.🔴 زمین ، رمز امانت الهی پنج دو . مصداق بارز دیگر ، کارنامهٔ چهل و هفت سال حکمرانی جماعت

.🔴 زمین ، رمز امانت الهی پنج دو . مصداق بارز دیگر ، کارنامهٔ چهل و هفت سال حکمرانی جماعتی بی‌کفایت و هوازی است . این حاکمیت از لحظهٔ تولدش زمین را از یاد برد و امانت الهی را به باد فراموشی سپرد . همین امر سبب شد که زمینهٔ خروج خود را ، و به دنبال خود میلیون‌ها انسان شریف که حاکمیت را به وجه امانت به دست او سپرده بودند ، از سپهر منظومهٔ واژگانیِ «امن و امان و امین و مأمن و ایمان و امانت و امنیت و ...» فراهم کند و بر بنیان راهبردی هوازی ، حاکمیت مطلقهٔ انسان ظلوم و جهول ، یا همان حاکمیت جهل و جور را تثبیت گرداند . از همان روز نخست بر طبل جنگ کوبید و در بوق و کرنای نزاع و خشونت و خصومت و حذف و «مرگ بر ...» دمید ؛ هم با مردم درون ، و هم با کشورهای برون . بر پایهٔ همین راهبرد هوازی ، و بر اساس توهمات هپروتی در جهانی موازی ، زندگی میلیون‌ها انسان شریف و مظلوم را به حال تعلیق درآورد و آنان را معلق میان زمین و آسمان کرد و با همین راهبرد ، زمینه‌های ویرانی این مملکت تاریخ‌آفرین ، و فلاکت و بدبختی و بی‌دینیِ این مردم شریف و دلدادهٔ دین را فراهم ساخت ؛ مردمی که به خدا و پیغمبر و دین اعتماد کردند و امانت حکومت را به دست مدعیان و متولیان دین سپردند . اینان می‌توانستند راه دیگری بروند ؛ راهی زمینی و انسانی و طبعا الهی ؛ و نه راهی هوائی و شیطانی . این سرزمین کهنسال و باستانی و تاریخ‌آفرین ، مهد گنجینه‌ها و ذخائر و ثروت‌های فرهنگی و معنوی است ؛ لبریز از توحید و ایمان و عشق و زیبائی و هنر ، شعر و ادبیات و کلمه و معماری و موسیقی و آوای حقیقت است ؛ جامی لبالب از صهبای محبت و مهرورزی و دوستی و صلح و صفا و احترام به انسان است ؛ کهکشانی از اخلاق و ادب و سلوک انسانی و عرفان است . این گنجینه‌ها و ذخائر ، چنان سترگ و عظیم و پر فر و شکوه است که ثروت‌های مادی این خاک ، در برابرش ناچیز است و سر تعظیم فرود می‌آورد . یک جمله از زرتشت ، یک آیه از قرآن ، یک بیت از فردوسی ، خیام ، عطار ، مولوی ، حافظ ، سعدی و یا دیگر شاعران و معماران کلمات ، می‌توانست سیمای زیبا و دلبر این قطعه از زمین این کرهٔ خاکی را به نمایش بگذارد و دل جهانیان را به سوی خود جذب کند و برباید و قلوب آنان را فتح نماید و مست و مجذوب و دلدادهٔ این همه عشق و زیبائی و حقیقت و انسانیت و دلبری کند . اما هزار دریغ و هزاران افسوس و هزاران‌هزار حسرت که این جماعت هوازی و هوائی ، همهٔ این ذخائر الهی و معنوی و هنری را سمکوب اهوای نفسانی خود کردند و زیر پا نهادند و عزم جنگ و تنازع نمودند ؛ در بوق خشونت دمیدند ؛ در ساحل دریای خروشان و کف‌برلبِ این روزگار ، عصر احتجاب حقیقت ، خانه‌های شنی ساختند ؛ به تهیهٔ موشک و پهپاد و جنگ‌افزارهای دیگر پرداختند ؛ با همهٔ تاب و توان خود در میدان کثیف انرژی هسته‌ای تاختند و چنان مست قدرت شدند که بر کوس نبرد و نزاع با همگان نواختند . هزینه‌های این همه جهل و جور ، و جهان در جهان نادانی و بی‌کفایتی ، بر گردن ایران و مردم مصیبت‌زده و بیچاره‌اش افتاد . چه‌ها که بر سرشان نیامد . از بدبختی و فلاکت و بی‌نانی و بی‌جانی و بی‌خانمانی بگیر تا جنگ و خونریزی و کشتار و ویرانی و گرانی و دربدری و آوارگی . یک نمونهٔ دلخراش از این هزینه‌های سنگین و کمرشکن ، فاجعهٔ هراسناک مدرسهٔ میناب در آغاز این جنگ چهل‌روزه بود . ای وای ، خاک عالم بر سرم ، فرشتگان معصوم و شاپرک‌های سپید ، پاره‌های تنمان ، به خاک و خون کشیده شدند . هر کس از غصهٔ این قصه دق کند و بمیرد ، حق به دست اوست . لعنت خدا و فرشتگان ، و همهٔ ذرات زمین و اجزای زمان ، هم بر عامل مباشر این فاجعهٔ خونین که با موشک‌هایش این تراژدی شیون‌آفربن را رقم زد ؛ و هم بر همهٔ جنگ افروزان و تمهیدگران و تئوری‌پردازان و زمینه‌سازان این جنایت هولناک ؛ هوازیانی که زندگی این مردم را نه بر زمین که بر فراز اوهام خود و بر بالای شهر‌های موشکی و پهپادی بنا کردند و آنان را از یک زندگی زمینی ، از لقمه‌ای نان و جرعه‌ای آب خوش که از گلویشان فرو رود ، محروم ساختند . حاصل این سیاست هوازی چهل و هفت ساله چه شد ؟ تازه فهمیده‌اند ، اگر فهمیده باشند ، آن هم بر اثر شدت ضرب و زور ، که نباید با دنیا بجنگند و باید مذاکره کنند . اینک می‌خواهند با همان کسانی که به بهای نابودی جان و مال و زندگی و سلامت و آبروی این مردم ، سال‌ها عزم جنگ داشتند و جنگیدند ، بر سر خوان مذاکره و تفاهم بنشینند . می‌خواهند باهم دست دهند و بخندند و فالوده بخورند . اما هنوز نفهمیده‌اند که با سیاست هوازی نمی‌توان حکمرانی کرد و البته هرگز نخواهند فهمید .نصرالله حکمت شنبه پنجم محرم الحرام سال ۱۴۴۸۳۰ خرداد ۱۴۰۵@nsrollahhekmat