.✍ انسان غریب ، زبان غریب یک درآمد ۱ . کلی حرف و سخن دارم . عمر کوتاه و سخن بسیار است . گاه نمی‌دانم چه کنم . مشغولم ؛ مشغول نوشتن . اما می‌دانم که این نوشته‌ها و نوشتن‌ها گنجایش همهٔ حرف‌ها را ندارد . تازه این نوشته‌ها شاید سال‌ها پس از من به گوش کسانی برسد و شاید هیچ‌گاه هیچ‌کس آن‌ها را نشنود و نخواند و نبیند . نمی‌دانم . در عین حال می‌دانم که شاید پاره‌ای از این حرف‌ها بتواند گرهی از کار فروبسته‌ای بگشاید یا باری از دوش کسی بردارد . می‌ترسم نگویم و در ادای دین خود به تک‌انسان‌ها کوتاهی کرده باشم . هر روز که می‌گذرد یک گام به پایان این زندگی خاکی نزدیک می‌شوم و خوف آن دارم که مبادا کلمه‌ای را بشناسم که همانند جرعه‌ای از آب زلال و گوارا ، بتواند کام عطشانی را تر سازد ، اما به دست او نرسانده باشم . وای بر من اگر چیزکی بدانم که به درد کسی می‌خورد و آن را به او نگفته باشم و نگویم . از این پس هر از گاهی ، اگر حال مناسب و مساعد داشته باشم و خدا بخواهد چیزکی می‌نویسم تا هر که مایل است بخواند . ۲ . مشغولم ؛ مشغول نوشتن . این که چه می‌نویسم ، شاید برای بعضی از دوستان ، جای سؤال باشد . بدین جهت گه‌گاه گزارشی کوتاه می‌نویسم دربارهٔ آن‌چه می‌نویسم . برایتان خواهم گفت که چه چیزهائی نوشته‌ام و عزم نوشتن چه چیزهائی را دارم . ۳ . این‌روزها به گمان من سیاسی‌ترین و اجتماعی‌ترین کنش و گویش این است که در جست‌وجوی خدای گمشده و انسان گمشده باشیم ؛ خدا و انسانی که در این قریب پنجاه سال ، در پیچاپیچ دره‌های هولناک هزاران مکر و فریب و دروغ و دغل و رنگ و ریا گم شده‌اند و ما امروز بی‌خدا و بی‌انسان ، همه چیزمان را از دست داده‌ایم . با همدلی و همراهی شما تک‌انسان‌ها ، فارغ از بوق و کرنا و هیاهو و غوغا ، به راه می‌افتیم ؛ در جست‌وجوی خدا و انسان گمشده . ۴ . مطالبی را که پس از این ، گه‌گاه و به مرور ، و نرم و آرام خواهم آورد ، هیچ نظم و نسقی ندارد . پراکنده و خانه‌به‌دوش و دربدر است . بدون رعایت هیچ آداب و ترتیبی ، آن‌چه را دل تنگمان می‌گوید می‌بوئیم و می‌بوسیم و می‌گوئیم .@nasrollhhekmat