‏یک بازیگر بیرونی قوی‌تر، مثل آمریکا، اگر فقط ضربه بزند، جامعه به جای دیدن ضعف حاکمیت، گرد همان نیرو

‏یک بازیگر بیرونی قوی‌تر، مثل آمریکا، اگر فقط ضربه بزند، جامعه به جای دیدن ضعف حاکمیت، گرد همان نیروی مسلح جمع می شود. اما اگر پس از ضربه، وقفه‌ای پدید آید تا شکاف ناتوانی، فساد و بن بست حکمرانی آشکار شود، همان انسجام جنگی می تواند فرسوده شود. نمونه اش حماس است. نظرسنجی های PCPSR نشان داد که جنگ در ابتدا محبوبیت حماس را بالا برد و جایگاه رهبری رقیب را تضعیف کرد، اما خود همان مرکز هم تصریح کرده که این جهش محبوبیت، پس از فروکش کردن جنگ شروع به فرسایش و موجب تضعیف در حد سرنگونی کرد.یعنی ضربه بیرونی، در گام اول می‌تواند هسته سخت را تقویت کند، اما استمرار رنج و آشکار شدن بن بست حکمرانی، همان انضباط جنگی را می شکند. از همین رو، واشنگتن اینستیتو هم توصیه کرده که به جای فشارهای کلی و کور، باید تحریم های هدفمند و محاصره دریایی و زمینی و قطع شبکه های مالی و گره های تامین همزمان با سایه جنگ بر سر رژیم اعمال شود تا هزینه جنگ، به جای جامعه، بر هسته سخت حاکمیت بنشیند.پس اگر دولت‌های بزرگ واقعا بخواهند به مردم زیر سلطه حکومت‌های ایدئولوژیک کمک کنند، صرف ضربه نظامی کافی نیست. باید پس از ضربه، فرصت سیاسی و اجتماعی برای دیده شدن این شکاف ها فراهم شود، مجال کنش داخلی باز بماند و حلقه فشار، نه بر مردم، که بر مرکز سخت قدرت تنگ تر شود و اینجا مذاکره‌های فرسایشی و نشان دادن ابهت پوشالی از اهمیت بسزایی برخوردار است.جمع بندی ساده است، ضربه، بدون فرصت رویت شکست حاکمیت، اغلب مقاومت می‌سازد، اما ضربه‌ای که پس از آن مردم بتوانند عجز قدرت و حذف رهبران قبلی را ببینند، می‌تواند از دل ترس، شکاف بسازد. مهم: در جنگ با ساختارهای ایدئولوژیک، فاصله میان ضربه نظامی و فروپاشی سیاسی را مردم پر می‌کنند، نه موشک.این الگوی ضربه -مکث جهت دیدن اثر آن - دوباره ضربه، فقط یک نقشه نیست، بلکه تاب آوری حکومت را از بین برده و موجب سرنگونی خواهد شد…‏🌈 @nikandishaneiran.