از دیدگاه یونگ انسان اگر ارتباطش را با معنا، حقیقتی برتر یا امر قدسی قطع کند، آن نیاز عمیق از بین ن

از دیدگاه یونگ انسان اگر ارتباطش را با معنا، حقیقتی برتر یا امر قدسی قطع کند، آن نیاز عمیق از بین نمی‌رود؛ فقط به لایه‌های پنهان روان رانده می‌شود.آنچه سرکوب می‌کنیم، نابود نمی‌شود. ترس‌ها، زخم‌ها، تمایلات و پرسش‌های بی‌پاسخ، در تاریکی ناخودآگاه جمع می‌شوند و روزی به شکلی دیگر خود را نشان می‌دهند؛ گاهی به صورت اضطراب، گاهی احساس پوچی، گاهی خشم بی‌دلیل و گاهی سرگردانی‌ای که علتش را نمی‌دانیم.انسان بیش از نان و آسایش، به معنا نیاز دارد. وقتی این معنا گم شود، روان برای جبران آن راه‌های دیگری پیدا می‌کند؛ راه‌هایی که همیشه به آرامش ختم نمی‌شوند.شاید به همین دلیل است که بسیاری از بحران‌های درونی، نه از کمبود امکانات، بلکه از گم‌کردن جهت و معنای زندگی آغاز می‌شوند. آنجا که روح تشنه است، هیچ موفقیت ظاهری نمی‌تواند عطش را فرو بنشاند.گاهی آنچه ما «حمله ناخودآگاه» می‌نامیم، در حقیقت فریاد بخشی از وجود ماست که سال‌ها نادیده گرفته شده؛ فریادی برای بازگشت به خویشتن، به معنا و به حقیقتی که بدون آن، انسان هرچقدر هم موفق باشد، در درون خود احساس غربت می‌کند.