اینکه “ته دلت خالی باشه” به‌مراتب از غم و ناراحتی، رنج بیشتری رو به همراه داره. وقتی ناراحتی، باز هم ته ذهنت می‌دونی یه نور کم‌رنگی هست؛ بالاخره شرایط بهتر می‌شه، حل می‌شه یا دست‌کم محو می‌شه. یه روزنه‌ای از امید وجود داره. ولی وقتی دیگه حتی اون نور رو هم پیدا نمی‌کنی، چیزی تو رو به زندگی متصل نمی‌کنه. ته دلت خالی می‌شه. زندگی برات «که چی؟» می‌شه. پوچ می‌شی.