق باز می‌شد، یک نفر سرش را می‌آورد داخل، نیم‌نگاهی به من می‌کرد، سری به تأسف تکان می‌داد و می‌رفت. از عصر تا حالا آن‌قدر صورت جور واجور دیده بودم که شمارش از دستم در رفته بود.