مدام باید مرور کنیم، چرا ماه هاست در خیابانیم؛ دعوت به انسجام در مقابل دشمن یا تحریک به تفرقه و آشوب؟وقتی آیت الله سید مجتبی خامنه ای، رهبر جدیدمان در پیام های مختلف روی حفظ انسجام اجتماعی و پرهیز از ایجاد شکاف های حتی موجه و اختلافات اجتماعی تاکید می کنند، وقتی دشمن تصریحا دنبال ایجاد شکاف و اختلاف و فتنه است و وقتی یکی از اهداف اصلی تجمعات ما، خاموش کردن فتنه، آشوب و اغتشاش بوده است، امروز روی چه حسابی، از نظر برخی عزیزان، تذکر و حتی نزاع و درگیری درباره حجاب، تبدیل به کارکرد اصلی خیابان شده است؟البته امر به معروف و نهی از منکر تعطیل بردار نیست اما وقتی فردی که مورد امر به معروف و نهی از منکر قرار گرفته، به دلیل استضعاف فکری، درباره درست یا غلط بودن اصل موضوع توجیه نیست، مورد خطاب و عتاب، آن هم در شرایط بعضا نامناسب و در برابر دیدگان دیگران قرار می گیرد، توقع چیست؟ گرویدن به معروف و دوری از منکر و یا پاسخ پرخاشگرانه، رفتار لجوجانه و یا نهایتا سکوت توام با یک تبعیت تنفرآمیز و حفظ ظاهری از جنس آتش زیرخاکستر؟!چه اتفاقی افتاده که بخشی از تجمعی که قرار بود، همه را دعوت به انسجام و همراهی و دشمن را مایوس نماید، بی محابا به شعله افروزی و نفرت پراکنی مشغول شده است در حالی که به گمان خویش، به انجام تکلیف می پردازد، در حالی که هم اکنون واجبی بالاتر از حفظ نظام که آن هم در گروی حفظ انسجام کشور است و حرامی بدتر از نفرت پراکنی و اختلاف افکنی در جامعه ای که ذهنش، هدف تیرهای مسموم فرهنگی، رسانه ای و روانی است، نداریم.البته همانطور که قبلا و بارها نوشته ام، در شرایط فعلی که حکمت حجاب و عفاف به عنوان یک واجب اجتماعی برای بخشی از جامعه روشن نیست، مهمترین اقدام، کار تبیینی و فرهنگسازی است تا اگر کسی را دعوت به حجاب کردیم، بفهمد که این دعوت هم به نفع خودش است و هم به نفع جامعه و متوجه شود که مطالبه رعایت حجاب و عفاف، نوعی دخالت نابجا نیست بلکه یک مطالبه بجا و بحق است.آری! امروز اولین گام در ترویج عفاف و حجاب، مطالبه تکالیف قانونی دستگاه های متولی است؛ به راستی چرا کسی کاری به تکالیف بر زمین مانده شورای فرهنگ عمومی، صداوسیما، فرهنگ و ارشاد، سازمان تبلیغات، صمت، حوزه، روحانیت و ائمه جمعه و جماعت و... ندارد؟! چرا دلسوزان متوجه نیستند که مشکل اصلی از روی سر نیست، بلکه از توی سر است! از لباس کوتاه نیست، از فقر فهم و معرفت است! از عزم هرزگی نیست، بلکه از شدت مسخ شدن بخاطر تهاجم فرهنگی دشمن و ضعف دستگاه های فرهنگی ماست!متاسفانه سالهاست که دیدن بدن های برهنه، برای بخشی از قشر متدین، دردناک تر از دیدن پندارهای پوچ و پوسیده است، در حالی که اگر برعکس بود، چه بسا می فهمیدیم اولین مرحله امر به معروف و نهی از منکر، اخم و تذکر نیست بلکه خیرخواهی و محبت است! و کاش می فهمیدیم که آن اخم و تذکر و تنفرهایی که با ناکاربلدی و از روی عقده گشایی و شاید به حساب خودمان غیرت دینی در دل ها کاشتیم، به بزرگترین مانع برای پذیرش دعوت به خیر و صلاح تبدیل شده اند و کاش قبول می کردیم جلوی ضرر را هر وقت بگیریم منفعت است و کاش بزرگترهای ما بیشتر و پیشتر از دیگران حواسشان به این نکات بود.سیاوش آقاجانی@nazokbin