‌‌اضطرابى عجيب و غريب در تيرهٔ پشتم خزيدن گرفته بود و من متوجه نبودم كه در حال استحاله پيدا كردن به اشتياقى است كه مهاركردنش در اختيارم نخواهد بود. تقريباً ميانه‌‏هاى بعدازظهر بود كه كم‌‏كم هم‌زمان هم فهميدم كه چه اتفاقى دارد مى‏‌افتد و هم در مقابلِ پذيرفتن آن واقعيت مقاومت كردم. براى آن‏كه اين ميلِ وسواس‌‏گونه را مهار كنم، خودم را با تعميركردن پريز و دوشاخه برق و آويزان‌‏كردن چراغ‌‏ها و تميزكردن قفسه‏‌هاى كتاب سرگرم كردم. در همان بعدازظهر، خودم را از شرّ هرچه كارِ ماه‏‌ها عقب‌‏افتاده بود خلاص كردم.غروب همان روز، همان‏‌طور كه تلويزيون تماشا مى‌‏كردم، موفق شدم به بيانى منسجم از موضوع برسم. بعد، انگار كه اميدوار باشم ترسِ حاصل از شنيدن كلمات به شكل واضح و كامل از چنين راه صَعب‌‏العبورى دورم كند، بلند گفتم:«من بايد يه كسى رو بكُشم.»تأثير جمله‏‌اى تا آن حد رسا و شمرده - با همه سردى‏‌اش - در تضاد با آن چيزى بود كه انتظارش را داشتم. طبيعتاً به بيانى مناسب در مخالفت با آن رسيدم: اين كار يك ماجراجويىِ خطرناك و بى‌‏مورد و غيراخلاقى بود. معمولاً وقتى مردى به فكرِ كشتن كسى مى‌‏افتد، آن كس دقيقاً همان كسى است كه او مى‏‌خواهد بكشد، و كمابيش انگيزه‌‏هاى مشخص و معينى هم براى اين كار دارد. اما من مى‏‌ديدم كه كاملاً به دور از اين‏‌جور احساسات و تمايلات ساده هستم. نياز به كُشتن را حس مى‌‏كردم اما انگيزه‌‏اى برايش نداشتم. و اين نياز، نه‏‌تنها هيچ مايه عذابم نبود، اگر به سرانجام منطقى‏‌اش مى‌‏رسيد، احساس آزادى و شادى و سرزندگى هم به من مى‌‏بخشيد.‌‌‌‌از مجموعه‌داستان «زخم»، کیم مونسو، ترجمهٔ پژمان طهرانیان و نوشین جعفری