📚آرتور آداموف، در مقام یکی از چهره‌های کلیدی تئاتر ابزورد فرانسه، بیش از آنکه بر پوچی هستی به معنای متافیزیکی‌اش تأکید کند، بر سیاست عینی تنهایی متمرکز است. برخلاف ساموئل بکت که زبان را به سمت تقلیل و فروپاشی معنا سوق می‌دهد، یا یونسکو که به هجو خودکار زبان می‌پردازد، آداموف ساختار دراماتیک را به گونه‌ای تنظیم می‌کند که گویی شخصیت‌ها مهره‌های یک ماشین معیوب‌اند. دغدغه اصلی او نه بی‌معنایی مطلق، بلکه ناتوانی سوژه در برقراری ارتباط بی‌واسطه با ابژه‌های جهان است. آداموف با چرخش به سوی تئاتر سیاسی، مرزهای ابزورد را بازتعریف می‌کند؛ جایی که روان‌کاوی فردی در نهایت به بن‌بست ساختارهای اجتماعی ختم می‌شود. مواجهه با آثار او، در واقع برخورد با مکانیسمی است که در آن اضطراب وجودی به کابوس عینی تغییر فرم می‌دهد.@niloofarpublication