♦️پیامی از استاد یوسفی‌ی عزیز در باره‌ی کودتای داریوش✍حسن محدثی‌ی گیلوایی۵ شهریور ۱۴۰۵دی‌روز چهار شه

♦️پیامی از استاد یوسفی‌ی عزیز در باره‌ی کودتای داریوش✍حسن محدثی‌ی گیلوایی۵ شهریور ۱۴۰۵دی‌روز چهار شهریور پیامی مهربانانه و سخاوت‌مندانه و البته هم‌راه با انتقاداتی چند از استاد یوسفی‌ی عزیز دریافت کردم و اعلام کردند که ایشان در کتاب خود از کودتای داریوش سخن گفته اند.من در بحث از کورش بارها به کار استاد یوسفی ارجاع داده ام و قسمت‌هایی از نوشته‌ی ایشان را تحسین و برخی موارد را نیز نقد کرده ام. اثر دو جلدی‌ی ایشان اثری محققانه و خواندنی است. وقتی کتاب ایشان را می‌خوانیم با ذهنی پرسش‌گر مواجه می‌شویم که تقلیدی سخن نمی‌گوید و بسیاری مواقع نظرات مورخان مختلف را به چالش می‌کشد و این روحیه بسیار آموزنده است و کتاب دو جلدی‌‌ی ایشان نکات آموزنده‌ی زیادی دارد.با این حال، مهم‌ترین نقدی که به اثر استاد یوسفی وارد است، نادیده گرفتن متغیر چندخداپرستی‌ی شاهان هخامنشی و غفلت از نگاه دین‌پژوهانه در نگارش تاریخ هخامنشیان است. من به این نقد در کتاب ام پرداخته ام. اما حالا با این پیام می‌دانیم که در میان روایت‌گران ایرانی‌ی تاریخ، بعد از احمد کسروی و باستانی‌ی پاریزی، استاد یوسفی نیز از کودتای داریوش سخن گفته است. مثلا ایشان در صفحه‌ی ۳۸۰ جلد اول کتاب ایران در روزگاران پیش از اسلام نوشته اند:"بعدها داریوش در کتیبة مشهور بیستون و برخی کتیبه‌های دیگر، شرح این کودتا را تقریبا با ذکر جزئیات و با افتخار روایت کرده است که البته، به رغم اهمیت بسیار و گزارش منحصر به فرد آن از جهت قدمت آن، جای تردید و تامل دارد" (یوسفی، ۱۳۹۶ ج۱: ۳۸۰؛ انتشارات نقد فرهنگ).ایشان به‌درستی می‌گوید روایت داریوش در کتیبه‌ی بیستون جای تردید و تامل دارد، زیرا این سند با این‌که درجه‌ی اول است، حکومتی است و ممکن است او بردیای راستین را کشته باشد، ولی او را بردیای دروغین معرفی کرده باشد.از استاد یوسفی‌ی عزیز که هم‌چنان شاگردنوازی می‌کند، بسیار قدردانی می‌کنم! من در دهه‌های شصت و هفتاد خورشیدی و نیز دهه‌های دیگر توفیق شاگردی‌ی ایشان را داشتم؛ نخست از طریق خواندن نوشته‌های‌شان در روستا و سپس از طریق شرکت در جلسات‌شان در دوران دانش‌جویی در دانش‌گاه تهران و سپس دریافت متون تحقیقی‌ی تاریخی‌شان. در دهه‌های بعد نیز توفیق داشته ام به‌لطف خاص ایشان، نوشته‌های تاریخی‌ی ایشان را در باره‌ی تاریخ اسلام و ایران بخوانم و بیاموزم.یاد ایام سخت دهه‌‌های شصت و هفتاد و هشتاد گرامی (کلا انگار سخت بوده)! و برای استاد عزیز که سال‌ها است دور از وطن می‌زیند و هرگز از کوشش برای آگاهی‌بخشی و تحقیق دست نکشیده اند، آرزوی سلامتی دارم! من از ایشان بسیار آموخته ام و همواره سپاس‌گزار وجود ارزش‌مندشان هستم!وقتی به رابطه‌ی خود ام با استاد یوسفی فکر می‌کنم، درمی‌یابم که معلمان ما دو گونه هستند: معلمان فصلی که در دوره‌ای خاص از زنده‌گی‌مان از آن‌ها چیزی آموخته ایم؛ و معلمان دایمی که به‌طور مداوم و در دهه‌های مختلف زنده‌گی‌مان از آن‌ها آموخته ایم. این بدان معنا است که معلم دائمی کسی است که به‌طور مداوم خود را بروز می‌کند و همیشه چیزهای تازه‌ای برای آموزاندن دارد.همین‌جا صمیمانه اعتراف می‌کنم که استاد یوسفی معلم دایمی‌ی من بوده اند و من در دهه‌های مختلف از او چیزهایی آموخته ام. یکی نغز بازی کند روزگارکه بنشاندت پیش آموزگاراز نقدهای ایشان هم تشکر می‌کنم! امیدوار ام فرصتی برای گفت‌وگو پیش بیاید!#بردیا#داریوش#احمد_کسروی#استاد_یوسفی#کودتای_داریوش#باستانی_پاریزی@NewHasanMohaddesi