از همان لحظه‌ی ورود، حس می‌کنیاین کوچه فقط یک گذرگاه نیست؛یک یادآوری است...یک تذکر آرام،میان رفت‌وآم

از همان لحظه‌ی ورود، حس می‌کنیاین کوچه فقط یک گذرگاه نیست؛یک یادآوری است...یک تذکر آرام،میان رفت‌وآمدهای روزمره!مردم از زیر این تابلو رد می‌شوند؛بعضی با عجله،بعضی با خستگی،بعضی با لبخند،بعضی با دلِ گرفته…اما آن نام، بالای سر همه هست.چه خوب است کوچه‌ای کههر صبح با نام امام آغاز شودو هر شب زیر سایه‌ی همان نام آرام بگیرد.شاید ساکنانش هم ندانندچقدر خوش‌اقبال‌اند؛خانه‌هایی که آدرس‌شانبا یک «یا» شروع می‌شود،با یک صدا زدن،با یک امید.ای کاش دل ما همچنین تابلویی داشت…ورودی قلب‌مان با کاشی‌های ایمان نوشته بود:«یا صاحب‌الزّمان!»تا هر فکری که وارد می‌شود،هر تصمیمی که گرفته می‌شود،هر کلامی که گفته می‌شود،از زیر این نام عبور کند.شاید آن روز،کوچه‌های شهرمانکم‌کم شبیه کوچه‌های ظهور شوند…اللّهم عجّل لولیّک الفرج! 🌿http://t.me/nikoosokhan