‌‌‌‌در اسناد تاریخی، کودکان شخصیت خاص ندارند و اعدادی هستند که به کار گمارده شده‌اند، اما در داستان‌

‌‌‌‌در اسناد تاریخی، کودکان شخصیت خاص ندارند و اعدادی هستند که به کار گمارده شده‌اند، اما در داستان‌ها به جزئیات کار کودک و مسائلی اشاره می‌شود که کودکان با آنها روبه‌رو هستند. برای مثال، داستان‌نویسی همچون صادق چوبک به کودک نگاهی انسانی دارد و در داستان «عروسکِ فروشی» سویه‌ای جزئی از زندگی کودک را که به نام او گره خورده مطرح می‌کند: «پسرک نام بخصوصی نداشت. جعفر، جواد، اکبر، علی، همه را صداش می‌کردند. پرویز بوره هم صداش می‌کردند؛ چون موهای سرش و مژگانش سرخ زنجبیلی بود و چشمانش زاغ و پوستش سفید بود. می‌گفتند مادرش روسپی بوده و پدرش یک سرباز آمریکایی یا انگلیسی یا لهستانی یا روسی زمان جنگ بوده. شناسنامه نداشت؛ اما در دفتر دارالتأدیب زندان اسمش ‘حسن خونه تِخی’ ضبط شده بود و این اسم روش مانده بود.» (چوبک، ۱۳۵۱، ص ۱۵۲) و با خواندن این متون درک مسئلۀ بی‌نامی کودکان کار، از گذشته تا امروز، برای ما ملموس‌تر می‌شود.از کتابِ ‌«کار کودک در ادبیات داستانی»۱۲۸۵ تا ۱۳۵۷سپیده سالاروند و مصطفی لک قمیاز مجموعهٔ پژوهش‌های اجتماعی دربارهٔ ایران