▪️ ذهن‌ شبکه‌ای یک مدیر سرنوشت‌ساز است▫️ بخش دیگری از مغالطات جناب سریع‌القلم، به طرح گزاره‌های تجرب

▪️ ذهن‌ شبکه‌ای یک مدیر سرنوشت‌ساز است▫️ بخش دیگری از مغالطات جناب سریع‌القلم، به طرح گزاره‌های تجربی اثبات‌نشده در باب شیوه‌های حکمرانی و مدیریت راهبردی مربوط می‌شود. او در حوزه «نظریه سازمان و مدیریت» گزارش می‌دهد در داووس گفته شده است که رویکرد تکثرگرا و پذیرا بودن تنوع فکری، ضریب موفقیت سیستم را تا ۷۵ درصد افزایش می‌دهد. این ارقام بدون تبیین چارچوب‌های روش‌شناختی، فاقد وجاهت علمی هستند؛ چراکه مشخص نیست سنجه‌های تعریف‌کننده موفقیت چیست، جامعه آماری هدف کدام است، بازه زمانی پژوهش چه میزان بوده و با کدام ابزار سنجش کمی به این عدد دست یافته‌اند. افزون بر این، تقلیل این پدیده به یک عدد مشخص، مرز ظریف میان همبستگی آماری و رابطه علی را مخدوش می‌کند. تکثرگرایی و تنوع آرا اگرچه در سطوح مدیریت میانی و عملیاتی به عنوان محرک خلاقیت، بهبود حل مساله و تکوین گزینه‌های سیاستی عمل می‌کند اما در سطح مدیریت عالی لزوما پیامد مشابهی ندارد. در هرم عالی تصمیم‌گیری شرکت، انسجام فکری، وحدت فرماندهی و همگرایی گفتمانی پیرامون اهداف کلان شرکت، پیش‌شرط‌های حیاتی برای تصمیم‌گیری‌های قاطع، سریع و هماهنگ در مواجهه با بحران است. از این رو، ورود تشتت‌آمیز تنوع فکری به هسته سخت و عالی مدیریت شرکت، می‌تواند به فلج تصمیم‌گیری، فرسایش اقتدار حاکمیتی و ناکارآمدی ساختاری منجر شود. ▪️ ملاک باید پیشرفت خاک باشد نه وفاداری به اشخاص▫️ جناب سریع‌القلم خیلی صریح می‌گوید تفاوت اصلی کشورهای موفق در اولویت دادن به «شکوه کشور» بر «وفاداری به اشخاص» است. پر واضح مشخص است که ایشان سعی دارد به بهانه تحلیل گزاره‌های ارائه ‌شده در گفتمان داووس ۲۰۲۶ یک تقابل تصنعی میان «وفاداری کارگزاران» و «شکوه ملی» ایجاد کند که هیچ ربطی به مباحث داووس ندارد. او خوانشی شدیدا مکانیکی و ناسازگار با واقعیات دولت‌سازی مدرن دارد و نقش «رهبری نمادین» را به یک رابطه‌ مبتنی بر «فرمان‌بری محض» فرومی‌کاهد و از این حقیقت غفلت می‌ورزد که در جوامع در حال گذار، شکوه و حاکمیت ملی نمی‌تواند صرفا در قالب ساختارهای انتزاعی و حقوقی بی‌روح محقق شود، بلکه نیازمند یک نقطه‌ ثقل مشروع، هویت‌بخش و انسجام‌آفرین است که ارزش‌های بنیادین جامعه را نمایندگی کند. نادیده گرفتن پیوند ارگانیک میان کارآمدی نهادی و مشروعیت کاریزماتیک و سوق دادن تحلیل به سمت دوگانه‌سازی‌های قطبی «قانون در برابر شخص»، تقلیلی تعمدی است. او قائل به این موضوع نیست یا غافل از این است که قوام نهادها، حاکمیت قانون و صیانت از سرمایه‌های انسانی، خود مستلزم وجود یک مرجعیت عالی و باثبات است که فراتر از منافع کوتاه‌مدت بوروکراتیک، جهت‌گیری کلان و هویت ملی را صیانت کند. برخلاف نظر ایشان، معتقدم که حذف نقش قوام‌بخش کارگزار نمادین و عالی، نه ‌تنها مسیر توسعه را هموار نمی‌کند، بلکه به تضعیف نهادها و تشتت ساختاری منجر می‌شود. ▪️ ۹۹ درصد مردم جهان دنبال کاهش تورم هستند و سوزن ما در قرن ۱۹ گیر کرده است▫️ ایشان در پوشش روش‌شناختی گزاره‌های پوزیتیویستی رایج در گفتمان‌های تکنوکراتیک و با توسل به «مغالطه اکثریت» یعنی ارجاع به خواست مبهم ۹۹ درصد مردم جهان برای رشد و مهار تورم، به دنبال زدودن سیاست از عرصه توسعه است. تعمیم‌های آماری و کلان از این دست، بیش از آنکه بازتاب واقعیت‌های متکثر جوامع باشند، نشان‌دهنده رویکرد ابزارانگارانه و فروکاستن آگاهی مخاطب هستند. او با برچسب‌گذاری مفاهیم هویتی و ساختاری تحت عنوان مقوله‌های منسوخ قرن نوزدهمی، تلاشی هدفمند برای بی‌اعتبار ساختن اصول بنیانی توسعه درون‌زا یعنی ناسیونالیسم اقتصادی، ایستادگی در برابر ساختارهای استعماری نوین و بازآفرینی کلان‌روایت‌های تمدنی در پیش می‌گیرد تا حکمرانی کشور را عقب‌افتاده معرفی کند. این نگرش با نادیده گرفتن ضرورت‌های حیاتی مانند تکوین پایه‌های بومی صنایع، صیانت از استقلال ژئوپولیتیکی و پیوند زدن فرآیند توسعه به ریشه‌های عمیق اجتماعی در مواجهه با نظام سلطه، الگوهای وابسته و برون‌سپاری‌شده امنیت را به عنوان غایت مدرنیته معرفی می‌کند؛ غافل از اینکه تقلیل توسعه به رفاه مصرف‌گرایانه و ناپایدار در کشورهایی از این دست، تهی‌سازی مفهوم حاکمیت ملی از درون و پذیرش هژمونی جهانی است. ۱۴۰۵/۰۴/۲۴@Newsonomics