♦️تجاوز، جنایات، و حملات به سرزمین‌های دیگر را توجیه نکنیم (پاسخی به دکتر الهامی‌ی عزیز)✍️حسن محدثی‌

♦️تجاوز، جنایات، و حملات به سرزمین‌های دیگر را توجیه نکنیم (پاسخی به دکتر الهامی‌ی عزیز)✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی۶ شهریور ۱۴۰۵نوشته‌ی دوست عزیز ام دکتر سیدعبدالمجید الهامی در تمجید از اسکندر نوشته‌ی غریبی است، زیرا عملاً تجاوز به سرزمین‌های دیگر را مشروعیت می‌بخشد. به این فراز از نوشته‌ی ایشان بنگرید: «حال مثالی در بین ملت با آن ذهنیت از استبداد حکومتی می ماند که برای رهایی آن التجا به نیرو دیگر می نماید. واین مثل خود بهترین نشانه از حقانیت اسکندر است حتی اگر اعتقادی به وحدانیت ندارد و مومن نیست اما عملکرد او در راستای توحید و مردمی است. او با این عمل متجاوز به ملک و ملتی نیست، بلکه نیروی رهانیدن مردمان از ظلم و خشونت و تهدید کننده نیروی ضد انسانی است. بنابه همین تعریف قصه ورود عربها و مغولان به نجد ایران هم در همین ردیف و راستاست، یعنی آزادی مردم از ستم و جور استبداد و پادشاهان خودسر است» (سیدعبدالمجید الهامی، https://t.me/NewHasanMohaddesi/14648).بدین ترتیب، روی همه‌ی متجاوزان در تاریخ سفید می‌شود. هر متجاوزی مایل است خود را در چهره‌ی رهایی‌بخش معرفی کند و تجاوز به قلم‌روی دیگر را موجّه سازد. همین الان به روسیه به‌ره‌بری‌ی پوتین بنگرید! پوتین تجاوز روسیه به اوکراین را چه‌گونه معرفی کرد؟!من می‌دانم که آقای دکتر الهامی در حال تلاش اند که حمله‌ی عربان به ایران را موجه سازند؛ به نام رهایی‌بخشی. امّا تجاوز به سرزمین‌های دیگر با هیچ نام و عنوانی قابل توجیه نیست. نه تجاوز کورش و داریوش و خشیارشا به قلم‌روهای دیگر قابل توجیه است و نه تجاوز عربان به ایران و نه تجاوز چنگیز و هلاکو و تیمور به ایران و نه تجاوز عراق و امریکا و اسراییل به ایران. (البته چنگیز می‌توانست بهانه‌هایی برای حمله به ایران جور کند؛ از جمله کشتن فرستادگان اش به دست حاکم شهر اُترار. امّا حمله‌ی مغولان به چین و روسیه و اروپا را چه‌گونه توجیه کنیم؟)این هم که امثال ملک‌الشعرای بهار گفته اند: گر چه عرب زد به حرامی به ما / داد یکی دین گرامی به ماتوجیهی زشت بیش‌تر نیست؛ زیرا دین اگر «گرامی» است، نباید با تجاوز به دیگران تحمیل شود. خلاص! دین یا هر نظام اعتقادی‌ای اگر ارزش‌مند و محترم است، تنها می‌بایست از طریق تبلیغ و از راه صلح‌آمیز گسترش یابد. پس هیچ نوع تجاوز به سرزمین‌ها و قلم‌روهای دیگر را با هیچ بهانه‌ای توجیه نکنیم. بدین ترتیب، حمله به قلم‌روهای دیگر به بهانه‌ی ترویج و گسترش دین هم غیر قابل قبول است. دین اگر واجد حق و حقیقتی است، باید بتواند بدون تحمیل و زورگویی گسترش یابد.فقط البته باید توجه داشته باشیم که در قرون ماضی کشورها مرز مشخصی نداشتند و از سوی دیگر فتح قلم‌روهای دیگر، مثل امروز این همه زشت و کریه نبود و در خود سرزمین متجاوزان، افتخاری بزرگ تلقی می‌شد. امروز امّا در خود امریکای تجاوزگر هم به‌آسانی نمی‌توان به متجاوزی چون ترامپ افتخار کرد. این را هم اضافه کنم که در همان قرون ماضی هم خداوندگاران صلح وجود داشتند که می‌شد آن‌ها را با جنگ‌جویان جهان‌گشا مقایسه کرد و تفاوت خداوندگار صلح را از جنگ‌جوی جهان‌گشا تمیز داد. نمونه اش را می‌توانیم در تاریخ روم باستان پیدا کنیم: آنتونینوس پیوس که او را برخی مورخان غم‌خوار جهان خوانده اند.پس تجاوز تجاوزگران را رهایی‌بخشی جا نزنیم. شاید وجهی داشته باشد که آن‌ها را قهرمانی تجاوزگر معرفی کنیم، اما نمی‌توان آن‌ها را رهایی‌بخش معرفی کرد؛ اگرچه گاهی ظالمان به جان هم می‌افتند و از دل جنایات آنان، ناخواسته برخی از مظلومان نیز نجات می‌یابند.#دین#اسکندر#ذوالقرنین#خداوندگار_صلح#آنتونینوس_پیوس#جنگ‌جوی_جهان‌گشا#سید_عبدالمجید_الهامی@NewHasanMohaddesi