در سالگرد تولد دوست فقیدم عباس جعفری، بایسته است دمی با او باشم و به یاد بیاورمش. مردی که دورترین جا

در سالگرد تولد دوست فقیدم عباس جعفری، بایسته است دمی با او باشم و به یاد بیاورمش. مردی که دورترین جاهای جهان را دیده بود، از گالاپاگوس تا تبت، از ماچوپیچو تا قره‌قوم و تا فراز بسیاری از قله‌های بالاتر از هفت هزار متر جهان، و همچنان تلاش می‌کرد همه را مجاب کند ایران زیباترین جای جهان است، گرامی بداریدش. خاطره‌ای بامزه از او نقل کنم: در تظاهراتی از جنبش سبز توی میدان هفت‌تیر لباس شخصی‌ها می‌ریزند توی جمعیت تا دستگیرشان کنند. یکی‌شان یقه عباس را می‌گیرد و می پرسد اینجا چکار می کنی؟ عباس تابلوی یک آژانس مسافرتی را که آن اطراف بوده نشان می دهد و می‌گوید دنبال کاری آمده‌ام، من تورلیدر هستم. بسیجی درازگوش داد می‌زند لیدرشان را گرفتم! لیدرشان را گرفتم! خلاصه اینکه عباس را می‌برند و سه روز توی اوین می ماند و با هزار جور بدبختی خودش را از چنگ آن هیولاها می‌رهاند.یادش جاودان. اگر زنده بود امروز شصت‌و‌چهار ساله می‌شد. برای همیشه ناپدید شد در هیمالیا.