.✍ انسان غریب ، زبان غریب چهار می‌خواهم اندکی دربارهٔ این راه تازهٔ نوشتن که از آغاز عهد ب

.✍ انسان غریب ، زبان غریب چهار می‌خواهم اندکی دربارهٔ این راه تازهٔ نوشتن که از آغاز عهد بازنشستگی در برابرم گشوده شده ، و دربارهٔ نوشته‌هائی که در این راه شکل گرفته یا در حال شکل‌گیری است حرف بزنم . یک وقت می‌خواهی بنویسی اما هزار قاعده و قانون و تکلیف و قالب که در ذهن شهر می‌چرخند ، تو را احاطه کرده و نه تنها فرم نوشتن را به تو دیکته می‌کنند بلکه حتی محتوای آن را نیز به نحوی برایت معین می‌سازند و بدین‌گونه این توئی که داری می‌نویسی اما در حقیقت تو نیستی . از این دست نوشته‌ها کم نبوده‌اند و نیستند . نمی‌دانم ، شاید برخی از نوشته‌های پیشینم که منتشر شده‌اند ، دست‌کم از حیث فرم و شکل ، تحت سیطرهٔ ذهن شهر بوده‌اند . به هر صورت به این‌جا که رسیدم ، هوای شکل دیگری از نوشتن ، و محتوائی متناسب با آن شکل به دلم افتاد . چه شکلی است این شکل ، و نامش چیست ؟ نمی‌دانم ؛ نه شکل خاصی دارد و نه نام معلومی . انگار در هیچ قالب و ژانری نمی‌گنجد . جائی در دل همین نوشته‌ها نوشته‌ام که شاید «بی‌نام» است ؛ اما بی‌درنگ نوشته‌ام که : نه ، بی‌نام هم خودش نام است . پس بهتر است بگوئیم که «نانام» است ؛ نوشته‌هائی از جنس نانام . قصه است ؟ آری و نه . شرح حال است ؟ آری و نه . فلسفه است ؟ آری و نه . رمان است ؟ آری و نه . از خانوادهٔ تخیل است ؟ آری و نه . احوال‌نویسی است ؟ آری و نه . همهٔ این‌ها و غیر این‌ها هست و در عین حال هیچ‌کدام هم نیست . پس چهاست ؟@nasrollahhekmat