بردگی فکری؛ خطری بزرگ‌تر از سرکوب✍مهدی نوذر اظهارنظر عجیب یکی از حاضران در تجمعات حکومتی جمهوری اسلا

بردگی فکری؛ خطری بزرگ‌تر از سرکوب✍مهدی نوذر اظهارنظر عجیب یکی از حاضران در تجمعات حکومتی جمهوری اسلامی که گفت:«مردم نباید اینترنت داشته باشند، چون ما کار مهمی با اینترنت نداریم؛ فقط کسانی که می‌خواهند رسانه ما باشند باید اینترنت داشته باشند» فقط یک جمله احساسی یا از سر ناآگاهی نیست؛ این جمله، محصول سال‌ها مهندسی ذهن، سرکوب اجتماعی و عادی‌سازی محرومیت است.در روانشناسی، پدیده‌ای به نام «سندروم استکهلم» وجود دارد؛ حالتی که در آن، قربانی به‌جای مقابله با عامل آزار، به او وابسته می‌شود و حتی از او دفاع می‌کند. این مفهوم اگرچه در سطح فردی شناخته شده است، اما در حکومت‌های ایدئولوژیک و سرکوبگر، به شکل جمعی و سیاسی نیز قابل مشاهده است.زمانی که حکومت، برای سال‌ها آزادی را خطر، سانسور را امنیت، و محرومیت را فضیلت معرفی می‌کند، بخشی از جامعه به‌تدریج نه‌تنها این وضعیت را می‌پذیرد، بلکه از آن دفاع هم می‌کند. فردی که باید مطالبه‌گر حق دسترسی آزاد به اطلاعات باشد، تبدیل می‌شود به مدافع محدودسازی اینترنت؛ کسی که باید از حق انتخاب دفاع کند، خودش مبلغ حذف انتخاب می‌شود.این دقیقاً همان نقطه‌ای‌ست که استبداد به پیروزی واقعی می‌رسد؛ نه زمانی که مردم را با زور ساکت می‌کند، بلکه زمانی که مردم با زبان خود، منطق سرکوب را تکرار می‌کنند.جمهوری اسلامی سال‌هاست که تلاش کرده وابستگی روانی به قدرت را جایگزین آگاهی سیاسی کند. نتیجه آن، نسلی‌ست که گاه به‌جای مطالبه آزادی، از محدودیت دفاع می‌کند؛ به‌جای اعتراض به فیلترینگ، برای حذف کامل اینترنت استدلال می‌آورد.این دیگر صرفاً اختلاف نظر سیاسی نیست؛ این نشانه‌ی فرسایش عمیق ذهن اجتماعی است.جامعه‌ای که در آن بخشی از مردم، زندان را امنیت و سانسور را آرامش می‌دانند، بیش از هر چیز نیازمند بازسازی آگاهی است؛ زیرا سقوط واقعی، نه در اقتصاد و سیاست، بلکه در جایی آغاز می‌شود که انسان، زنجیرهای خود را دوست بدارد.🌈 @nikandishaneiran.