یکم سرک بکشیم به دنیای حیرت انگیز زیست‌شناسی تکاملی؟👀چرا انسان با اینکه توانایی خشونت سازمان‌یافته، جنگ و حتی نسل کشی داره می‌تونه توی تعاملات روزمره از بیشتر نخستی‌های دیگه آروم‌تر باشه؟ تا حالا دقت کردید که صورت ما نسبت به اجداد باستانی‌مون نرم‌تر شده؟یکی از فرضیه‌های جالبی که دانشمندا برای توضیح این تناقض مطرح کردن، پدیده‌ای به اسم خوداهلی‌سازیه که البته اثبات نشده و صرفا به چشم یه فرضیه جالب می‌تونیم بهش نگاه کنیم.🦍سرنخ از بونوبوها :بونوبو یکی از دو گونه‌ی شامپانزه‌ست و از نزدیک‌ترین خویشاوندای ژنتیکی ما محسوب می‌شه. جالبه که بونوبوها تقریباً بدون خشونتِ سازمان‌یافته زندگی می‌کنن.یکی از دلایلش اینه: ماده‌های بونوبو با هم ائتلاف می‌سازن و وقتی نری زورگویی کنه، چند ماده هماهنگ در برابرش وایمیستن.🥊پژوهشگرایی مثل برایان هیر و فرانس دوال نشون دادن این ائتلاف‌ها یه مانع موثر جلوی پرخاشگری نرهاست. نتیجه؟پرخاشگری توی جمعیت بونوبوها طی نسل‌ها کم شده.و انسان؟فرضیه‌ی خوداهلی‌سازیِ انسان می‌گه ما هم شاید مسیر مشابهی رو طی کرده باشیم. مهم‌ترین صورت‌بندی این فرضیه رو ریچارد رنگهام، انسان‌شناسِ هاروارد مطرح کرده: توی ۳۰۰ هزار سالِ گذشته، آدمایی که آروم‌تر بودن شانس بیشتری برای بقا داشتن! یعنی طبیعت به‌نوعی این ویژگی آروم‌تر‌ بودن رو انتخاب کرده.بخشی از این فرضیه، فرضیه‌ی اعدامه که می‌گه با پیدایش زبان، اعضای گروه می‌تونستن هماهنگ بشن و به‌صورت جمعی افراد بیش‌ازحد زورگو رو از گروه حذف کنن.گاهی با طرد کردن و گاهی با کشتن!🔍چند تا نقد جدی هم به این فرضیه وارده:- شواهد به‌اندازه‌ی کافی نیست: توی داده‌هایی که خودِ رنگهام هم بهشون استناد می‌کنه، قتل‌های از‌پیش‌طراحی‌شده خیلی کم‌تکرار بودن اونقدر کم که بعضی منتقدا شک دارن این میزان بتونه یه فشار واقعی رو کل گونه ایجاد کرده باشه.- زبان: هماهنگی برای اجرای این اعدام‌ها خودش به زبان و اعتماد متقابل نیاز داره، ولی فرضیه دقیق توضیح نمی‌ده این‌ها چطور قبل از رام‌شدنِ پرخاشگری شکل گرفتن.📚منابع: Wrangham, R. (2019). The Goodness Paradox. Pantheon Books؛ Wrangham, R. (2019), Frontiers in Psychology, 10:1914.