♦️واسازی‌ی کلان‌روایت ملی‌گرا-سلطنت‌طلبانه از ایران و گشودن صحنه برای ایرانی‌‌ی بی‌شوکت✍حسن محدثی‌ی گیلوایی۸ شهریور ۱۴۰۵هم‌کار ارج‌مند سپاس‌گزار ام بابت نقادی و پرسش‌گری‌های شما!https://t.me/NewHasanMohaddesi/14654گمان دارم پاسخ پیشین من بسیار کوتاه و موجز بود و من فقط توانستم رؤوس پروژه‌‌ای فکری را بیان کنم و لاجرم، شرح مجمل و ناکافی ام به‌حق ابهاماتی را برانگیخته است.من خواهان این نیستم که در برابر کلان‌روایت ملی‌گرا-سلطنت‌طلبانه از ایران، کلان‌روایت دیگری را به‌عنوان بدیل، علم کنیم بل‌که خواهان واسازی‌ی این کلان‌روایت هستم تا امکان روایت‌گری‌های جدید و زیستن‌های جدید فراهم شود. در این هفت سالی که جسته و گریخته به این موضوع پرداخته ام، دریافته ام که سلطه‌ی همه‌جانبه‌ی این کلان‌روایت بر فضای فکری‌ی ما چنان است که عموم مردم عناصر روایی اش رو هم‌چون امری بدیهی می‌انگارند. در آغاز که اصلا به پرسش گرفتن اش هم امری ممنوعه بود. حتا اکنون نیز پرسش‌گری و تردید در مولفه‌های سازنده‌ی این کلان‌روایت هم‌چون ذنب لایغفر است. سلطه‌ی گفتمانی‌ی این کلان‌روایت چنان نیرومند بوده که پرسش‌گری در باب مولفه‌های آن، برای فرهیخته‌گان ایرانی نیز امری عجیب و غریب می‌نماید؛ چه رسد برای مردم عامی!آیا خود این‌که امروز شما و برخی دوستان دیگر بر لزوم تولید اثر در فرهنگ‌های اتنیکی تاکید دارید، محصول به پرسش کشیده شدن جدی‌ی کلان‌روایت ملی‌گرا-سلطنت‌طلبانه از ایران نیست؟من در حوزه‌‌ی روشن‌فکری‌ی ایران به‌ندرت دیده ام که سلطه‌ی همه‌جانبه‌ی این کلان‌روایت مورد نقادی قرار گیرد و هنوز معدود منتقدان آن تحت حملات شدید حاملان و مصرف‌کننده‌گان این کلان‌روایت قرار دارند. چه بسا روشن‌فکران دل‌سوز در اتنیک‌های ایرانی هم از آن سو درگیر روایت‌گری‌های قومی می‌شوند و مسیری واگرایانه را طی می‌کنند.آن‌چه من از آن دفاع می‌کنم روایت‌گری‌ای از ایران است که تکثر و زیستن‌های جدید را ممکن کند؛ نه از طریق برساخت یک کلان‌روایت جدید بل‌که از طریق واسازی‌ی کلان‌روایت موجود از ایران با تکیه بر: -سرمایه‌ی ایران معرفی کردن یکایک فرهنگ‌های موجود در این سرزمین،- برجسته ساختن تاریخ کنش‌گری و نقد ریشه‌ای تاریخ بنده‌گی و ممکن ساختن تحقق شهروندی و ارتقای رعیت مدرن به شهروند؛- نقد همه‌ی اشکال انحصارگرایی، از جمله انحصارگرایی‌ی سیاسی و اقتصادی و دینی و زبانی و بسترسازی برای کثرت‌گرایی و دموکراسی و مقابله با همه‌ی اشکال اقتدارگرایی؛- اسطوره‌زدایی برای تحقق کنش‌گری‌های خودتعیین‌گرانه و آزاد کردن نسبی‌ی فردا از سلطه‌ی گذشته‌ی تاریخی و فرهنگ سیاسی‌ی مخرب آن؛- مقاومت در برابر تحریف تاریخ این سرزمین و بسترسازی برای روایت‌گری‌های جدید و ممکن ساختن نگرش‌های جدید.البته، من بین دعوت شما و مسیری که در حال طی کردن آن هستم، منافاتی نمی‌بینم. این دو حرکت می‌توانند مکمل هم باشند. اما گمان می‌کنم برای خودباوری‌ی آن "میلیون‌ها" قهرمان بالقوه‌ی مد نظر شما، واسازی‌ی این کلان‌روایت و به چالش کشیدن هژمونی و استیلای همه‌جانبه اش امری ضروری است. مادربزرگی که من از آن سخن گفته ام -مادربزرگ ایرانی در سراسر ایران و کسی که زبان اش غیر از زبان فارسی است- انسان بی‌شوکتی (little people) است که تا وقتی که انسان شوکت‌مند (great poeple) در صحنه‌ی روایت‌گری مسلط است، نمی‌تواند رخ بنماید. مادر بزرگ من و شما چه جایی در صحنه‌ی روایت‌گری خواهد داشت تا وقتی که این صحنه را کورش کبیر، داریوش کبیر، شاه عباس کبیر، نادر شاه کبیر، رضا شاه کبیر، و محمدرضا شاه کبیر، و دیگر کبیرها اشغال کرده اند؟ آیا نباید نخست از طریق واسازی‌ی کلان‌روایت استیلایافته بر صحنه، راه را برای ورود انسان بی‌شوکت (یعنی یکان یکان "از همین مردم") باز کنیم و به او یادآوری کنیم: اکنون تو می‌توانی کنش‌گری کنی. به دستان ات و به پاهایت بنگر! هان برخیز، صحنه از آن توست! هان اجازه نده این کارخانه‌ی روایت‌گری و کبیرسازی، تو را به سیاهی‌ی لشکر یک کبیر جدید بدل کند!پس شاید به‌تر آن باشد که هم‌زمان هر دو کار را دنبال کنیم: هم واسازی‌ی کلان‌روایت ملی‌گرا-سلطنت‌طلبانه از ایران و هم روایت‌گری‌های متکثر در میان اجتماعات و خرده اجتماعات ایرانی. این دو حتا می‌توانند هم‌دیگر را تقویت کنند.#گیلان#کورش#واسازی#زبان_گیلکی#برساخت_تداوم#انسان_بی‌شوکت#برساخت_وحدت#انسان_شوکت‌مند#کلان_روایت_ایران#انحصارگرایی_زبانی#کلان‌_روایت_ملی‌گرا_سلطنت‌طلبانه@NewHasanMohaddesi