● ۱۲ نقطهٔ سیاه در این تصویر وجود دارد؛ درحالی‌که نمی‌توانید همهٔ آن‌ها را هم‌زمان ببینید. واقعیت می‌تواند همین‌قدر آشکار باشد، اما با یک حیله از دید ما پنهان شود! این تصویر «خطای انقراض نینیو» نام دارد و توضیح آن فقط به «فریب مغز» یا محدودیت توجه مربوط نیست؛…🧠 چرا نمی‌توانیم هر ۱۲ نقطهٔ سیاه را هم‌زمان ببینیم؟در این تصویر واقعاً ۱۲ نقطهٔ سیاه وجود دارد؛ اما وقتی به یکی از آن‌ها خیره می‌شویم، بعضی از نقاط دیگر ناپدید می‌شوند یا لحظه‌ای چشمک می‌زنند. این پدیده «خطای انقراض نینیو» نام دارد.📌«خطای انقراض نینیو» نوعی خطای دید است که در آن نقاط واقعیِ واقع‌شده در دید محیطی، تحت‌تأثیر الگوهای اطراف، موقتاً ناپدید به نظر می‌رسند.دلیل اصلی، تفاوت میان «دید مرکزی» و «دید محیطی» است.وقتی مستقیماً به یک نقطه نگاه می‌کنیم، تصویر آن روی ناحیهٔ مرکزی شبکیه یا «گودی مرکزی» می‌افتد؛ بخشی که جزئیات را با وضوح بالایی پردازش می‌کند. به همین دلیل، نقطه‌ای که مستقیماً به آن نگاه می‌کنیم کاملاً واضح دیده می‌شود.اما نقاط دیگر در دید محیطی قرار می‌گیرند؛ جایی که قدرت تفکیک جزئیات کمتر و میدان‌های گیرندهٔ نورون‌ها بزرگ‌تر است. در این بخش، خطوط خاکستری متقاطع و الگوی تکرارشونده با نقاط کوچک سیاه رقابت می‌کنند. پردازش کنتراست، تعاملات مهاری و تمایل مغز به یکپارچه‌سازی الگو باعث می‌شود برخی نقاط در امتداد خطوط خاکستری حل شوند و موقتاً از ادراک آگاهانه ناپدید به نظر برسند.حرکت‌های بسیار ریز و ناخودآگاه چشم نیز جای نقاط را نسبت به دید مرکزی و محیطی تغییر می‌دهند؛ بنابراین نقاط مختلف، یکی پس از دیگری ظاهر و محو می‌شوند.پس نقاط واقعاً ناپدید نشده‌اند؛ آنچه تغییر می‌کند، بازنمایی آن‌ها در دستگاه بینایی ماست. توضیح این خطای دید فقط «مهار جانبی شبکیه» نیست؛ پردازش‌های قشری، تشخیص جهت خطوط، گروه‌بندی ادراکی و محدودیت وضوح دید محیطی نیز در آن نقش دارند.این تصویر یک حقیقت مهم دربارهٔ مغز را نشان می‌دهد:ما جهان را مانند دوربین ثبت نمی‌کنیم؛ مغز بر اساس اطلاعات حسی، توجه، زمینه و الگوهای اطراف، تصویری از واقعیت می‌سازد. بنابراین ممکن است چیزی کاملاً در برابر چشمان ما وجود داشته باشد، اما در همان لحظه وارد تجربهٔ آگاهانه‌مان نشود.واقعیت همیشه پنهان نیست؛ گاهی معماری ادراک ما اجازه نمی‌دهد همهٔ آن را یک‌جا ببینیم.📚 منابع:Ninio, J., & Stevens, K. A. (2000). Variations on the Hermann grid: An extinction illusion. Perception, 29(10), 1209–1217.Schiller, P. H., & Carvey, C. E. (2005). The Hermann grid illusion revisited. Perception, 34(11), 1375–1397.Qian, K., Yamada, Y., Kawabe, T., & Miura, K. (2012). The role of orientation processing in the scintillating grid illusion. Attention, Perception, & Psychophysics, 74, 135–147.@dr.neurosafari#نوروساینس #مغز #خطای_دید #ادراک #بینایی #شبکیه #علوم_اعصاب #روانشناسی_شناختی