.🔴 زمین ، رمز امانت الهی عاشورا (۲) مرثیه خوانی می‌خواهم مرثیهٔ وداع آخر را بیاورم ا

.🔴 زمین ، رمز امانت الهی عاشورا (۲) مرثیه خوانی می‌خواهم مرثیهٔ وداع آخر را بیاورم از زبان شاعر و عارف گرانقدر عمان سامانی ، رحمت خدا بر روان پاکش باد ، در منظومهٔ شکوهمند «گنجینة الاسرار» . وداع آخر ، لحظهٔ جدائی و فراق است ؛ جدائی دو یار دبستانیِ صمیمی از هم ؛ جدائی دو همسفر ؛ دو نفر که همهٔ عمر را باهم زیسته و به هم دلبسته بودند ؛ خواهر و برادر ؛ در میانهٔ میدان ؛ میدانی که لشگر عدو بیابان را سیاه ساخته و چشم به این منظره و این گفتگو دوخته است . عمان سامانی ، در این مثنوی‌ عظیم روایت خاصی دارد از واقعهٔ کربلا و از حسین و یارانش که با آن‌چه تا کنون شنیده‌ایم متفاوت است . وی روایت خود را با این دو بیت آغاز می‌کند :کیست این پنهان مرا در جان و تنکز زبان من همی گوید سخن این که گوید از لب من راز کیست بشنوید این صاحب آواز کیست وی لحظهٔ وداع و جدائی ، و گفتگوی دو همسفر را که اینک از جور روزگار از هم جدا می‌شوند ، این‌گونه روایت می‌کند (با حذف پاره‌ای از ابیات به جهت تنگنای صفحه) :خواهرش بر سینه و بر سر زنانرفت تا گیرد برادر را عنان سیل اشگش بست بر شه راه را دود آهش کرد حیران ماه رادر قفای شاه رفتی هر زمانبانگ مهلا مهلا اش بر آسمانکای سوار سر گران کم کن شتابجان من لختی سبک‌تر زن رکابتا ببوسم آن رخ دلجوی توتا ببویم آن شکنج موی توشه سراپا گرم شوق و مست نازگوشهٔ چشمی بدان‌سو کرد بازدید مشکین‌موئی از جنس زنانبر فلک دستی و دستی بر عنانزن مگو مردآفرین روزگارزن مگو بنت‌ الجلال اخت الوقارزن مگو خاک درش نقش جبینزن مگو دست خدا در آستینپس ز جان بر خواهر استقبال کردتا رخش بوسد الف را دال کردهمچو جان خود در آغوشش کشیداین سخن آهسته در گوشش کشیدکای عنان‌گیر من آیا زینبی یا که آه دردمندان در شبی پیش پای شوق زنجیری مکنراه عشق است این عنانگیری مکنبا تو هستم جان خواهر همسفرتو به پا این راه پوئی من به سرخانه‌سوزان را تو صاحب‌خانه باشبا زنان در همرهی مردانه باشجان خواهر در غمم زاری مکنباصدا بهرم عزاداری مکنمعجر از سر پرده از رخ وا مکنآفتاب و ماه را رسوا مکنگر خورد سیلی سکینه دم مزنعالمی زین دم‌زدن برهم مزن با زبان زینبی شاه آن‌چه گفتبا حسینی‌گوش زینب می‌شنفتبا حسینی‌لب هرآن‌چه او گفت رازشه به گوش زینبی بشنید بازگوش عشق آری زبان خواهد ز عشقفهم عشق آری بیان خواهد ز عشقبا زبان دیگر این آواز نیستگوش دیگر محرم این راز نیستای سخن‌گو لحظه‌ای خاموش باشای زبان از ‌پای تا سر گوش باشتا ببینم از سر صدق و صوابشاه را زینب چه می‌گوید جواب گفت زینب در جواب آن شاه راکای فروزان کرده مهر و ماه راعشق را از یک مشیمه زاده‌ایملب به یک پستان غم بنهاده‌ایمتربیت بوده‌ست بر یک دوشمانپرورش در جیب یک آغوشمانتا کنیم این راه را مستانه طیهر دو از یک جام خوردستیم میهر دو در انجام طاعت کاملیمهر یکی امر دگر را حاملیمتو شهادت جستی ای سبط رسولمن اسیری را به جان کردم قبول عاشورای سال ۱۴۴۸چهارم تیر ۱۴۰۵@nasrollhhekmat