نوشتن با یک صدا یا صداهای بسیار؟در نوشتن، معمولن صدا با این ویژگی‌ها تعریف می‌شود: لحن، آهنگ، بافت، و ظرافتِ یک آگاهی منحصربه‌فرد.از آنجا که ما چندذهنی هستیم، دارای صداهای متنوعی نیز هستیم. این بخشی از موهبت ما به‌عنوان موجوداتی زبان‌ساز است. برای آگاه‌تر شدن از صداهای متعدد ذهن چندگانه‌ی خود، می‌توانیم تجربه کنیم که در موقعیت‌های مختلف، صداهای متفاوتی را به کار بگیریم. با سه نوع صدا سروکار خواهیم کرد:صدای تک‌گویی: جست‌وجوی «من»صدای گفت‌وگویی: جست‌وجوی «تو»صدای چندگویی: جست‌وجوی «ما»جست‌وجوی «من»، «تو» و «ما»جست‌وجوی صدای تک‌گویانه رو به درون است؛ از یک جایگاه سخن می‌گوییم و تلاش می‌کنیم آن را حفظ کنیم.جست‌وجوی صدای گفت‌وگویی رو به بیرون است؛ تلاش می‌کنیم به کسی برسیم و با تغییر و جابه‌جایی مسیر گفت‌وگو، خودمان را منطبق کنیم.جست‌وجوی صدای چندگویانه در چندین جهت حرکت می‌کند؛ مانند نقاشی‌های کوبیستی پیکاسو و داستان‌های تونی موریسون.هنگامی که از تک‌گویی و از مسیر گفت‌وگو فراتر می‌رویم، صدای چندگانه را می‌شنویم؛ صدای زاویه‌دیدهای متعدد که دیدگاه‌ها و شیوه‌های گوناگونِ دیدن، بودن، انجام دادن، داشتن، احساس کردن و اندیشیدن را در نظر می‌گیرد.همین ویژگی است که ما را بیش از هر چیز انسان می‌کند.این صداهای چندگانه ممکن است با یکدیگر موافق نباشند، اما به یکدیگر فضا می‌دهند و ما را به پذیرفتن دیدگاه‌های جایگزین دعوت می‌کنند. در نوشتن، اگر به "چندصدایی" اجازه‌ی کار بدهیم، ما را به سوی تحول و بینش بیشتر می‌برند.منبع: Writing the Natural Way، گابریله ریکو، فصل یازده، ترجمه‌ی خانه‌ی نویسندگی خلاق@Nevisandegikhallagh