از «کوره حیاط عقبی» مائو تا کسب‌و‌کار خانگی پاسدارها - ۱تعجب کرده‌اید از این گفته پاسدار رضایی که «ح

از «کوره حیاط عقبی» مائو تا کسب‌و‌کار خانگی پاسدارها - ۱تعجب کرده‌اید از این گفته پاسدار رضایی که «حالا که آمریکا ما را محاصره اقتصادی کرده مردم هر کدام توی خانه‌شان کسب‌و‌کار خانگی راه بیندازند برای شکست دشمن»؟ جمهوری اسلامی برادر ناتنی حکومتهای کمونیستی بوده همواره. پس عجیب نیست که در تنگنای محاصره اقتصادی آنچه به ذهنشان می‌رسد دقیقا همان باشد که روزگاری برادران بزرگتر انجام داده‌اند.این کسب‌و‌کار خانگی پاسدار رضایی ما‌به‌ازای «کوره حیاط عقبی» مائو است. شرح ماجرا را عینا از کتاب «توتالیتاریسم و محیط‌زیست» بخوانید:اصل ماجرا برمی‌گردد به پروژه موسوم به "یک گام بزرگ به سمت جلو" که مائو در سال 1958 فرمان آن را صادر کرد. هدف از این پروژه تبدیل شتابناک چین به کشوری صنعتی، مرفه و سوسیالیستی بوده است.این پروژه ابعاد مختلفی داشت. از جمله پیگیری این هدف که چین در تامین فولاد خودکفا بشود. در گرماگرم جنگ سرد و کمتر از دو دهه بعد از جنگ جهانی دوم همه قدرتهای بزرگ در یافته بودند که صنایع فولاد چقدر می تواند در قدرت نظامی یک کشور مهم باشد و به واقع توسعه صنایع فولاد مستقیما به منزله افزایش زرادخانه نظامی کشور است. آن زمان شوروی در تکاپو بود در صنایع فولاد به آمریکا برسد و مائو نیز به عنوان دیگر قطب اردوگاه کمونیسم تصمیم گرفت در یک دوره سه ساله از دیگر قطب اردوگاه امپریالیسم یعنی بریتانیا پیش بیفتد. فکر بکری که به ذهنشان رسید تولید فولاد خانگی بود. معروف به پروژه "کوره حیاط عقبی". معلوم نیست چگونه مجاب شده بودند که می توان با راه‌اندازی یک کوره در خانه فولاد تولید کرد. کمونها البته بیشتر پیشگام بودند در این باره. هر کمون یک کوره داشت و دهقانانی کاملا ناآشنا با فلزکاری سعی می کردند در آن فولاد بسازند. رقابت شدیدی شکل گرفته بود مابین کمونها. هر کمونی سریعتر و بیشتر فولاد تولید می کرد وفاداری اعضای آن به آرمانهای خلق بیشتر ثابت میشد و روسای کمون بخت بیشتری می‌یافتند برای ترقی در سلسله مراتب حزب کمونیست. حتی توی مدارس کوره های تولید فولاد راه‌اندازی شده بود. خیلی از کارخانه ها و کارگاه‌های کوچک محلی که پیش از این تولیدات مفید و قابل استفاده‌ای داشتند تغییر کاربری یافتند تا بتوانند فولاد بسازند. اما این همه کوره از کجا می‌بایست سوخت کافی برای گداختن سنگ آهن فراهم می‌آوردند؟ رقابت به آنجا رسیده بود که کار به سوزاندن هر دار و درختی در پیرامون کوره‌ها رسید. برای آنکه عقب نیفتند حتی کاسه و بشقاب و دیگر وسایل چوبی خانه ها و یا ابزارهای چوبی کشاورزی را توی کوره ها سوزاندند. هر مدرسه سعی می‌کرد سریعتر به آمار تولید بیشتری از فولاد برسد به همین خاطر انبوهی از مدارس ناچار شدند دروپنجره و میز و نیمکت کلاسها را توی کوره بسوزانند. اما چه نصیبشان شد؟ آهن های کاملا بی کیفیتی که غالبا غیر قابل استفاده بودند. با آن آهنها تیروکمان هم نمی شد بسازی، چه رسد به هواپیما و تانک که مورد نظر مائو بود.در جایی از رمان "چهار کتاب" نوشته یان لیانک نویسنده معترض چینی پرندگانی را می بینیم که در بیابانی بایر و خشک در به در به دنبال شاخه درختی می گردند تا روی آن بنشینند اما نمی یابند. پرندگان از خستگی فرو می افتند روی زمین و جان می دهند یک به یک. تصویری واضح از اثر محیط‌زیستی حکومت مائو، به ویژه طرحش برای تولید فولاد در حیاط عقبی خانه‌ها.ادامه دارد