ابتذال در ابتذالمرتضی نعمتیدر ساحتِ هنر، هم سه‌تارنوازی من به مراتب پخته‌تر از محسن نامجوست و هم آنچ

ابتذال در ابتذالمرتضی نعمتیدر ساحتِ هنر، هم سه‌تارنوازی من به مراتب پخته‌تر از محسن نامجوست و هم آنچه ساخته‌ام پرمغزتر از آثار او. اقبال عمومی و خرشانسی‌هنری موضوع این نوشته نیست. پیش‌ترها گفته بودم که نامجو، انسانی میان‌مایه و یک «شارلاتان هنری خوش‌شانس» است. «ابتذال هنری» تنها یک روی سکه است؛ روی دیگر، «ابتذال سیستماتیک» دستگاهی است که با برخوردهای تبعیض‌آمیز، هنر و اندیشه را در مسلخ سلیقه‌های سیاسی خود ذبح می‌کند.من همواره به آزادی بیان باور داشته‌ و هرگونه حکم عقیدتی، نظیر «ارتداد» برای محسن نامجو یا هر انسان دیگری را ناعادلانه و غیرانسانی می‌دانم. از طرفی، آگاهم که تفتیش عقیدتی دامی است که، متهمین را به جان هم می‌اندازد تا در چرخه‌ای از انتقام متقابل، گرفتار مسابقه‌ی جرم‌تراشی برای هم شوند.اما هر دوی ما با «بی‌بی‌سی فارسی» گفتگو کرده‌ایم؛ من در کسوت استاد دانشگاه و صرفاً در حوزه‌ی تخصصی خود، هشت دقیقه‌ی کارشناسی ارائه دادم؛ و نامجو در کسوت یک هنرمند «همه‌چیزدان»، آنچه دل تنگش می‌خواسته بر زبان آورده است. نتیجه‌ی اظهارنظر علمی من، سه بار احضار به دادگاه بوده است (بیست‌ویکم همین ماه باید برای بارِ سوم در دادگاه تجدیدنظر حاضر شوم).سیستم قضایی نمی‌تواند با یک هنرمند که در کانون مناقشات عقیدتی بوده، برخورد توأم با مسامحه داشته باشد، اما همزمان یک استاد دانشگاه را به دلیل اظهارنظر تخصصی، به مسلخ دادگاه‌های پی‌در‌پی بکشاند. این تبعیض فراتر از بی‌عدالتی در محتوا، فرمی از یک غرض‌ورزی سیستماتیک است.