ناباورانه مطلع شدم که محمد مصطفوی تهرانی، دبير انجمن هنرمندان نابينا و كم‌بينا و دوست عزیزم در فضای مجازی که هیچ‌وقت نشد از نزدیک او را ببینم، پس از سال‌ها مبارزه با سرطان، از دنیا رفت.محمد سرشار از پویایی و انرژی برای ایجاد تغییر بود. از اوایل دهه ۱۳۸۰ در پی آن بود که انجمن هنرمندان نابینا و کم‌بینا را پایه‌گذاری کند و سرانجام در سال ۱۳۸۹ انجمن را به ثبت رساند. او و تیم هنرمندش متشکل از دوبلورهای کم‌بینا و نابینا، فیلم‌ها و انیمیشن‌های زیادی را با مهارت و هنرمندی #دوبله کردند. محمد عاشق دوبله بود و می‌گفت که دوبله‌ی فيلم‌های سينمايي با صدای #گويندگان_نابينا_و_كم‌بينا در دنیا بی‌سابقه است و خوشحال بود از این که انجمن هنرمندان #نابينا و #كم‌بينای ایران این کار بی‌نظیر را پایه‌گذاری کرده است. محمد با هوش سرشاری که داشت، عینک خاصی اختراع کرد که به او که‌کم‌بینا بود اجازه می‌داد رانندگی کند. این نوآوری گواهینامه ثبت اختراع گرفت. محمد سال‌های زیادی نه فقط با سرطان، بلکه با مشکلات ناشی از #کمبود_دارو مبارزه کرد. ژانویه ۲۰۲۴ برایم نوشت: «هفته گذشته برای #شیمی_درمانی به مدت ۲۱ روز #بیمارستان_امام_خمینی بستری بودم. بیماران #اس‌ام‌ای و ماهایی که درگیر شیمی‌درمانی بودیم، کنار هم بودیم. جلوی چشمم ۴ نفر فوت شدند. تنها دارویی که می‌تونه به من کمک بکنه، اجازه واردات نداره‌. یک داروی تکراری رو برای بار دهم تو این سال‌ها به من تزریق کردن اما بی‌نتیجه (بود) و دچار #افت_پلاکت شدم.»با این که در جریان بیماری‌ #محمد_مصطفوی بودم، خبر فوتش غافلگیر و غمگینم کرد. افسوس که او نیز همچون دیگر بیماران و دردمندان، قربانی سیاست‌هایی شد که به‌جای مرهم‌گذاشتن، رنجی به رنج‌هایش اضافه می‌کرد. حیف از انسانی با اینهمه سرمایه‌ی فکری و معنوی، شور و انرژی برای آفرینش، استعداد و هنر، و ذهن درخشان، که اگر داروی لازم را دریافت می‌کرد، اینقدر زود از دنیا نمی‌رفت... محمد در همین فرصت کوتاه برای زیستن، به قدرِ چند زندگی از خودش میراث معنوی به‌جا گذاشت که یقین دارم در تاریخ هنر و دوبله و #حقوق_معلولیت برای همیشه به یادگار خواهد ماند.سفرت بخیر رفیق راه دور...#نگین_حسینی #محمد_مصطفوی_تهرانی #سرطان #واردات_دارو