اگر سازمان شما جلسه زیاد دارد، لزوماً سازمان منظمی ندارید. شاید سازمانی دارید که نمی‌تواند تصمیم بگی

اگر سازمان شما جلسه زیاد دارد، لزوماً سازمان منظمی ندارید. شاید سازمانی دارید که نمی‌تواند تصمیم بگیرد.یکی از اشتباهات رایج در مدیریت این است که «جلسه» را بخشی از کار می‌دانیم.جلسه کار نیست.جلسه فقط زمانی ارزش دارد که کار را جلو ببرد.سازمانی را تصور کنید که مدیرانش هفته‌ای ده‌ها ساعت جلسه دارند. موضوعات مهم مطرح می‌شوند، تحلیل انجام می‌شود، اختلاف‌نظرها شنیده می‌شود و حتی صورت‌جلسه هم نوشته می‌شود.اما یک هفته بعد همان مسئله دوباره روی میز است.چرا؟چون بسیاری از سازمان‌ها مشکل کمبود جلسه ندارند؛ مشکل معماری تصمیم دارند.معلوم نیست چه کسی اختیار تصمیم نهایی را دارد.معلوم نیست چه کسی مالک نتیجه است.Deadline الزام‌آور نیست.و شکست در اجرا هم پیامد مشخصی ندارد.در چنین محیطی، جلسه تبدیل می‌شود به یک مکانیسم دفاعی:مسئولیت بین افراد پخش می‌شود،تصمیم به تعویق می‌افتد،و هیچ‌کس به‌تنهایی پاسخگوی نتیجه نیست.به همین دلیل گاهی پرتکرارترین جمله در یک سازمان ناکارآمد این نیست که:«نمی‌دانیم چه کار کنیم.»بلکه این است:«بگذارید یک جلسه بگذاریم.»یک معیار ساده:اگر در پایان جلسه نتوانید در کمتر از یک دقیقه بگویید چه تصمیمی گرفته شد، چه کسی مالک اجرای آن است و چه زمانی باید نتیجه تحویل شود، مشکل احتمالاً کیفیت جلسه نیست.مشکل، کیفیت مدیریت است.شاید وقتش باشد به‌جای اندازه‌گیری تعداد جلسات، یک شاخص دیگر را اندازه بگیریم:Decision-to-Execution Timeفاصله‌ی بین «حرف زدیم» تا «انجام شد» در سازمان شما چقدر است؟آنیتا شاه پوری