از سوی دیگر، ایران به گواه تاریخ و تجربه، از سرمایه‌هایی کم‌مانند برخوردار است: تاریخی طولانی، تمدنی ریشه‌دار، موقعیتی مهم در جغرافیای سیاسی جهان، سرمایه انسانی گسترده و تجربه‌ای دیرپا از عبور از بحران‌ها و دگرگونی‌های بزرگ. اما هیچ‌یک از این سرمایه‌ها به‌خودی‌خود ضامن آینده‌ای شکوهمند نیستند. میراث تاریخی تنها هنگامی به سرمایه آینده تبدیل می‌شود که در خدمت ساختن آینده قرار گیرد. از همین رو امروز ایران بیش از هر چیز به تغییر راهبردی در نگرش حکمرانی نیازمند است. پرسش راهبردی ایرانیان نباید این باشد که «چگونه سختی‌ها را تحمل کنیم؟» بلکه باید این باشد که "چگونه از دل سختی‌ها، جامعه‌ای توانمندتر، منسجم‌تر، عقلانی‌تر و برخوردارتر از ظرفیت تصمیم‌گیری بسازند؟ به باور من، پرسش واقعی تاب‌آوری همین است. ایستادن بدون اسارت در جمود؛ تعامل کردن بدون افتادن در وابستگی؛ انعطاف پذیری بدون فراموشی اصول؛ و اصلاح کردن بدون از دست دادن هویت. فشرده سخن اینکه، ایران برای ماندن، علاوه بر ایستادگی، به نوسازی نیاز دارد؛ فقط به منابع نیاز ندارد، به حکمرانی خردمندانه نیازمند است؛ فقط به قدرت نیاز ندارد، به انسجام نیاز دارد؛ و بیش از همه، به مردمی نیاز دارد که خود را صاحب آینده این سرزمین بدانند. این حقیقت را باید با ژرفای جان دریافت که پایداری ملت‌ها بیش از آنکه محصول قدرت عریان باشد، حاصل ترکیب هوشمندانه دیپلماسی، نوسازی گزینشگرانه، انسجام اجتماعی و هویت ملی ماندگار است. پس باید تاب‌آوری را از هنر زنده ماندن به هنر بهتر شدن ارتقا داد. اگر جز این باشد، از تاب آوری معنازدایی شده است. بنابراین رساترین پیام کتاب برای ایران امروز این است که مردم نباید فقط برای دوام آوردن تربیت شوند؛ بلکه حکومت نیز باید بهتر حکمرانی کردن را بیاموزد.@Nedaye_siyasat