🔹نابرابری افراطی در حال ویران کردن اقتصاد ماست ▫️ با پذیرش خطر بزرگ‌نمایی، گمان می‌کنم نابرابری‌های امروز نشان می‌دهند که سرمایه‌داری دموکراتیک در معرض تهدید است؛ نه فقط در آمریکا، که ابرهای طوفان در آن تیره‌ترند، بلکه در بخش بزرگی از دنیای ثروتمند نیز، جایی که از سیاست گرفته تا اقتصاد و سلامت هر یک به شیوه‌ای نگران‌کننده در حال دگرگونی‌اند. من باور ندارم که سرمایه‌داری دموکراتیک از اصلاح‌ناپذیری گذشته باشد یا باید جایگزین شود؛ من سخت باور دارم به آنچه سرمایه‌داری انجام داده است، نه فقط برای آن میلیاردها نفری که در نیم قرن اخیر از فقر بیرون کشیده شده‌اند، بلکه برای همه ما که در دو و نیم قرن گذشته از فقر و محرومیت رها شده‌ایم. این نظام همچنین شغل‌های ما و فراوانی کالاها و خدماتی را فراهم می‌کند که بدیهی می‌پنداریم و «میلتون فریدمن» که نگاه بیش از اندازه خوش‌بینانه او به سرمایه‌داری بسیار محل ایراد است، کاملا بر خطا نبود آن گاه که آن آزادی را می‌ستود که بازارهای آزاد می‌توانند به ارمغان آورند. هرچند تاریخ با این دیدگاه او که برابری از راه بهره‌گیری از بازارها برای پیگیری آزادی تضمین خواهد شد، چندان مهربان نبوده است. ▫️ اما امروز باید با اصلاح آنچه از کار افتاده یا با ایجاد دگرگونی‌هایی برای پیشگیری از تهدیدها، درباره ترمیم سرمایه‌داری دموکراتیک بیندیشیم. در واقع باور دارم کسانی از ما که به سرمایه‌داری اجتماعی دموکراتیک باور داریم باید پیشگام این اصلاحات باشیم. در وضع کنونی، سرمایه‌داری برای بخش‌های بزرگی از جمعیت دستاورد مطلوبی به بار نمی‌آورد. در آمریکا، جایی که نابرابری‌ها آشکارترند، دستمزدهای واقعی مردانی که مدرک چهارساله دانشگاهی ندارند، در نیم قرن اخیر کاهش یافته است، آن هم در زمانی که تولید ناخالص داخلی سرانه به گونه‌ای نیرومند افزایش یافته است. نرخ مرگ و میر در گروه کم‌سوادتر در سنین ۲۵ تا ۶۴ سال رو به افزایش است و این افزایش به اندازه‌ای بوده که امید به زندگی برای کل جمعیت سه سال پیاپی کاهش یافته است؛ نخستین بار است که در آمریکا چنین بازگشتی از زمان پایان جنگ جهانی اول و همه‌گیری بزرگ آنفلوانزا رخ می‌دهد. آمریکایی‌های کم‌سوادتر به دست خود، بر اثر خودکشی، بیماری کبدی ناشی از الکل و مصرف بیش از حد داروها می‌میرند. بیماری نیز رو به افزایش است و بسیاری با انواع دردهای مزمن که طولانی‌مدت هستند و درمان نمی‌شوند و زندگی روزمره را به رنج بدل می‌کنند دست به گریبان هستند. ▫️ در انگلیس، این نابرابری‌ها تا این اندازه آشکار نیستند، دست کم هنوز نه. اما دستمزدهای واقعی میانه در انگلیس بیش از یک دهه است که افزایش نیافته‌اند. یک دهه بسیار بهتر از پنج دهه است، اما مسلما نمی‌خواهیم بنشینیم و صبر کنیم تا ببینیم آیا تجربه آمریکا در اینجا نیز تکرار خواهد شد یا نه. در سال‌های اخیر دوره‌های طولانی رکود دستمزد واقعی نیز در ایتالیا و آلمان وجود داشته است. در آن کشورها نیز رفاه کلی در حال افزایش، به همه نمی‌رسد و به نظر می‌رسد دموکراسی نیز برای همه کار نمی‌کند. احساس رانده شدن به حاشیه و این که از جانب «وست‌مینستر» نمایندگی نمی‌شوند، بسیار شبیه احساسی است که در واشنگتن نمایندگی نمی‌شوند.۱۴۰۵/۰۴/۲۱@Newsonomics