آهای آقایون بالا نشین وقتی صدای ایثارگران را نمی‌شنوید، حداقل به خانه‌هایشان بروید!مسئولان محترم اجب

آهای آقایون بالا نشین وقتی صدای ایثارگران را نمی‌شنوید، حداقل به خانه‌هایشان بروید!مسئولان محترم اجباری؛یک‌بار از پشت میزهایتان بلند شوید.از جلسات، همایش‌ها، آمارها و حرف‌های تکراری فاصله بگیرید و بروید داخل گروه‌های ایثارگران؛ بروید به خانه‌های همان ایثارگرانی که درآمدشان با چندرغاز و حداقل‌های زندگی می‌گذرد را ببینید.چشم‌هایتان را باز کنید! اگر هنوز فکر می‌کنید انسانید یخچال را باز نکنید که خجالت می‌کشید، سفره نانشان را بنگریدبروید ببینید این انسان‌ها شریف چگونه زندگی می‌کنند.بروید ببینید آنهایی که برای حفظ کرامت ملت و وطن حتی از جان خود گذشتند، امروز چگونه زندگی می‌کنند تمام دغدغه آنها سفره‌ای برای زنده ماندن تبدیل شده است.بروید ببینید پدری که روزگاری برای دفاع از این کشور جوانی و سلامتی‌اش را گذاشت، امروز برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای خانواده‌اش چه می‌کشد.یک فکری به حالشان بکنید؛ نه با وعده، نه با جلسه، نه با شعار؛ بلکه با عمل.آهای مسئولین به اصطلاح محترم، آیا یک بار شده است صبح که از خواب بیدار شوید، اولین دغدغه‌تان این باشد که چگونه زندگی خانواده‌تان را با چندرغاز اداره کنید؟آیا نگران اجاره خانه، دارو، خوراک، درمان و آینده فرزندانتان هستید؟یا دغدغه اصلی این است که چگونه کرسی خودتان را حفظ کنید و ببینید اربابان قدرت و مافیا چه می‌خواهند تا همان را انجام دهید؟اگر واقعاً خودتان را نوکر مردم می‌دانید، چرا بسیاری از شما به محض رسیدن به صندلی قدرت، فراموش می‌کنند نوکر ملت بودن را و خیلی زود ارباب می‌شوید؟پشت تریبون یک حرف می‌زنید؛در جلسه تصمیم‌گیری حرف دیگری می‌زنید؛در مقابل مردم وعده عدالت می‌دهید؛اما وقتی پای تصمیم واقعی می‌رسد، همان وعده‌ها ناپدید می‌شوند.والله قسم، شما برخلاف عدل و عدات رفتار می‌کنید قانون‌گذاری شما قانون طاغوت است به والله قسم روزی باید درباره تک‌تک این بی عدالتی و ظلم در محضر خدا جواب پس دهید باید در مورد این وعده‌ها و تصمیم‌ها پاسخگو باشید.هرگاه صدای از ایثارگران بلند شد با سلاح تحریم آنها را خفه کردیدتحریم فقط برای ماست؟هر وقت حرف از حقوق و مطالبات ایثارگران می‌شود، می‌گویید:تحریم هست...تورم هست...بودجه نیست...شرایط اقتصادی سخت است...آخر، لامذهب‌ها!این تورم فقط برای سفره ماست؟چطور است که گرانی فقط سهم ایثارگر و ملت مظلوم است؟چطور است که وقتی نوبت به حقوق و معیشت ایثارگران می‌رسد، کشور در بحران اقتصادی است؛ اما برای خیلی از مسئولان، همیشه امکانات، حقوق، مزایا و زندگی تأمین است؟ما هم می‌دانیم اقتصاد سخت است.ما هم تحریم را می‌فهمیم.اما سؤال ما این است:چرا در سختی‌ها، همیشه ضعیف‌ترین قشر باید بیشتر از همه هزینه بدهد؟چرا باید ایثارگری که جوانی و سلامت خود را داده، برای یک زندگی حداقلی شرمنده خانواده‌اش باشد؟ بیاید درآمدها را تقسیم کنیم چرا باید شماها از امکانات موجود استفاده کنید؟چرا شماها از گوشت و مرغ و هزاران نوع مواد غذایی استفاده کنید از بهترین میوه ها برای خانواده تهیه‌کنید ولی ما حتی دستمان به میوه گندیده نرسداز سنگدان و پای مرغ تا سفره‌ای که دیگر چیزی برایش نماندهبروید ببینید ایثارگران معیشت بگیر چگونه زندگی می‌کنند.شده سنگدان مرغ را چرخ می‌کنند تا بتوانند بچه‌هایشان را دور یک سفره جمع کنند.شده مرغ را فقط به آرزو و حسرت نگاه کنند و به جای آن، اسکلت، پوست دورریز و پای مرغ بخرند.شاید برای بعضی‌ها این حرف‌ها خنده‌دار باشد؛اما برای خانواده کمک معیشت بگیر ایثارگر، این یعنی واقعیت تلخ زندگی که شما آقایان محترم برایش ساخته اید.این یعنی فقر.این یعنی شرمندگی پدر مقابل فرزند.این یعنی آب شدن عزت یک انسان در سکوت.این یعنی مسئولین فاسدبه خدا قسم ما ابزار و آمار نیستیم؛ ما انسانیم.اما قصه ما دیگر قصه یک وعده نیست؛ قصه صدها وعده پوچ استسال‌هاست می‌گوییم:شاید این بار درست شود.این بار دیگر اعتبار می‌دهند.این بار قانون اصلاح و اجرا می‌شود.این بار مطالبات پرداخت می‌شود.این‌بار ما را هم به رسمیت می‌شناسند این بار عدالت برقرار می‌شود.اما هر بار و هر سال ما را به بازی گرفتند هربار با دستانی پوچ با ما بازی کردند یعنی بازیمان دادند فریبمان دادند، یعنی چیزی جز پوچی در مشت شما نبود.بگذارید این بار از همان بازی قدیمی «گل یا پوچ» حرف بزنیم.سال‌هاست ما روبه‌روی شما نشسته‌ایم.هر بار گفتیم شاید:این بار گل در دست داشته باشید.ولی تمام پوچ بودید.باز گفتیم شاید این بار...باز گفتیم شاید مسئول بعدی...باز گفتیم شاید دولت بعد...باز گفتیم شاید قانون بعد...باز گفتیم شاید بودجه بعد...اما سال‌ها گذشت.جوانی‌مان رفت.سلامتی‌مان رفت.توانمان رفت.عمرمان رفت.( ادامه در زیر صفحه 👇👇 )