رها کن، بگذار راحت باشند، بگذار هرچه دلشان خواست بگویند اگر این‌جوری تخلیه می‌شوند، اگر آرام می‌گیرن

رها کن، بگذار راحت باشند، بگذار هرچه دلشان خواست بگویند اگر این‌جوری تخلیه می‌شوند، اگر آرام می‌گیرند و این آخرین راهی‌ست که برای روانِ به بن‌بست رسیده‌شان مانده. اصلا گاهی بهای موفقیت این است که آماده‌ی سر ریزِ خشمِ آدمی باشی که به هر دلیلی در همان مسیری که تو با تمام توانت تا انتهاش را رفته‌ای، موفق نشده، آدمی که عقده‌ها و چراها و کمبودهای جهانش، امانش را بریده و به تو که رسید، حبابِ عقده‌ها و بغض‌هاش ترکیده و قادر به کنترل سپاه خشم و اندوه‌ تلنبار شده‌اش نیست. باید با این تلخی‌ها کنار بیایی و به منطق و درستی و نادرستیِ بعضی حرف‌ها فکر نکنی.همه که بلد نیستند منصفانه تحسین کنند و حفره‌های خالی درونشان را از داشته‌های دیگران تفکیک! همه که بلد نیستند از موفقیت‌ها و نورهای حوالی جهانشان خوشحال شوند. خیلی‌ها کم‌طاقت‌ و نا واردند و آرزوهای گم‌شده و نارسیده‌شان را از تویی که بعد از سال‌ها تلاش و ایستادگی و کم نیاوردن رسیده‌ای، طلبکار می‌شوند. آدم‌ها مراحل سختی که پشت سر گذاشته‌ای را نمی‌بینند و تو از دور، انسان بی‌دردی به نظر می‌رسی که بدون زحمت به جایگاه و شرایطی رسیده که آرزوی آن‌هاست و تصور می‌کنند که راحت بوده و تصور می‌کنند که چرا آن‌ها نه؟ و تصور می‌کنند لابد تو سهم موفقیت و خوشبختی آن‌ها را خورده‌ای و تصور می‌کنند اگر جای آن‌ها تنگ است، برای این است که تو درشت نشسته‌ای!گاهی هم باید تخریب‌ها و توهین‌ها و حسرت‌های نابه‌جا را به‌عنوان امری طبیعی و ناگزیر به رسمیت شناخت و رد شد.بعضی‌ آدم‌ها از شدت نشدن‌ها و نتوانستن‌ها، حالشان خوب نیست و حالشان خوب نیست و حالشان خوب نیست و به تو که می‌رسند، ناگزیر، سر ریز می‌شوند و این بخش اندوهناک و اجتناب ناپذیری از جهان هستی‌ست و از تو کاری برای همه‌ی آدم‌ها و همه‌ی نشدن‌ها و نرسیدن‌ها و نداشتن‌ها ساخته نیست...اجتناب ناپذیر است که به شرایط ایده‌آلی برسی و عده‌ای نباشند که نتوانند این رسیدن را تحمل کنند. اجتناب‌ناپذیر است...#نرگس_صرافیان_طوفان‌