۲۸مرداد خلع سلاح روانی یک ملت، مقدمه‌ای برای شکست‌های بیشتر 📝این روزها اگر تحولات منطقه را صرفاً از روی نقشه و اخبار خطوط مقدم دنبال کنیم، احتمالاً بخش اصلی ماجرا را ندیده‌ایم. واقعیت این است که جغرافیای نبرد دست‌کم در یک دهه اخیر تغییر کرده؛ حالا دیگر صدای انفجارها دقیقاً همان‌جایی شنیده نمی‌شود که ضربه زده شده است. ضربه اصلی، درست وسط محاسبات و ادراک عمومی فرود می‌آید.🔹ارزیابی صحنه نشان می‌دهد که در معادلات جدید، رسانه دیگر ابزارِ پوششِ جنگ نیست؛ خودِ جنگ است. وقتی در همین هفته‌ها برخی اندیشکده‌ها و نشریات غربی با اکراه از تثبیت وزن منطقه‌ای ایران می‌نویسند، اما در فضای رسانه‌ای مجاور چنان تصویر افول و فروپاشی ضریب داده می‌شود، با یک تناقض تصادفی روبرو نیستیم. این دقیقاً همان تکنیک قدیمیِ کوچک‌سازی از درون است؛ روایتی که تلاش می‌کند جامعه را پیش از هر مواجهه واقعی، دچار خطای محاسباتی کند و حس خستگی و بی‌سرانجامی را جا بیندازد.🔹در برابر چنین پدیده‌ای، پناه بردن به کلیشه‌های تبلیغاتی یا انکار مشکلات جدیِ جاری، پاسخگوی نیاز امروز نیست. اگر قرار بر حفظ توان مقاومت و بازدارندگی کشور باشد، این اتفاق باید از همین داخل و در تنظیم مجدد رابطه جامعه و حکمرانی رخ دهد.پیش از هر چیز، باید تکلیفمان را با دو مفهوم نقد و اعتماد روشن کنیم. تقلیل دادن نقدِ دلسوزانه به هم‌پیمانی با دشمن همان‌قدر ضربه‌زننده است که چشم‌بستن بر کاستی‌ها به نام حفظ وحدت. اتفاقاً جامعه‌ای می‌تواند در برابر فشار بیرونی قد علم کند که درون خود فضای تنفس و اصلاح داشته باشد. نقد منصفانه، نفی سوءتدبیرهاست، نه نفی اصل کیان ملی. اگر این مرز باریک نادیده گرفته شود، حاصلش دوقطبی‌های فرساینده‌ای است که دقیقاً خوراک اتاق‌های جنگ روانی طرف مقابل را تامین می‌کند.🔹از طرفی، تاریخ معاصر ما پر از هشدارهایی است که نادیده‌گرفتنشان هزینه‌های سنگین دارد. نگاهی به تجربه ۲۸ مرداد یا تحولات مشابه در کشورهای استعمارزده نشان می‌دهد خلع سلاح روانی یک ملت، همیشه مقدمه شکست‌های بزرگ‌تر بوده است. وقتی ابزارهای شایعه‌پراکن و روایت‌های القایی، تنها راه باقی‌مانده را تسلیم یا انفعال جا می‌زنند، دقیقاً دارند ریشه اراده عمومی را می‌زنند. دیپلماسی و ابزارهای حقوقی زمانی کارساز می‌شوند که پشتوانه ای هوشمند و توام با اقتدار میدانی داشته باشند. هیچ میز مذاکره‌ای در دنیا به طرفی که دست خودش را خالی نشان دهد یا حق پاسخ‌گویی و بازدارندگی‌اش را انکار کند، امتیاز نخواهد داد.🔹مواجهه با این جنگ ادراکی، نیازمند کارهای نمادین یا همایش‌های عریض و طویل نیست. پاسخ اصلی در آگاهی‌بخشیِ لایه‌به‌لایه، گفت‌وگوهای واقعی در سطح گفتگوهای روزمره مردم و تبیینِ مبتنی بر منطق و مداراست مشابه همان سنتی که در سیره بزرگان دینی ما در مواجهه با شبهات پیچیده زمانه‌شان دیده می‌شد.اگر بتوانیم نقد درون‌گفتمانی را زنده نگه داریم، از تجربیات تلخ اعتماد به بیرونی‌ها درس بگیریم و در عین حال بر سر پرچم و امنیت ملی دوقطبی‌سازی نکنیم، هیچ روایتی نمی‌تواند انسجام داخلی را متزلزل کند. معرکه اصلی همین‌جاست؛ در حفظ ذهنی که نباید تسلیم شود.@newsarastabar