.🔴 زمین ، رمز امانت الهی سه زمین‌زیستی ؟! یعنی چه ؟ به اندازهٔ یک راه دور و دراز حرف دارم . کوتاه و سربسته و به اجمال می‌گویم . از تمام این جهان بزرگ و ناپیداکران و در حال گسترش ، سهم انسان برای زیستن ، گوشه‌ای از همین کرهٔ خاکی است ؛ زمین . کنج این کرهٔ خاکی افتاده‌ایم و از هیچ جای این جهان بزرگ خبر نداریم . در عین حال ، این کوچک دلربا ، از همهٔ جهان بزرگ‌تر است ؛ چرا که همهٔ جهان را در اندرون خود دارد و اکنون این جهان بی‌منتهاست که باید بکوشد از حال این کوچک دلربا باخبر شود ؛ از حال انسان ؛ از حال هر «تک‌انسان» . چرا ؟ برای این که این کوچک دلربای ظریف و ضعیف و نادان و ناتوان ، باری را به دوش کشیده و حمل می‌کند که کل جهان ، آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها ، از حمل این بار سنگین و کمرشکن ، ترسیدند و گریختند ؛ بار امانت ؛ امانتی که قرعهٔ فالش را به نام این کوچک دلربای دبوانه زدند . چیست و چهاست این امانت ؟ نمی‌دانم . هزار سال است که هزاران نفر در این باب سخن کرده‌اند اما هنوز معلوم نیست که این امانت چیست . برای این امانت ، مصادیقی برشمرده‌اند ؛ از جمله عقل ، عشق ، تکلیف ، اختیار ، ولایت و غیره . نمی‌دانم . شاید چنین باشد . هر یک از این مصادیق ، باری سخت سنگین و آسمان‌شکن است و می‌تواند امانت باشد . خواجهٔ شیرازی آن را جنون و دیوانگی می‌داند و مولوی در غزلیات شمس چنین می‌گوید : «نپذرفت آسمان بار امانت ، که عاشق بود و ترسید از خطائی» . به نظر می‌رسد که امانت را «خطا و گناه» می‌بیند . در ذیل همهٔ این سخنان سترگ ، بنده نیز حرفی دارم . می‌توان سخن از این گفت که این امانت ، جان جهان است ؛ خود خدا ؛ خدائی که می‌خواهد فرود آید و نازل شود و در مشتی گِل ، در زمین و بر زمین زندگی کند . آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها این دل و دل این را نداشتند که خدا را در خود جای دهند و بر خاک زمین زندگی را به‌سر برند . برایشان بسیار هول‌انگیز و هراسناک بود که تبدیل به مشتی خاک شوند و خدا را در دل جای دهند و بر زمین آشیان کنند . اما مشتی گل ، انسان ، پذیرفت که جان جهان و روح خدا را در دل جای دهد و بر خاک زمین زندگی کند . آنک انسان تبدیل شد به خدائی زمین‌زی ؛ یا بگوئیم جانشین خدا در زمین . حال پرسش این است که «زمین‌زی» بودن انسان یعنی چه ؟نصرالله حکمت پنجشنبه سوم محرم‌الحرام سال ۱۴۴۸۲۸ خرداد ۱۴۰۵@nasrollahhekmat