رسانه؛ چشمِ ملت یا پوششی برای حقیقت؟✍️هاشم بنی‌اسدیرسانه، چشمِ یک ملت است؛ و زمانی که این چشم، واقعی

رسانه؛ چشمِ ملت یا پوششی برای حقیقت؟✍️هاشم بنی‌اسدیرسانه، چشمِ یک ملت است؛ و زمانی که این چشم، واقعیت‌ها را با خطا یا وارونه مخابره کند، مسیر جامعه را به سوی نابودی می‌گشاید. اگر ریشه‌ی بحران‌های کنونی ایران را واکاوی کنیم، بی‌شک بخش بزرگی از معضلات داخلی و خارجی، بذری است که در خاکِ صداوسیمایی کاشته شده که با حقیقت بیگانه است.رسانه در واقع، چشمِ مشترکِ حاکمیت و ملت است. وقتی این نهادِ حیاتی به هر بهانه‌ای از بیان حقیقت سرباز می‌زند و به دروغ متوسل می‌شود، چاله‌ای عمیق پیشِ پای جامعه حفر می‌کند که در نهایت، سقوط همگانی را رقم خواهد زد. رسانه‌ای که از حقیقت فاصله می‌گیرد، نخست، بالشِ نرمی برای حاکمیت می‌شود و دوم، بذرِ ناامیدی و بی‌اعتمادی را در جانِ جامعه می‌کارد. این فرآیند، تمام افکار و اقداماتِ دو سویِ قدرت و مردم را به مسیرهای بیهوده و ویرانگر می‌کشاند.رسانه ملی ایران در دهه‌های اخیر، با رویکردی جانبدارانه، در خدمتِ اقلیتی بوده است که مقبولیتِ عمومی‌شان روزبه‌روز رو به زوال می‌رود. امروز، پرده‌های این رسانه تنها بر حقیقتِ اقلیتی محدود و مصلحت‌سنج می‌تابد؛ اقلیتی که در انزوا از واقعیت‌های زندگی ملت قرار گرفته‌اند. اگر میان واقعیتِ عریانِ زندگیِ روزمره و آنچه از تریبون‌های رسمی گفته می‌شود، شکافی «زمین تا آسمانی» دیده می‌شود، این نتیجه‌ی مستقیمِ گزارش‌های ساختگی و اخباری کاذب است که صداوسیما سال‌ها بر آن متمرکز بوده است.وقتی رسانه، منتقد را دشمن می‌شمارد و چاپلوس را معتمد معرفی می‌کند، میدان را به کسانی می‌سپارد که به جای پرداختن به واقعیات، تحت‌تأثیرِ منافعِ شخصی، چشم بر حقیقت می‌بندند تا رضایتِ کاذبِ بالادستی‌ها را تأمین کنند.امروز جامعه‌ی ایران – فارغ از نوعِ حاکمیت و مدیریت – بیش از هر زمانِ دیگری نیازمندِ واقع‌بینی، کارآمدی و صداقت است. این امر، نیازمندِ یک جراحیِ عمیق و فوری است؛ اصلاحِ جریانِ رسانه‌ای، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورتِ حیاتی است؛ ضرورتی برای «کوبیدنِ سازه‌ی فرسوده و ساختنِ بنایی نو» بر پایه‌ی حقیقت.