در غیاب توکس شاد ندیده است مرا؛نه از آن رو که غمگینم،از آن رو که شادیِ بی‌توچیزی شبیهگلِ بی‌عطر استو صبحِ بی‌آفتاب.ای صاحبِ لحظه‌های ناتمامِ دلم…!نبودن تونه سایه،که شبِ ممتدی‌ستکه بر روح عالم افتاده.من سال‌هاست میان جمع، می‌نشینم،سخن می‌گویم؛اما در عمق نگاه،ردّ جست‌وجوی تو پیداست—مثل نوری که از پشت کوههنوز طلوع نکرده باشد.در غیبت توجهان، نیم‌صفحه‌ای نانوشته است؛باد، بی‌سرود می‌گذردو قلب،لبریز از چیزی که نامش«انتظار» است.بازگرد…!که فقط با آمدن توستکه خوابِ زمینبه صبح می‌رسد،و من—پس از هزار سال—برای اولین بارشاد دیده خواهم شد.http://t.me/nikoosokhan