🔸 تحولات سیاسی ایران در دوران پساجنگ 🔹 مهدی معتمدی مهر🔹 دوماهنامه چشم‌انداز ایران🔹 شماره ۱۵۸ 🔹 تیر و مرداد ۱۴۰۵@Nehzatazadiiran 📌 پیش‌بینی دقیق تحولات سیاسی ایرانِ پس از جنگ و پاسخ به این پرسش بنیادین که «چنان‌چه توافقی ولو نسبتاً پایدار به دست آید، نقش و جایگاه گروه‌ها و جریانات سیاسی درون و بیرون از حاکمیت چه خواهد بود؟» به جهاتی سخت یا حتی غیرممکن به نظر می‌رسد. 📌 عدم اختلال در مدیریت دولت و رهبری نسبتاً موفق جنگ در شرایط حاد یادشده ثابت کرد که اگرچه «نظارت استصوابی» و «سیاست حذف» سالیانی است که مانع از گردش دمکراتیک قدرت شده و اگرچه به موجب اصل ۱۱۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی، ولی فقیه واجد قدرت سیاسی فوق‌العاده و اختیارات گسترده فردی است، اما ساختار نظام جمهوری اسلامی ایران، متاثر از تغییرات بنیادینی که انقلاب اسلامی در مناسبات کلان قدرت مستقر ساخته است، یکسره قائم به فرد نیست و امکان تجمیع مطلق قدرت وجود ندارد. 📌 جنگ خانمان‌سوزی که آمریکا و اسراییل در سایه بی‌تفاوتی و مسئولیت‌گریزی رهبران جهان و به‌ویژه اکثریت قریب به‌اتفاق زمامداران سیاسی اروپا و سازمان‌های بین‌المللی و حقوق بشری رقم زدند، فراتر از تبعات اقتصادی و خسارات عظیم مالی، زمینه توقف نسبی فرآیند گذار به دمکراسی و تعلیق جامعه مدنی ایران را فراهم آورد و منجر به تضعیف جدی روش‌های اصلاح‌طلبانه و تنزل جایگاه سیاسی و ظرفیت اجتماعی سیاست‌ورزی خشونت‌پرهیزِ استوار بر حاکمیت قانون شد. 📌 عملکرد هر حاکمیت سیاسی، محصول سیاست‌ها، برنامه‌ها، روش‌ها و راهبردهایی است که در طول سال‌ها به کار گرفته است. وضعیت بحرانی کنونی، محصول سیاست‌های نادرست و کارشناسی‌نشده و شعارزده مانند اصرار بر غنی‌سازی، مرگ‌خواهی، انزواطلبی بین‌المللی و نادیده گرفتن حقوق اساسی و حاکمیت ملت است. مادامی که بر تکرار همان سیاست‌ها و ساختارها اصرار شود و تغییرات بنیادین پذیرفته نشود، نه‌تنها آینده‌ای مطلوب‌تر در دسترس قرار نخواهد گرفت، بلکه بر کوه مطالبات پاسخ‌داده نشده مردم افزوده شده و سطح و عمق نارضایتی عمومی افزایش خواهد یافت و چه‌بسا زمانی برسد که کار به نقطه بازگشت‌ناپذیر برسد. 📌 با برانگیختن توده‌ها و دمیدن بر شیپور شعار و ادعا و رجزخوانی می‌توان مانور قدرت داد. می‌توان بر صندلی قدرت نشست، اما نمی‌توان استقرار یافت و برنامه بلندمدتی را تدوین کرد و به اجرا گذاشت. بدون پر کردن شکاف دولت ـ ملت و در غیاب حداکثر توان مشارکت جامعه مدنی مشتمل بر نیروهای ملی، اصلاح‌طلب، عدالت‌خواه، خشونت‌پرهیز و قانون‌گرا و همچنین در نبودِ حاکمیت قانون دمکراتیک و عادلانه و بدون به رسمیت شناختن حقوق اساسی زنان، مردان، جوانان، اصناف و اقوام ایرانی و تن دادن به حاکمیت ملت نمی‌توان نسبت به بهره‌گیری موثر از ظرفیت سازنده مردم در راستای حرکت مستمر به سوی توسعه، رشد سرمایه اجتماعی و دستیابی به امنیت ملی پایدار امیدوار بود. 📌 این که کدام جریان دست بالا را پیدا خواهند کرد، از یک سو به مولفه‌های داخلی از قبیل احتمال همیشگیِ بروز جنبش‌های اعتراضی ناشی از کمیت و کیفیت بحران پیش‌رونده اقتصادی و حجم نارضایتی سیاسی و اجتماعی مردم باز می‌گردد و از سوی دیگر، به امکان و میزان نقش‌آفرینی، نفوذ و ظرفیت مداخله‌جویانه و تخریب‌گرایانه اسراییل در هر دو کشور ایران و آمریکا وابسته است. هیچ تضمینی وجود ندارد که کاری را که آمریکا و اسراییل با بمباران و حمله نظامی نتوانستند به سرانجام برسانند، جریاناتی از قبیل پایداری و شخصیت‌هایی مانند احمدی‌نژاد و رسایی و ثابتی به آخر نرسانند.📎متن کامل یادداشت را در لینک زیر مطالعه فرمایید:https://telegra.ph/NAI-08-03-5📎با ما از طریق آدرس زیر در تماس باشید:@Nehzatazadiran