سرد‌ است دستانم کجا گُم‌کرده‌ای من رایخ می‌زند قلبم... کجایی عشقِ بی‌پروا؟دارم وصیّت‌نامه‌ام را با د

سرد‌ است دستانم کجا گُم‌کرده‌ای من رایخ می‌زند قلبم... کجایی عشقِ بی‌پروا؟دارم وصیّت‌نامه‌ام را با دلی پُردردامشب برایت می‌نویسم در اتاقی سردمن سال‌ها تنهای‌تنها در فراموشیباریده‌ام بر بالشم از بی‌هماغوشیدیوانه‌ام، مستم، غم‌انگیزم، پریشانممن رعد و برقم... انفجارِ بغضِ بارانممن نسخه‌ای از دکتری دیوانه هستم کهبا دردِ بی‌درمان و الکل مست مستم کهسر می‌کشد بطریِ مشروبم مرا هرشبمی‌پرسم از خود: جان نَکَندی مستِ لامذهب؟!زُل می‌زنم به قاب عکست روی دیوارمدارم تجاوز می‌کنم به ذهنِ بیمارم...من آخرین مَردَم که قبل‌از مُردَنش مُرده!مَردی که هرروز از تو از عشقت رکب خوردهدیر آمدی! این‌جا فقط خاکسترم ماندهمُشتی خیال از من فقط در بسترم ماندهجان داده‌ام در حسرتِ یک‌لحظه‌ی دیدارجان‌کندنم را هم ندیدی زیر این آواردر زیر آواری سراسر بغض و دلتنگیراحت گذشتی از کنارم با دلی سنگیپروانه‌ات هی دست‌و‌پا زد سال‌ها در توردیر آمدی... حالا که من خوابیده‌ام در گورحتّی اگر می‌آمد این شعرم به چشمانتمن شهریارت می‌شدم! جانم به قربانت!.#مهدی_خدابخش