جامعه تاب‌آور، جامعه‌ای نیست که هرچه بیشتر رنج بکشد و کمتر دم برآورد؛ بلکه جامعه‌ای است که بتواند از دل بحران، ظرفیت تازه بیافریند و ساختارهای بحران‌زا را نازا کند. لذا ضعف حکمرانی نباید با توصیه‌های اخلاقی به بردباری از چشم جامعه پنهان بماند. تاب‌آوری راستین، تحمل منفعلانه دشواری‌ها نیست؛ بلکه توانایی تبدیل تهدید به فرصت، بحران به تجربه یادگیری، محدودیت به خلاقیت و فشار به انگیزه‌ای برای توانمندسازی داخلی است. به گمان نگارنده، کلیدی‌ترین درس این کتاب برای ایران، لزوم بازتوجه به سرمایه اجتماعی و انسجام ملی است. جامعه‌ای که گرفتار شکاف داخلی، بی‌اعتمادی، احساس طردشدگی و انزوا باشد، در برابر فشارهای بیرونی آسیب‌پذیر خواهد بود. با این حال همه مسئولیت متوجه مردم نیست. مردم البته در ساختن تاب‌آوری ملی سهم بزرگی دارند: حفظ امید، تقویت همبستگی اجتماعی، مسئولیت‌پذیری جمعی، گفت‌وگو، همکاری، یادگیری، خشونت‌پرهیزی و حفظ سرمایه‌های فرهنگی و انسانی جامعه، بخشی از این مسئولیت است. با این حال تاب‌آوری ملی بیشتر محصول کیفیت رابطه دولت و جامعه است. در نتیجه حکومت نیز مسئولیت‌هایی گریزناپذیر دارد: حکمرانی کارآمد، تصمیم‌گیری عقلانی، شجاعت خطاپذیری، اصلاح سیاست‌های ناکارآمد، فسادستیزی، تقویت نهادهای عمومی، افزایش شفافیت، حفظ کرامت شهروندان، شنیدن صداهای متفاوت و فراهم آوردن امکان مشارکت واقعی مردم در سرنوشت کشور از آن جمله است. تاب‌آوری ملی زمانی قوام می‌یابد که مردم احساس کنند در سرنوشت کشور سهیم‌اند، صدایشان شنیده می‌شود و منافع مشترک بر تفاوت‌ها، دگرسازی‌ها و رقابت‌های فرساینده غلبه دارد. انسجام ملی نیز پدیده‌ای دستوری و آمرانه نیست؛ بلکه به مشارکت اجتماعی، احساس دلبستگی، اعتماد عمومی، فراگیری و نوعی همسازی و همبازی درباره منافع مشترک نیاز دارد. بنابراین، باید با تقویت سازوکارهای دربرگیرنده، زمینه شکل‌گیری چرخه‌های مثبت اعتماد و انسجام را فراهم کرد. سیاست سدبندی و دگرسازی، تحقیر و تبعیض، حذف و برچسب‌زنی، در بلندمدت از ظرفیت تاب‌آوری ملی می‌کاهد. از این رو، بازسازی سرمایه اجتماعی و نهادی نه امری تشریفاتی، بلکه جزیی از زیرساخت تاب‌آوری ملی است. درس‌آموخته دیگر آن است که تاب‌آوری را نباید با "انزواگزینی" اشتباه گرفت؛ همان‌گونه که تعامل نیز به معنای وابستگی نیست. تاریخ، هم تجربه‌های موفق انزوا و هم تجربه‌های موفق تعامل را پیش روی ما نهاده است. هنر سیاست آن است که نخبگان فراستمند، با شناخت دقیق ظرفیت‌ها و محدودیت‌ها، نقطه مناسب میان استقلال و تعامل، مقاومت و انعطاف، و اصول و مصلحت را بیابند و از ارتباط با جهان برای افزایش توان ملی بهره گیرند. سیاست و تصمیمی که امروز بحران را به تعویق می‌اندازد، اما فردا بر بی‌اعتمادی، مهاجرت سرمایه انسانی، فرسایش نهادی یا شکاف اجتماعی می‌افزاید، بی‌تردید تصمیمی تاب‌آورانه نیست. یافته هشداردهنده دیگر آن است که تاب‌آوری، مانند بسیاری از مفاهیم دیگر، قابلیت "مصادره و تحریف" دارد. نباید آن را چنان تفسیر کرد که حکومت از پاسخگویی معاف شود یا مردم به تحمل هر وضعیت ناخوشایندی فراخوانده شوند. تاب‌آوری این نیست که مردم همیشه هزینه بیشتری بپردازند تا ساختارها کمتر تغییر کنند؛ همچنین به معنای نفی نقد، اعتراض، مطالبه‌گری و اصلاح نیست. برعکس، جامعه‌ای که امکان نقد و اصلاح کم هزینه دارد، از ظرفیت تاب‌آوری بیشتری برخوردار است.از این زاویه، نقد هوشمندانه حکومت، سیاست‌ها و کارگزاران، نه در نقطه مقابل تاب‌آوری، بلکه خود بخشی از تاب‌آوری ملی است. تاب‌آوری، اگر قرار است مفهومی راهگشا باشد، باید دوسویه باشد: جامعه باید ظرفیت ایستادگی، یادگیری، سازگاری و نوسازی خود را افزایش دهد و حکومت نیز باید ظرفیت اصلاح، پاسخگویی، یادگیری از خطا و بازسازی اعتماد عمومی را ارتقا بخشد. تاب‌آوری بدون اصلاح، ممکن است به خوگیری با بحران بیانجامد که در درازمدت فرسایش اجتماعی را در پی می آورد. بنابراین نباید از مفهوم تاب‌آوری چنین نتیجه گرفت که چون ایرانیان در درازای تاریخ تاب آور نشان داده‌اند، پس می‌توانند رنج های بیشتری را نیز تحمل کنند. این برداشت، واژگونه کردن معنای تاب‌آوری است. هدف تاب‌آوری، افزایش ظرفیت رنج پذیری جامعه نیست؛ بلکه افزایش ظرفیت جامعه برای کاهش رنج، گذار از بحران و جلوگیری از تکرار آن است. جامعه‌ای که شهروندانش پیوسته خود را با شرایط نامطلوب وفق می‌دهند، لزوماً جامعه‌ای تاب‌آور نیست؛ چه‌بسا گرفتار نوعی عادت‌وارگی به فرسایش شده باشد. تاب‌آوری زمانی معنادار می شود که توان جامعه برای حل مسئله، اصلاح خطا، یادگیری، نوآوری و ساختن آینده بهبود یابد. چنین فهمی با تأکید کتاب بر عاملیت انسانی، نوسازی، حکمرانی و انسجام اجتماعی سازگار است.