‍ دستم را گرفت. لرزیدم، ولی او دستم را رها نکرد. -یک بار دیگه بگو! بگو هرنگ تا همین‌جا جانم در بره. لب به دندان گزیدم. دستم را به نرمی بالا آورد و بوسید. فقط نگاهش کردم. دست روی گچ دست شکسته‌ام کشید و گفت: -منو ببخش آسو، می‌دانم وحشی شده بودم. برای همینم هست خودمِ دارم مجازات می‌کنم. دارم می‌میرم که بغلت کنم، ولی دارم خودمِ مجازات می‌کنم به خاطر کاری که با تو کردم. می‌دانی آسو ... پوفی کشید و گفت: -تو همین کلبه بود که عاشقت شدم، واسه همینم خواستم اگر قراره آخرش باشه همین‌جا باشه. نمی‌خوام جلوتِ بگیرم و به زور مثل دیگران بشت بگم نرو، اما اگه تو این چند روزه نخوای بری، من از خدامه که قدم روی چشمام بذاری و برگردی خانۀ خودت. قطرات اشکی که در چشمانم جمع شده بود روی گونه‌هایم غلتید. لحظاتی خیره نگاهم کرد و سپس گفت: -دیدم خاتون چطور موهای رقیه رو می‌بافه، ولی بشم می‌گی چطور ببافمش؟ زبانم سنگین شده بود. با پشت دست صورتم را پاک کردم و سر تکان دادم. روی زمین سر خورد و به پشت سرم رفت. موهایم را جمع کرد. یادش دادم چطور ببافد و او مشغول شد. هر بار بافت و هربار گفت؛ نه، بد شد، این‌جوری نمی‌خواستم و دوباره از نو. او می‌خندید و من می‌خندیدم. او موهایم را می‌کشید و من با سقلمه می‌زدمش. فریاد می‌زدم و فریاد می‌زد. ناگهان حس اشمئزاز تلخی زیر زبانم دوید. داشتم با هرنگ شوخی می‌کردم. مردی که روزی از او بیش از هر شخص دیگری متنفر بودم. از خودم بدم آمد. من داشتم با مردی دوستانه مراوده می‌کردم که دشمنانه مرا آزار داده بود! فریاد شادی‌ام به سکوتی تلخ تبدیل شد. هرنگ حس کرد. او هم سکوت کرد و موهایم را در همان سکوت بافت. کارش که تمام شد، گوشۀ اتاق کز کردم و چهره در هم کشیدم. نمی‌دانستم چرا آنقدر احساسات دوگانه به سراغم می‌آمد. انگار اگر با او مهربان می‌شدم، داشتم به خودم و حسی که به دایان داشتم دهن‌کجی می‌کردم و من این را نمی‌خواستم. می‌دانستم دیگر دایانی نیست، با حرف‌هایی که دنیا زده بود دیگر حتی نباید به او فکر هم می‌کردم، اما هنوز در اعماق قلبم جایی دور از همه کورسویی از چیزی می‌درخشید. چیزی که شاید یک روز می‌توانستم به آن نام عشق بدهم. https://t.me/joinchat/AAAAAFcLHaIDJ-6XOXW86A