▫️ اما این تهدید در انگلیس تا چه اندازه جدی است؟ برخی از سازوکارهای ثروتمند شدن در اینجا فعال نیستند. آمریکا سالانه حدود یک تریلیون دلار را در نظامی درمانی هدر می‌دهد که در ثروتمند کردن ارائه‌دهندگان خدمات، بیمارستان‌ها، سازندگان تجهیزات پزشکی و شرکت‌های دارویی بسیار خوب اما در رساندن سلامت به مردم بسیار بد عمل می‌کند. شما آن مشکل را ندارید. «در آمریکا به شرکت‌های دارویی اجازه داده شده است تا داروهای «اوپیوئید» (مسکن‌های بسیار قوی و اعتیادآور) را در میان عموم مردم، حتی برای درمان دردهای مزمن، توزیع کنند؛ این امر منجر به بروز همه‌گیری اعتیاد و مرگ شد، به طوری که شمار تلفات انباشته‌ی ناشی از آن، از مجموع آمریکایی‌هایی که در هر دو جنگ جهانی کشته شدند، فراتر رفته است». شما نیز از اوپیوئیدها استفاده می‌کنید، اما معمولا در بیمارستان‌ها، نه در میان عموم مردم. با این حال، تولیدکنندگان اوپیوئید در حال پیروی از الگوی تولیدکنندگان تنباکو هستند و هنگامی که در آمریکا راهشان بسته می‌شود، سخت می‌کوشند در جاهای دیگر گسترش یابند. «پوردو فارما» زیرمجموعه‌ای به نام «ماندی فارما» دارد که به سود تسکین درد بیشتر، آن گونه که خود استدلال می‌کنند که اوپیوئیدها می‌توانند به ارمغان آورند، فعالیت لابی‌گونه انجام می‌دهد. در حالی که این متن را می‌نویسم، «مت هنکاک»، وزیر بهداشت، یادآور شده است که «وضع اینجا مثل آمریکا بد نیست، اما باید همین حالا اقدام کنیم تا مردم را از سوی تاریک داروهای ضد درد محافظت کنیم». گزارش خبری «بی.بی.سی» درباره این موضوع نموداری را نشان می‌دهد که نابرابری جغرافیایی خارق‌العاده در نسخه‌های اوپیوئید در انگلیس را نمایش می‌دهد؛ نرخ تجویز در کامبریا و شمال شرق، پنج برابر لندن است. همان‌گونه که یادداشت توجیهی این آغاز به خوبی نشان می‌دهد، مرگ‌های ناشی از یأس در انگلیس رو به افزایش است، به ویژه در بخش‌های کم‌موفق‌تر انگلیس، درست همان گونه که در دیگر کشورهای انگلیسی‌زبان نیز چنین است، هرچند اعداد آن و نرخ‌های مرگ در مقایسه با آمریکا اندک‌اند. ▫️ درباره دستمزدها چه؟ آمریکا لابی‌گری گسترده کسب و کار را دارد، که انگلیس ندارد، یا دست‌کم نه در همان شکل آشکار. (آمریکا نیز پیش از ۱۹۷۰ تقریبا چنین چیزی نداشت، پس ممکن است اینجا هم رخ دهد). همچون آمریکا، اتحادیه‌ها در انگلیس نیز بسیار کم‌قدرت‌تر شده‌اند؛ افولی که بسیاری از آن استقبال کرده‌اند، اما نیروی متقابل آنان در تصمیم‌های هیئت مدیره ممکن است از دستمزدها و شرایط کار محافظت کرده باشد. اتحادیه‌ها برای بسیاری از مردمی که امروز از هر دو کمتر بهره‌مندند، زندگی اجتماعی و قدرت سیاسی فراهم می‌کردند. در آمریکا، این دیدگاه به‌طور گسترده رواج یافته است که شرکت‌ها باید به جای توجه به منافع همه ذی‌نفعان خود، از جمله کارکنان، مشتریان، تأمین‌کنندگان و جامعه، صرفا بر افزایش ثروت سهامداران تمرکز کنند؛ گرایشی که در انگلیس نیز مشاهده می‌شود. پل کالیر برای توضیح این تحول به شرکت صنایع شیمیایی امپراتوری، یکی از نمادهای تاریخی صنعت انگلیس، اشاره می‌کند. این شرکت زمانی شعار می‌داد: «هدف ما این است که بهترین شرکت شیمیایی جهان باشیم». اما پیش از آنکه در سال ۲۰۰۶ در پی مجموعه‌ای از ادغام‌ها و تصاحب‌ها از میان برود، شعار خود را به این عبارت تغییر داده بود: «هدف ما بیشینه‌سازی ارزش سهامداران است». در انگلیس، همانند آمریکا، برخی شهرها و شهرک‌ها بسیار بهتر از دیگر شهرها و شهرک‌ها عمل می‌کنند و به نظر می‌رسد تحرک آسانی که معمولا این تفاوت‌ها را مهار می‌کرد امروز بسیار کاهش یافته است. آمریکا شهری مشابه لندن ندارد؛ شهری که تا این اندازه از سایر مناطق کشور متمایز باشد و چنین سهم بزرگی از ثروت، فرصت‌ها و نفوذ ملی را در خود جمع کرده باشد. ▫️ ناکارآمدی سیاسی در انگلیس متفاوت است، اما یک رشته مشترک وجود دارد و آن این است که بسیاری از رأی‌دهندگان باور دارند که به خوبی نمایندگی نمی‌شوند و تفاوت‌های شدیدی میان گروه‌ها وجود دارد، به گونه‌ای که سن، تحصیلات، قومیت، جنسیت و جغرافیا در هر دو کشور اهمیت دارند. ▫️ در نهایت، من بر این باورم که ثروتمندتر شدن مردم، فی‌نفسه امری مطلوب است؛ به ویژه زمانی که به بهبود رفاه دیگران نیز بینجامد. اما گونه دیگری از ثروتمند شدن نیز وجود دارد: ثروتمند شدن از راه «گرفتن» نه «ساختن»، از راه رانت‌جویی نه نوآوری. این پدیده، بخشی اساسی از ماجرایی است که شرح دادم. چنین روندی، سرمایه‌داری دموکراتیکی را که تا این اندازه به ما خدمت کرده، از درون فرسوده می‌کند و حتی می‌تواند آن را به مرز نابودی برساند. اگر نتوانیم آن را اصلاح کنیم، چه بسا سرانجام دریابیم که ما نیز، درست مانند الیگارش‌های رانت‌جوی اوایل قرن نوزدهم، همه چیز را از دست داده‌ایم. ۱۴۰۵/۰۴/۲۱@Newsonomics