بند هشتم استغفار امیرالمؤمنین علیه السلام خدایا از تو آمرزش میطلبماز هر گناهی که قبل از آن در درگاهت توبه کرده بودمسپس به ذاتت قسم های با کرامت یادکردمو اولیاءت را از میان بندگان بر خود شاهد گرفتمکه دیگر به سوی معصیت باز نمیگردمولی آنگاه که شیطان با کید و حیله اش مرا هدف گرفتو خواری و بیچارگیم مرا به سوی آن کشانیدو نفسم مرا به سمت آن معصیت خواند،خود را به جهت حیا از بندگانت مخفی ساختم.و این، از گستاخی من نسبت به تو بوددر حالی که میدانستم هیچ پرده و بابی مرا از تو پنهان نمیکندو هیچ حجابی نظر تو را از من نمی پوشاند.پس تو را مخالفت کرده و به آنچه مرا از آن نهی کرده بودی مبادرت نمودم.سپس پرده را کنار زدی و با اولیاءت برابر شدم،گویا همیشه مطیع تو بوده و به سوی اوامرت شتابان و از تهدیدهایت هراسان بوده ام.پس امرم بر بندگانت پوشانده شدو غیر از تو از درون من کسی آگاه نیست،تو نیز مرا جز آن گونه که آنها مرا میشناختند معرفی نکردی،بلکه حتی نعمتهایی را که به آنها میدادی به من هم عطا کردی.سپس مرا به آنها برتری دادی، گویا نزد تو، هم رتبه آنها هستماینها همه نیست مگر به واسطه ی حلم و بردباری تو و نعمت فراوان تو بر من.پس حمد و سپاس ازان توست ای مولای مناز تو درخواست میکنم ای خداهمانطوری که اینگونه گناه را در دنیا مستور و پنهان ساختی،در قیامت نیز مرا رسوا نکنیای بهترین رحم کنندگان.#توبه‌نامه