🧠مطالعات تصویربرداری و گزارش‌های نورولوژیک، تغییراتی را در شبکه‌های فرونتو-تمپورو-پریتال و نواحی‌ای مانند قشر پیش‌پیشانی و اینسولا گزارش کرده‌اند. یکی از مدل‌های مطرح این است که اختلال در ارتباط میان ادراک، پردازش هیجانی و تجربه‌ی «خود» باعث می‌شود مغز نتواند تجربه‌ی درونی فرد را به‌درستی با واقعیت بیرونی هماهنگ کند.در نتیجه، ممکن است یک تجربه‌ی غیرعادی به یک توضیح هذیانی تبدیل شود:«اگر هیچ حسِ زنده بودن ندارم، شاید واقعاً زنده نیستم.»البته این یک مدل نوروسایکولوژیک است، نه یک مکانیسم قطعی؛ چون شواهد نوروبیولوژیک سندرم کوتار هنوز محدود و عمدتاً بر اساس گزارش‌های موردی و مطالعات کوچک است.⁉️پس اینجا سؤال عمیق تری از تجربه ما از زیستن ایجاد میشودآیا زنده بودن فقط به ضربان قلب و فعالیت مغز محدود است؟یا اینکه حس زنده بودن، تجربه‌ای است که از همکاری پیچیده‌ی ادراک، هیجان، حافظه و خودآگاهی ساخته می‌شود؟💫 با ما همراه باشیدانجمن علوم اعصاب گاباآکادمی هوش مصنوعی گابا