ادامه از پست پیشین:گردشگر باید بداند اگر مسیر طبیعت برای پیاده‌روی است، پیاده رفتن بخشی از احترام به طبیعت است، نه محرومیت از گردشگری. چند کیلومتر پیاده‌روی برای دیدن یک آبشار، هزینه‌ای نیست که طبیعت باید برای آسایش ما بپردازد. اتفاقاً شاید زیباترین شکل طبیعت‌گردی همین باشد:آرام‌تر برویم، کمتر برداریم، کمتر تخریب کنیم و بیشتر ببینیم.چرا باید طبیعت را با چرخ طی کنیم؟کوهستان برای عبور بی‌وقفه چرخ‌ها ساخته نشده است.رودخانه جاده نیست.بستر رودخانه مسیر حمل مسافر نیست.مرتع پارکینگ نیست.جنگل اُرس پیست خودرو نیست.و آبشار، مقصدی نیست که رسیدن به آن به هر قیمتی مجاز باشد.ورود مکرر وسایل نقلیه به محیط‌های طبیعی می‌تواند موجب کوبیدگی خاک، فرسایش، آسیب به پوشش گیاهی، افزایش پسماند، ایجاد آلودگی صوتی و اختلال در آرامش حیات‌وحش شود. در مورد بابارمضان نیز دادستان محترم شهرستان کلات در هشدار منتشرشده، جابه‌جایی گردشگران با تراکتور در بستر رودخانه را اقدامی خطرناک برای جان گردشگران و آسیب‌زا برای محیط‌زیست و منابع شیلاتی پایین‌دست دانسته و بر برخورد قانونی با این تخلف تأکید کرده است. پس موضوع، صرفاً یک اختلاف سلیقه میان مردم و فعالان محیط‌زیست نیست. موضوع، ایمنی انسان، قانون و حفاظت از یک زیست‌بوم ارزشمند است.«اما مردم چه کنند؟»این پرسش مهمی است.پاسخ ما این نیست که مردم را رها کنید. پاسخ ما این است: مردم را از یک فعالیت ناسازگار با مقررات خارج کنید و به سمت فعالیت‌های قانونی و پایدار هدایت کنید.اگر گردشگری در بابارمضان ظرفیت اقتصادی دارد، باید این ظرفیت به شکل درست مدیریت شود. روستایی می‌تواند از فروش محصولات کشاورزی و محلی، صنایع‌دستی، غذاهای بومی، اقامتگاه‌های مجاز، راهنمایی گردشگران، خدمات مجاز گردشگری، فروش محصولات باغی و ده‌ها فعالیت دیگر درآمد کسب کند. می‌توان برای روستا برند گردشگری ساخت، بدون آنکه رودخانه را جاده کنیم. می‌توان گردشگر آورد، بدون آنکه هر خودرویی را به دل منطقه بفرستیم. می‌توان اقتصاد محلی را تقویت کرد، بدون آنکه طبیعت را مصرف کنیم. هدف ما حذف مردم از اقتصاد گردشگری نیست؛ هدف، حذف تخریب از گردشگری است. مسئولان محترم شهرستان کلات؛ اکنون نوبت برنامه‌ریزی است.ما از تصمیم قضایی برای جلوگیری از جابه‌جایی گردشگران با تراکتور در منطقه حمایت می‌کنیم. اما در کنار اجرای این تصمیم، از مسئولان شهرستان کلات نیز انتظار داریم خلأ برنامه‌ریزی را با ممنوعیت اشتباه نگیرند. ممنوعیت یک فعالیت غیرمجاز، پایان مسئولیت مدیریت نیست؛ آغاز مسئولیت دیگری است:سامان‌دهی.از فرمانداری، بخشداری، اداره حفاظت محیط‌زیست، منابع طبیعی، میراث فرهنگی، جهاد کشاورزی و دیگر دستگاه‌های مسئول می‌خواهیم با مشارکت جامعه محلی، برای آینده گردشگری بابارمضان و هزارمسجد برنامه‌ای روشن، قانونی و مبتنی بر ظرفیت اکولوژیک منطقه تدوین کنند.این برنامه باید مشخص کند:- کدام نقاط قابلیت گردشگری دارند؟- ظرفیت پذیرش هر محدوده [ظرفیت برد هر منطقه] چقدر است؟- کدام مسیرها باید صرفاً پیاده طی شوند؟- چه فعالیت‌هایی در منطقه حفاظت‌شده مجاز یا ممنوع هستند؟- چگونه پسماند مدیریت شود؟- چگونه از حیات‌وحش و پوشش گیاهی حفاظت شود؟- و چگونه سهم واقعی جامعه محلی از منافع گردشگری افزایش یابد؟ما خواهان گردشگری هستیم؛ اما گردشگری قانونمند، کم‌ زیان و پایدار.از مردم محلی یک خواهش داریم؛ مردم بابارمضان و هزارمسجد، صاحبان واقعی این سرزمین‌اند؛ اما مالک طبیعت به معنای اختیار تخریب آن نیستند.بیایید این جمله را از نو تعریف کنیم:«طبیعت مال ماست» یعنی «مسئولیتش با ماست».اگر کوهستان را دوست داریم، نباید راه تخریب آن را هموار کنیم.اگر آبشار را دوست داریم، نباید مسیر رودخانه را به جاده تبدیل کنیم.اگر از گردشگر درآمد می‌خواهیم، باید کاری کنیم که گردشگر فردا نیز بتواند همین طبیعت را ببیند.و اگر تراکتورداری شغل مردم است، باید تلاش کنیم این سرمایه در مسیر اصلی و قانونی خود، یعنی تولید و کشاورزی، باقی بماند و در صورت توسعه گردشگری، راه‌های جدید و قانونی برای درآمدزایی ایجاد شود.خطاب به گردشگران عزیز؛شما به هزارمسجد دعوت شده‌اید؛ اما مهمان یک خانه‌اید.مهمان، خانه میزبان را خراب نمی‌کند.اگر به شما گفته شد بخشی از مسیر را پیاده بروید، نپرسید:«چرا نمی‌توانم با وسیله نقلیه بروم؟»بپرسید:«چگونه می‌توانم کمترین اثر مخرب را بر این طبیعت بگذارم؟»کوله‌پشتی خود را بردارید.آرام قدم بزنید.صدای آب را بشنوید.از سکوت کوهستان لذت ببرید.زباله خود را برگردانید.آتش را بی‌جا روشن نکنید.و اجازه دهید هزارمسجد پس از رفتن شما، همان هزارمسجدی باشد که پیش از آمدنتان بوده است.ادامه دارد... 👇👇👇