#آسو #فصل ۱#پارت ۲نه این‌که من این‌جا غریبه بودم، نه! همه آسو، دختر مرتضی‌خان، را می‌شناختند. با بعض

#آسو #فصل ۱#پارت ۲نه این‌که من این‌جا غریبه بودم، نه! همه آسو، دختر مرتضی‌خان، را می‌شناختند. با بعضی‌هایشان سر یک کلاس درس خوانده بودم تا تصدیق ششم بگیرم و بعضی‌هایشان را سر قبر آقا علی‌عباس دیده بودم. همان موقع‌ها که مادرم با نخوت سرش را بالا می‌گرفت و مرا به دنبال خودش می‌کشید و من شادان، مثل یک پرنده‌ی سبکبال این‌سو و آن‌سو می‌رفتم. همان موقع‌ها که زنان هر دو ده ترسان به مادرم سلام می‌کردند و زیرچشمی رفتار ما را می¬پاییدند. همان وقتی که آقا معلم با خودش از شهر تلویزیون آورده بود و با هزار بدبختی تصویر برفکی‌اش را گرفته بود تا بتوانیم رژه تماشا کنیم. آقا معلم می‌گفت جشن‌های دوهزاروپانصد ساله است و سرش را بالا می‌گرفت. اما دیده بودم با آقاجانم و آقاخان حرف می‌زد و سرش را به نشانه‌ی تأسف از این همه ریخت و پاش تکان می‌داد. همان موقع بود که مردم جمع شده بودند خانه‌ی آقا معلم و پدرم بالاتر از همه، کنار آقاخان، تکیه داده بود به مخده و اشنو پشت اشنو دود می‌کرد. همان موقع بود که مادرم تکیه به دیوار نشسته بود و همین مردم در مخده گذاشتن پشتش بر هم پیشی می‌گرفتند و مادرم نگاهش به تلویزیون بود و می‌دانستم از این وسیله می‌خواهد، و چه کسی جز زن مرتضی‌خان می‌توانست تلویزیون طلب کند.