▫️ در کابینه سال ۱۹۴۵ «کلمنت اَتلی»، کابینه‌ای که گزارش «بوریج» را اجرا کرد و نخستین دولت رفاه مدرن را بنا نهاد، هفت مرد عضو کابینه بودند که در زندگی کاری خود تجربه کار در اعماق معدن زغال‌سنگ را داشتند. برای همین آن زمان وقتی این هفت نماینده حزب کارگر از گلاسگو راهی لندن می‌شدند، گروه‌های موسیقی محلی و گروه‌های کُر به ایستگاه می‌آمدند تا آنان را بدرقه کنند، گویی به جنگ می‌روند که البته اگر درست نگاه کنیم در واقع هم چنین بود. تنها ۳ درصد از نمایندگانی که در سال ۲۰۱۵ برگزیده شدند، هرگز کار یدی کرده‌اند، در حالی که این رقم در سال ۱۹۷۹ هنوز ۱۶ درصد بود. جنبش اتحادیه‌ای، که زمانی استعدادهایی چون اعضای کابینه «اَتلی» را پرورش می‌داد، به سبب موفقیت شایسته‌سالاری پس از جنگ به شدت تضعیف شده است. آن جنگاوران اَتلی اگر امروز حضور داشتند به جای کار در معدن به دانشگاه می‌رفتند و حرفه‌ای می‌شدند و در تالار اتحادیه‌ها نیز حضور نمی‌یافتند. شایسته‌سالاری فضایل بسیاری دارد، اما همان گونه که «مایکل یانگ» در سال ۱۹۵۸ در کتاب «ظهور شایسته‌سالاری» پیش‌بینی کرده بود، کسانی را که در آزمون‌ها موفق نمی‌شوند، نه فقط از منزلت اجتماعی و از درآمدهای بالاتری که مدرک به همراه می‌آورد محروم کرده، بلکه حتی از نوعی نمایندگی سیاسی که از حضور افرادی شبیه خودشان در پارلمان ناشی می‌شود نیز بی‌بهره ساخته است. «یانگ» نوشت: «چانه‌زنی طبقه کارگر و طبقه سرمایه‌دار بر سر توزیع منافع ملی، عملا به نزاعی مبتنی بر توانمندی‌های فکری بدل شده و در این رقابت، شکست طبقه فرودست حتمی است، چرا که نظام آموزشی، باهوش‌ترین افراد را از میان خانواده‌های کارگر جدا کرده و آن‌ها را به عضوی از طبقه سرمایه‌دار تبدیل می‌کند؛ بنابراین طبقه‌ی کارگر، نخبگان خود را در این مسیر از دست می‌دهد و در برابر طبقه حاکم بی‌پناه می‌ماند». مایکل یانگ از این گروه محروم‌تر با عنوان «پوپولیست» یاد می‌کند؛ گروهی که در مقابل، نخبگان جامعه را به «ریاکاری» متهم می‌کنند. ▫️ اما تاریخ به ما چه می‌گوید؟ شگفت‌انگیز نیست که پیشتر نیز در چنین وضعی بوده‌ایم. چندین دوره وجود داشته که در آن سرمایه‌داری از کار افتاده می‌نمود، اما یا خودبه‌خود، یا از راه سیاست‌های عمدی، یا از ترکیب این دو، ترمیم شده است. در انگلیس آغاز قرن نوزدهم، نابرابری در قیاس با امروز بسیار عظیم بود. زمین‌داران موروثی نه فقط ثروتمند بودند، بلکه از طریق حق رأی به‌شدت محدود, پارلمان را نیز در اختیار داشتند. پس از ۱۸۱۵، برخی قوانین ننگینِ ذرت واردات گندم را تا زمانی که قیمت محلی آن چنان بالا رود که مردم در خطر گرسنگی قرار گیرند ممنوع می‌کرد؛ چراکه قیمت‌های بالای گندم، هرچند به زیان مردم عادی بود، اما به شدت در راستای منافع اشراف زمین‌دار قرار داشت که از اجاره‌هایی زندگی می‌کردند که به پشتوانه محدودیت واردات پشتیبانی می‌شد. انقلاب صنعتی آغاز شده بود، تب و تاب نوآوری و اختراع در جریان بود و درآمد ملی رو به افزایش بود. با این همه، کارگران بهره‌ای نمی‌بردند. نرخ مرگ و میر افزایش یافت، زیرا مردم از روستاهای نسبتا سالم به شهرهای بدبو و غیربهداشتی مهاجرت می‌کردند. هر نسل از سربازان تازه‌نفس، از نسل پیشین کوتاه‌قدتر بود، زیرا تغذیه دوران کودکی آنان بدتر شده بود؛ که البته این هم از کمبود خوراک و هم از آسیب‌های تغذیه‌ای محیط‌های غیربهداشتی برمی‌آمد. حضور در کلیسا کاهش یافت و یکی از منابع اصلی همبستگی و پشتیبانی از کارگران از میان رفت، حتی اگر فقط به این دلیل که کلیساها در روستاها بودند نه در شهرهای صنعتی جدید. دستمزدها راکد مانده بود و برای نیم‌قرن چنین می‌ماند. سودها افزایش می‌یافت و سهم سود در درآمد ملی به بهای کار بالا می‌رفت. پیش‌بینی نتیجه‌ای مثبت از این فرایند دشوار بود. ▫️ اما تا پایان قرن، آن قوانین از میان رفته بود و اجاره‌ها و ثروت اشراف نیز همراه با قیمت جهانی گندم کاهش یافته بود. قوانین اصلاحی، حق رأی را از یک دهم مردان در آغاز قرن به بیش از نیمی از آنان در پایان آن گسترش داده بود، هرچند اعطای حق رأی به زنان تا ۱۹۱۸ به تعویق افتاد. دستمزدها از ۱۸۵۰ شروع به افزایش کرده بود و روند کاهش بیش از یک‌قرنی مرگ و میر آغاز شده بود. همه اینها بدون فروپاشی دولت، بدون جنگ یا بدون همه‌گیری رخ داد؛ از خلال دگرگونی تدریجی نهادها که آرام آرام در برابر خواسته‌های کسانی که جا مانده بودند عقب نشست.۱۴۰۵/۰۴/۲۱@Newsonomics