▫️ نخستین عصر زرین آمریکا نیز نمونه دیگری است. این دوره همچنین نشان می‌دهد که قواعد بنیادی بازی را م

▫️ نخستین عصر زرین آمریکا نیز نمونه دیگری است. این دوره همچنین نشان می‌دهد که قواعد بنیادی بازی را می‌توان تغییر داد. در عصر پیشرو، چهار متمم (شانزدهم تا نوزدهم) قانون اساسی آمریکا تصویب شد که همگی برای محدود کردن نابرابری در یک شکل یا شکلی دیگر طراحی شده بودند. متمم شانزدهم مالیات بر درآمد را برقرار کرد، متمم نوزدهم حق رای به زنان داد، متمم هجدهم مصرف الکل را ممنوع کرد، امری که به شدت از سوی زنان پشتیبانی می‌شد، زیرا آنان معتقد بودند سوءمصرف الکل ابزار سرکوبشان است و متمم هفدهم نیز اصلاحی انتخاباتی بود که انتخاب مستقیم سناتورها را، در برابر شیوه پیشین انتصاب آنان از سوی مجالس ایالتی که غالبا تحت سلطه کسب و کار بودند، برقرار کرد. ▫️ پیشتر به موردی اشاره کردم که بیش از همه در ذهنم است: بنای دولت رفاه مدرن به دست دولت «اَتلی» پس از جنگ جهانی دوم. رکود بزرگ، همانند رکود دستمزدها در اوایل دهه ۱۸۰۰، ادبیات گسترده‌ای درباره چگونگی اصلاح یا لغو سرمایه‌داری پدید آورد و بنا بر یکی از روایت‌ها، این دولت «اَتلی» بود که این هیولا را مهار کرد و امکان داد هیولای مهارشده، رشد مشترک و بی‌سابقه‌ای را که بسیاری از ما بر آن بالیده‌ایم، فراهم آورد. «جو استیگلیتز» اخیرا نوشته است که او در دوران زرین سرمایه‌داری بزرگ شده است، هرچند همان گونه که با طنز یاد می‌کند، تنها بعدها فهمید که آن دوران، دوران زرین بوده است و البته، آن دوران، چنین وجهی نداشت،‌ دست کم نه از نظر استانداردهای مادی زندگی یا سلامت، اما شاید از حیث قواعد بازی که امکان می‌داد رفاه رو به رشد به شکلی گسترده تقسیم شود، چنین بوده است. فکر نمی‌کنم کسی استدلال کند که اواخر دهه ۱۹۴۰ در انگلیس دوران زرینی بود؛ چراکه آن زمان کماکان جیره‌بندی نان وجود داشت، جیره‌بندی بنزین وجود داشت و برای «انگوس دیتون» جوان، محرومیت هولناک جیره‌بندی شیرینی هم بود، اما آن شبکه ایمنی‌ که در آن سال‌ها ساخته شد، در تقسیم عادلانه‌تر و شاید حتی در کمک به ایجاد رفاه آینده نقشی ایفا کرد. ▫️ امروز نیز همان اندازه به آن شبکه ایمنی نیاز داریم. جهانی‌شدن و خودکارسازی امروز همان گونه ما را به چالش می‌کشند که در اوایل قرن نوزدهم چنین می‌کردند. شتاب در تغییر شبکه‌های ایمنی امروز بیش از هر زمانی لازم است و این یکی از دلایلی است که چرا آمریکا، به ویژه در مرگ‌های ناشی از یأس، بسیار بدتر از کشورهای ثروتمند اروپایی عمل می‌کند. اما آنچه امروز رخ می‌دهد، تهدیدی واقعی برای انگلیس و برای اروپا نیز هست. در آخرین کتابم، «مرگ‌های ناشی از ناامیدی و آینده نظام سرمایه‌داری» استدلالی که «آنه کیس» و من مطرح می‌کنیم این است که مردان و زنان سفیدپوست کم‌سواد در آمریکا، از دهه ۱۹۷۰ به این سو، به تدریج دچار فرسایش شده‌اند و از ۱۹۹۰ به بعد، این امر در افزایش مرگ‌های ناشی از خودکشی، بیماری کبدی ناشی از الکل و مصرف بیش از حد مواد مخدر آشکار شده است. آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار ۳۰ سال زودتر فاجعه‌ای مشابه را تجربه کردند و بهبودهای زندگی آنان از آن زمان تا حدی از ایشان محافظت کرده است. در برابر جهانی‌شدن و نوآوری، بسیاری از ما استدلال می‌کنیم که سیاست آمریکا، به جای آن که کارگران را مصون نگه دارد، در عوض از طریق اجازه دادن به رانت‌جویی بیشتر, کاهش سهم نیروی کار, تضعیف دستمزد, تخریب شرایط کار و تغییر چارچوب حقوقی به سود کسب و کار به بدتر شدن زندگی آنان کمک کرده است. نابرابری نه تنها ناشی از تولید ثروت جدید از طریق نوآوری است، بلکه از طریق انتقال ثروت موجود از طبقه کارگر به طبقات بالاتر نیز افزایش یافته است. امروز آنچه به مردم آسیب می‌زند خود نابرابری نیست، بلکه سازوکارهای ثروتمند شدن است.۱۴۰۵/۰۴/۲۱@Newsonomics