و تازه امروز فهمیده‌ایم که شاید تمام این سال‌ها، بازی‌ای که قرار بود به عدالت ختم شود، برای ما فقط ی

و تازه امروز فهمیده‌ایم که شاید تمام این سال‌ها، بازی‌ای که قرار بود به عدالت ختم شود، برای ما فقط یک بازی با دست‌های خالی بوده است.ما برای «هیچی» بازی نکرده بودیمولی هیچ بودما جوانی‌مان را برای هیچ ندادیم.ولی جوانیمان تباه شدسلامتی‌مان را برای هیچ ندادیم.ولی واقعا هیچ شدخانواده‌هایمان را برای هیچ تنها نگذاشتیم.ولی فقط ظلم در حقشان کردیمما برای وطن، مردم و عدالت هزینه دادیم.ولی حق ما بی عدالتی شداما امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، می‌بینیم در بسیاری از مواقع، سهم ما از آن همه وعده، فقط انتظار بوده است.ما دیگر از وعده خسته‌ایم.دیگر با «ان‌شاءالله» زندگی نمیشود کرد.با جلسه و صورت‌جلسه نمی‌شود شکم خانواده‌ را سیر کرد.ما دیگر برای خرید، دارو فکر هم نمی کنم.صاحب خانه شعار شما را جهت ودیعه مسکن و کرایه نمی‌پذیرد.عزت و کرامت از دست رفته ما با تریبون‌های شما برنمی‌گردد.فقط یک بار گل را نشان دهید!ما دیگر صد وعده نمی‌خواهیم.فقط یک بار!یک بار دستتان را باز کنید و واقعاً گل در دستتان باشد.یک بار تصمیمی بگیرید که اثرش را در زندگی همین ایثارگر کم‌درآمد ببینیم.یک بار عدالت را از پشت تریبون پایین بیاورید و سر سفره مردم ببرید.یک بار کاری کنید که یک ایثارگر بتواند بدون شرمندگی به فرزندش بگوید:نگران نباش؛ مسئولان کشور ما، صدای ما را شنیدند.ما معجزه نمی‌خواهیم.ما زندگی اشرافی نمی‌خواهیم.ما امتیاز ویژه نمی‌خواهیم.ما فقط می‌خواهیم بعد از این همه سال، سهمی از همان عدالت داشته باشیم که سال‌ها درباره‌اش برای ما سخن گفتید.امروز دیگر مسئله فقط پول نیست.مسئله کرامت انسان است.مسئله اعتماد از دست‌رفته است.مسئله نسلی است که روزی برای کشور هزینه داد و امروز احساس می‌کند در محاسبات مسئولان، به فراموشی سپرده شده است.پس اگر هنوز ذره‌ای از آن وعده‌های عدالت باقی مانده است،اگر هنوز خودتان را خدمتگزار مردم می‌دانید،اگر هنوز ایثارگر برایتان فقط یک عنوان در سخنرانی‌ها نیست،از پشت تریبون پایین بیایید.بروید به خانه‌هایشان.بروید پای سفره‌هایشان.بروید دردشان را از نزدیک ببینید.و این بار، وقتی دستتان را باز می‌کنید،لطفاً پوچ نباشد.چون ما دیگر توان بازی با «گل یا پوچ» را نداریم.ما سال‌ها بازی کردیم؛جوانی‌مان را گذاشتیم؛سلامتی‌مان را گذاشتیم؛عمرمان را گذاشتیم؛و امروز متوجه شدیم باخته‌ایم.و در آخر امیدواریم سال بعد کسی زیر لب نگوید حسنک چی شد یعنی با این متن کریمی چی شدحاكمي به مردمش گفت: صادقانه مشكلات را بگوييدحسنک بلند شد و گفت: گندم و شير كه گفتی چه شد؟ مسكن چه شد؟ كار چه شد؟حاكم گفت: ممنونم كه مرا آگاه كردی. همه چيز درست مي شود يكسال گذشت و دوباره حاكم گفت: صادقانه مشكلاتتان را بگوييدكسی چيزی نگفت؛ كسی نگفت گندم و شير چه شد؛ كار و مسكن چه شد از ميان جمع یک نفر زیر لب گفت حسنک چه شد!؟لطفاً این متن را هر جای که می‌توانید ارسال کنید حتی اگر کسی میتواند در سایتها بازگذاری کند پای حسنک چی شد هم هستم «رضا کریمی»