.🔴 زمین ، رمز امانت الهی تاسوعا افسانهٔ کاروان تأویل این دو روز ، امروز و فردا ، تاسو

.🔴 زمین ، رمز امانت الهی تاسوعا افسانهٔ کاروان تأویل این دو روز ، امروز و فردا ، تاسوعا و عاشورا ، می‌خواهم افسانه بگویم ؛ «افسانهٔ یک مرد و کاروانش» ؛ حسین و خانواده و کلمات و یارانش . شاید کسانی باشند که نخواهند این افسانه را بخوانند ؛ بنا به هر جهت و با هر انگیزه‌ای . باشد ، اشکالی ندارد . به همان‌چه پیش از این گفتیم ، اگر مایلند ، بیندیشند و آن را مورد نقد و بررسی قرار دهند . این دو روز را ما همراه کسانی می‌رویم که احساس غربت می‌کنند و مایلند افسانهٔ بارها شنیده‌شدهٔ «انسان غریب» را بار دیگر به روایتی دیگر بشنوند . این انسان و شکل زیستش ، تجسم عینی نشانه‌های انسان مبدأ است ، آن هم در آغاز روزگار احتجاب حقیقت و زیبائی ؛ روزگاری که قرار است در آن ، خون خدا و انسان را بر خاک بریزند . او آزاد است و ‌پاک‌زبان و زمین‌زی ؛ یا بگوئیم که او بار امانت الهی را بر دوش گرفته ؛ عازم مقصد شده ؛ بر ستیغِ سه‌پاسِ «پندار نیک ، گفتار نیک و کردار نیک» استوار ایستاده ؛ و چون در شهر و دیار خویش جائی ندارد و غریب و غربت‌آگاه است ، و می‌داند که زمین خدا و سرزمین وجود انسان ، پهناور و گسترده است ، دست کلمات غریب خدا را گرفته و همراه خانواده و یارانش شبانه از شهر خارج شده و سر به دشت و بیابان نهاده است . می‌رود ؛ برای این که می‌داند باید برود . این غریبِ غربت‌آگاه می‌داند که این‌جا و اکنون ، برای او و برای زبان پاک و کلمات معصوم و مظلوم ، جایگاه نخست و وضعیت اول نیست ؛ این‌جا و اکنون «نااول» است . اینک او دریافته که باید شبروِ راه بازگشت به «اول» شود و همراه خود ، کلمات غریب را نیز به «اول» ببرد . آری او و زبان ، راه تأویل در پیش گرفته‌اند و می‌روند تا به سرزمینی برسند که ساحت تقرب به جایگاه «اول» است . شاید زبان حال او این بیت خواجهٔ شیرازی باشد که گفت : «این جان عاریت که به حافظ سپرده دوست ، روزی رخش ببینم و تسلیم وی کنم» ؛ می‌رود و با خود زمزمه می‌کند که چاره‌ای نیست ؛ باید این راه را طی کنم ؛ راه تأویل را . پوئیدن راه دور و دراز تأویل ، به شوق بوئیدن عطر اول ، اسراری دارد ؛ از جمله این که مرد آزاده و غریبی که دست زن و فرزندانش را گرفته و همراه یارانش آوارهٔ دشت و بیابان شده و آرام و صبور ، راهی دراز را آغاز کرده ، غمی به دل دارد و نگران است ؛ نگران غربای دیگری که از حرکت این کاروان بی‌خبرند یا از آن دور افتاده‌اند . اینک هنگامهٔ صید است ؛ صید دل . بستر سیر این قافله ، شکارگاهی است روان برای شکستن قفل دل ؛ دل آنان که غریبند اما هنوز به غربت‌آگاهی نرسیده‌اند . اینک با وقوف بر حرکت و حال این قافله ، شرارهٔ آگاهی از غربت ، در ژرفای دلشان می‌جهد و به جانب این جمع رهسپار می‌شوند و به آن می‌پیوندند ؛ و پیوستند . کاروان که از مدینه به راه افتاده بود ، به مکه رسید . به خانهٔ خدا ؛ خانه‌ای از سنگ و گل . هنگام اجرای مناسک حج شد . اهل کاروان نیز مشغول شدند . در میانهٔ انجام مناسک ، به یکباره و ناگهان شنیدند که کاروان‌سالار ، درست در همین میانه عزم خروج از مکه دارد . آنان نیز بدون لحظه‌ای درنگ ، در پی‌اش به راه افتادند . حرف دلشان این بود که : «هرچه آن خسرو کند شیرین بود» . سنگ‌پرستان ماندند و قشنگ‌پرستان رفتند . به دنبال کعبهٔ خود . در پی قبله‌شان . قبله‌ای که چون نهری از نور ، روان و جاری است ؛ آزاد و ‌پاک‌زبان و زمین‌زی است . آنان که ماندند ندانستند که : «کعبه یک سنگ نشان است که ره گم نشود ، حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست» . روزی کسی از مجنون عامری پرسید که : قبله کدام سو است ؟ مجنون جواب داد که : قبلهٔ کی ؟ قبلهٔ من کوی لیلی است . کاروان لیلی به راه افتاد . رفت و رفت و رفت ؛ تا به زمین کربلا رسید . امیر کاروان گفت که همین‌جا ، بر همین خاک ، بار بگشائید و خیمه زنید . امشب ، شب عاشورا ، همهٔ یاران را به خیمه‌ای فراخواند و آرام لب به سخن گشود . نخست به ستایش حقیقت و زیبائی پرداخت . بعد از آن یاران وفادارش را ستود . سپس «گفت ای گروه هر که ندارد هوای ما ، سر گیرد و برون رود از کربلای ما » . جان سخنش این بود که «این‌جا ، زمین کربلا ، آخرین منزل است . پایان راه است . شما با من دست دادید و پیمان بستید . اینک من عهدم را از عهدهٔ شما برمی‌دارم و به شما اذن رفتن می‌دهم . هر کس این‌جا با من بماند ، فردا کشته می‌شود . شب است و همه جا تاریک . سوار بر تاریکی شب شوید و از این قتلگاه بگریزید» . این بگفت ؛ چراغ را بکشت ؛ فضای خیمه را تاریک کرد و عبا بر سر کشید «تا گریزد هر که بیرونی بود» . بدین گونه بود که این مرد غریب ، که آزاده و ‌پاک‌زبان و زمین‌زی بود ، چکاد آزادگی را به نمایش نهاد و تجسم بخشید ؛ تا هر که می‌‌رود آزادانه برود و هر که می‌ماند آزادانه بماند .نصرالله حکمتتاسوعای ۱۴۴۸سوم تیر ۱۴۰۵@nasrollhhekmat