مروری بر ایدئولوژی سبز از نگاه اندرو هیوود (بخش دوم)✍ #محسن_حمیدیان_پور، عضو هیات علمی دانشگاه سیستا

مروری بر ایدئولوژی سبز از نگاه اندرو هیوود (بخش دوم)✍ #محسن_حمیدیان_پور، عضو هیات علمی دانشگاه سیستان و بلوچستاناز دهه ۱۹۷۰، اندیشه سبز به تدریج از یک دغدغه علمی و جنبش اجتماعی فراتر رفت و به یک نیروی سیاسی مهم در جهان تبدیل شد. شکل‌گیری جنبش‌های زیست‌محیطی، احزاب سبز و افزایش اهمیت موضوعاتی مانند تغییر اقلیم، حفاظت از تنوع زیستی، انرژی پاک و توسعه پایدار نشان داد که محیط زیست دیگر موضوعی حاشیه‌ای در سیاست نیست.اکنون بسیاری از تصمیم‌های اقتصادی، اجتماعی و حتی امنیتی با مسائل محیط‌زیستی پیوند خورده‌اند.اما شاید مهم‌ترین و دشوارترین پرسش ایدئولوژی سبز همچنان پابرجا باشد: در جهانی که موتور اقتصاد آن بر رشد، تولید، مصرف و رقابت اقتصادی استوار است، چگونه می‌توان از محدودیت سخن گفت؟اقتصاد مدرن عموماً بر افزایش تولید، مصرف و رشد اقتصادی تأکید دارد؛ اما زمین از نظر منابع و ظرفیت اکولوژیک محدود است. بنابراین ایدئولوژی سبز با یک تناقض اساسی روبه‌رو می‌شود: آیا می‌توان در یک سیاره محدود، رشد اقتصادی نامحدود داشت؟ اگر پاسخ منفی باشد، آنگاه مسئله فقط کاهش آلودگی یا استفاده از فناوری‌های سبز نیست؛ بلکه باید درباره خود مفهوم رشد، مصرف، رفاه و پیشرفت دوباره فکر کنیم.از این منظر، ایدئولوژی سبز را می‌توان یکی از رادیکال‌ترین ایدئولوژی‌های مدرن دانست؛ زیرا فقط خواهان اصلاح چند سیاست محیط‌زیستی نیست، بلکه مبانی تمدن صنعتی و رابطه انسان مدرن با طبیعت را به پرسش می‌گیرد. این ایدئولوژی از ما می‌خواهد از خود بپرسیم آیا طبیعت صرفاً وسیله‌ای برای رسیدن به رفاه انسانی است یا اینکه انسان خود جزئی از یک نظام بزرگ‌تر حیات است.در نهایت، شاید بنیادی‌ترین پرسش ایدئولوژی سبز این نباشد که «چگونه طبیعت را برای انسان حفظ کنیم؟»، بلکه این باشد که «چگونه باید جایگاه انسان را در طبیعت و در شبکه گسترده حیات دوباره تعریف کنیم؟» پاسخ به این پرسش می‌تواند نه‌تنها سیاست‌های محیط‌زیستی، بلکه تصور ما از توسعه، رفاه، عدالت، پیشرفت و حتی شیوه زندگی انسان مدرن را تغییر دهد.منبع:Heywood, A. (2021). Political ideologies: An introduction (7th ed.). Red Globe Press.👀 Follow us on social media:Telegram: https://t.me/mohsen_hamidianpourInstagram: @mohsen_hamidianpour