شرزین:آه شیخ، ریشِ ریا درآمده. روزگاری سخن از خرد گفتم دندانم شکستید و امروز در پی لقمه‌ای قلم می‌تر

شرزین:آه شیخ، ریشِ ریا درآمده. روزگاری سخن از خرد گفتم دندانم شکستید و امروز در پی لقمه‌ای قلم می‌تراشم می‌شکنید. چه بنایی می‌‌خواستم برآورم در این ویرانه و چنان کردید که بر پای خویش ایستادن نمی‌توانم و هردَم در ظلمات خندقی یا چاهی فرو می‌افتم؛ و از درد، اندیشه فراموش کرده‌ام.استاد: هر چه برآمد از توست شرزین؛ نمی‌شد بگویی غلط کردم؟شرزین: به خدا می‌گفتم اگر کرده بودم.طومار شیخ شرزینبهرام بیضایینگاران؛ ادبیات و داستان.