.🔴 زمین ، رمز امانت الهی عاشورا (۱) اول همان آخر است امروز ، عاشورا ، اهل این کاروان ، معنای سخن دوشینهٔ یار غریب را دریافتند . امروز فهمیدند که «اول» همین جاست ؛ زمین کربلا . راه تأویل را درست آمده‌اند . اول این‌جاست ؛ آخر هم همین جاست . باید همهٔ عمر را پشت سر می‌نهادند و این همه راه را می‌آمدند و این همه درد را می‌کشیدند تا معنای «هو الاول و الآخر» را درک می‌کردند . اکنون که راه تأویل را منزل به منزل طی کرده‌اند فهمیدند که به قلهٔ قاف قرب رسیده‌اند و سیمرغ همان سی‌مرغ است . پرده از مقابل چشمانشان برگرفته شد و دیدند که این‌جا همان وطن است . وطن این‌جاست . دیدند که از غربت درآمده‌اند ؛ هم خودشان و هم کلماتشان . مست عطر خاک وطن شدند . آنک دیدند که این‌جا سرزمین انسان است ؛ انسان آزاد و ‌پاک‌زبان و زمین‌زی . آن سوی میدان ، گوش تا گوش و بیابان در بیابان ، سیاهی لشگر خونریزان و دشمنان ، با شمشیر و نیزه و خنجر و تیر و تیغ و سنان ، هیاهوکنان و هلهله‌کشان ، پای‌کوبان و دست‌افشان ، ایستاده‌اند . به چه کار ؟ تا خون اینان بریزند و قتل عامشان کنند . به چه جرم ؟ به جرم خروج بر خلیفهٔ مسلمانان و ولی امر مسلمین جهان . این قوم خونریز و ستیزه‌جو ، فرورفته در غوغای بوق و کرنا و طبل و هیاهویشان ، نه می‌دانند اول چیست نه آخر ؛ نه راه را می‌شناسند نه بی‌راه را ؛ نه غریب و غربت‌آگاهند و نه غربت‌شناس ؛ نه آزادند نه ‌پاک‌زبان و نه زمین‌زی ؛ نه پندار نیک دانند نه گفتار نیک و نه کردار نیک . سوار بر امواجی از اعتقادات و توهمات و تبلیغات و غنیمت‌خواهی ، به میدان جنگ آمده‌اند . همه مسلمانند و نمازخوان ؛ اما از دین جز این نمی‌دانند که شمشیر نشان دهند و خشونت ورزند و خون بریزند . اینک این بازی‌خوردگان قدرت حکام ، آمده‌اند تا خون این مرد غریب و یاران غریب و کلمات غریبش را بر خاک ریزند . اینک از ظهر عاشورا دو سه ساعت گذشته است . این‌سوی میدان ، صدای گریه و زاری و فغان و شیون زنان و مادران داغدار ، و کودکان و دخترکان ترسیده و در حال فرار به گوش می‌رسد . اما آن‌سوی میدان غریو هلهله و شادی و جشن و رقص و پایکوبی بر گرد قتلگاه ، قتلگاهی که در آن ، سر از تن آن مرد غریب جدا کردند ، فضای دشت کربلا را پر کرده است . الحال :با چشم‌های خیسمبا گریه می‌نویسموای حسین کشته شد به خونش آغشته شد«وای حسین کشته شد » یعنیوای خدای انسان کشته شدوای انسان خدا کشته شد وای حقیقت و زیبائی کشته شد وای امانت الهی و زمین و آزادی و زبان پاک کشته شد و «پندار نیک ، گفتار نیک و کردار نیک» به خاک و خون کشیده شد مصیبت فقط این نیست که حسین و یارانش را به خاک و خون کشیدند مصیبت فقط این نیست که تنشان را سمکوب اسبان کردندمصیبت فقط این نیست که «آتش زدند لانهٔ مرغ پریده را» مصیبت فقط این نیست که زنان و کودکان را به اسارت بردند مصیبت عظمی این است که در آغاز روزگار احتجاب حقیقت ، حاکمیت جهل و جور را تأسیس کردند و با کشتن انسانِ مبدأ ، مبدأ کشتن انسان در این دوران شدند . مصیبت عظمی این است که این دلمردگان ، به شکلی تازه بنیان تخریب آزادی انسان ، زمین‌زی بودنش ، و نابودی زبان و کلمات پاک او را بنا نهادند . مصیبت عظمی این است که حقیقت و زیبائی را نشناختند و کوشیدند که آن را از زمین زندگی انسان محو کنند و آسمان زندگی‌اش را تاریک و سیاه سازند . ما اماباور نمی‌کنیم که خورشید مرده استما را به دست ظلمت شب‌ها سپرده است آری آفتاب حقیقت در پس ابرهای زمخت و تیرهٔ ستم و جفا پنهان شده و امید آن داریم که روزی آشکار و عیان شود . امروز پس از گذشت قرن‌ها از آن روز خونین ، ما هنوز و همواره داغدار و عزادار آن مرد غریبیم و یاد آن روز را رمز یادآوری همهٔ عاشوراهای تاریخ پس از آن می‌دانیم و برای همهٔ آنان که به دست حکام جهل و جور ، کشته شده یا اسیر گشته‌اند ، سیه می‌پوشیم و گریه می‌کنیم .«هزار سال گذشت از حکایت مجنونهنوز مردم صحرانشین سیه‌پوشند» فاجعهٔ خونین دیماه ، و عاشورای ایران ، به دست کسانی رقم خورد که ادامه و استمرار نسل انسان‌کش عاشورای کربلایند . اینک بار دیگر می‌گوئیم : سلام بر حسین لعنت بر یزید سلام بر انسان لعنت بر قاتل انسان .نصرالله حکمت عاشورای سال ۱۴۴۸چهارم تیر ۱۴۰۵@nasrollahhekmat