نویسندگی، بیشتر از اون که محصول دانش باشه، محصول عطشه. وقتی تمام کلاس‌ها و کتاب‌های آموزشی تمام می‌ش

نویسندگی، بیشتر از اون که محصول دانش باشه، محصول عطشه. وقتی تمام کلاس‌ها و کتاب‌های آموزشی تمام می‌شه، یک دست باقی می‌مونه و یک درون. یک قلم باقی می‌مونه و یک نیاز. اون کلاس و کتاب اگه تونسته باشه ماجراهای پنهان در رگ و پی ما رو بلرزونه و بیدار کنه، ما خواهیم نوشت ولی اگر فقط ما رو به سری پر از دانسته و جزوه تبدیل کرده باشه، نتونسته کمکی به نویسنده کنه.نوشتن، کندن تونلی به سمت خود برای فرار از زندان محدودیت و خفگیه.نوشتن، برگشتن به اون ساعت ازکارافتاده‌ست که با یه باطری قلمی، دوباره تیک‌تاک می‌کنه.نوشتن، ساختن آرزوهاییه که هیچ‌وقت خود زندگی اجازه نمی‌ده ساخته بشه. خیال‌های زنجیر پاره‌کرده، دوست‌داشتن‌های محال، خشم‌های تاییدنشده.ما نمی‌نویسیم که تایید، جایزه یا وجه نقد بگیریم. ما می‌نویسیم چون انسانیم. چون هستیم. مثل دیوارنویسی که همه‌ی دیوارها، یعنی کاغذها و همه‌ی اسپری‌های رنگ یعنی کلمه‌ها دراختیارشه و ساکت و مشتاق نشسته تا صدای درون نویسنده بلند بشه و به گوش برسه.برای نوشتن، کسی به کسی اجازه نمی‌ده. ما یا نوشتن رو دوست داریم و می‌نویسیم، یا ترجیح می‌دیم ماجرایی باشیم ناگفته. نوشتن، یک اجازه نیست. یک خواستنه.