ادبیاتِ مادرییا عکاسی از روح🖋 ملیحه حکیم، نویسنده و پژوهشگر فارسی و روسیادبیاتِ روسی همیشه امری غری

ادبیاتِ مادرییا عکاسی از روح🖋 ملیحه حکیم، نویسنده و پژوهشگر فارسی و روسیادبیاتِ روسی همیشه امری غریب را در من برانگیخته؛ به نحوی که مشابهش را در رویارویی با ادبیاتِ فارسی ندیده‌ام. شاید آن ناشناختگی یا مه‌آلودبودنِ آثار باشد که هر بار شگفت‌زده‌ام می‌کند امّا گمان می‌کنم مسئله کمی عمیق‌تر از این‌هاست. نوعی اشتراکِ ذاتی و درونی با این ادبیات حس می‌کنم؛ درست است که زبانِ مادری‌ام فارسی است امّا گمان می‌کنم هر آدمی می‌تواند ادبیاتِ مادری یا حتّی ورزش یا هنرِ مادری نیز داشته‌باشد. ادبیاتِ مادریِ من روسی است؛ روحِ سرد و سرمازده‌ام -که از چشمِ همگان پنهان است و حتّی برایِ دیگران باورناپذیر- خود را در آیینه‌ی ادبیاتِ روسی می‌بیند و لبخندی از سرِ مستی بر لبانش می‌نشیند. انگار بزکِ زبانِ مادری باعث شده این همه تنهایی و سکوت و سردی را دیگران نبینند در من. فقط من و ادیبانِ روسیم که جان‌هایِ جدا و منزویِ یکدیگر را می‌شناسیم؛ شناختی به مثابه‌ی عکاسی از روح، دقیق، شفاف، سرد و صریح.منبع: کلمه‌به‌گور@Nevisandegikhallagh